บาดแผลที่ได้รับการเยียวยา

"เลิกหนีเสียที เซน... ความกลัวของแกมันก็แค่รอยเปื้อนบนผ้ากันเปื้อนที่ซักออกได้ด้วยน้ำตาเพียงหยดเดียวเท่านั้นแหละ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังสะท้อนผ่านรอยแยกมิติสีดำสนิท ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูผิดที่ผิดทางกับสวนสมุนไพรของลิลลี่ก้าวออกมา เงาของเขาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ กลิ่นอายของความกดดันที่เซนเคยฝังไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจหวนกลับมาทักทายราวกับผีร้ายที่ไม่มีวันหลับใหล เซนยืนตัวแข็งทื่อ มือที่เคยจับตะกร้อมืออย่างมั่นคงกลับสั่นเทาจนแทบประคองตัวเองไว้ไม่อยู่ ลิลลี่ที่เพิ่งจะร่วงหล่นลงมาบนกองดินรีบบินขึ้นมาเกาะที่ไหล่ของเขา ร่างจิ๋วสั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่เธอก็ยังพยายามดึงดึงกระดุมเสื้อเขาไว้แน่น "คุณเซน... ขนมที่ฉันเตรียมไว้ มันเยียวยาได้แม้กระทั่งความตาย... แต่อย่าปล่อยให้เขากลืนกินคุณนะคะ" เสียงของภูตสาวเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของกลีบดอกไม้ "แกจำวันนั้นได้ไหม?" ชายผู้มีใบหน้าเหมือนพี่ชายของเซนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แรงดึงดูดประหลาดทำให้พื้นหญ้าที่เท้าของเขาเหยียบย่ำกลายเป็นสีเทาและร่วงโรย "วันที่แกทำเค้กชิ้นนั้นพังพินาศในงานเลี้ยงของสภาหอการค้า ความคาดหวังของตระกูลเรา... มันสูงเกินกว่าที่คนขี้ขลาดอย่างแกจะแบกรับไหว" เซนหลับตาแน่น ภาพความทรงจำที่แตกสลายในห้องครัวอันหรูหราของตระกูลมาร์ควิสย้อนกลับมา ความร้อนของเตาอบ เสียงคำด่าทอที่กรีดแทงใจ และความอัปยศที่เขาเลือกจะหนีออกมาเพื่อสร้าง 'ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้ง' แห่งนี้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้ กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลามาดากัสการ์และกาแฟดริปคั่วอ่อนที่เขาทดลองทำเมื่อเช้าก็โชยปะทะจมูก เขาลืมตาขึ้น ไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของเชฟผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน "คุณไม่ใช่พี่ชายของผม" เซนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิทแต่มั่นคง "พี่ชายของผมตายไปตั้งแต่วันที่เขาเลือกวางความสำเร็จไว้บนหัวคนอื่นมากกว่าความสุขของครอบครัว ส่วนคุณ... คุณเป็นแค่ภาพสะท้อนของความผิดพลาดที่ผมเคยทำหล่นไว้ในอดีตเท่านั้น" เขาก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้แรงดึงดูดจากรอยแยกจะพยายามดึงรั้งเขาไว้ ลิลลี่เริ่มร่ายเวทมนตร์จากละอองเกสรในมือ กลิ่นหอมหวานของมัฟฟินบลูเบอร์รี่สดและชาเอิร์ลเกรย์อบอวลไปทั่วสวน มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ แต่มันคือตัวตนของเซนที่หลอมรวมกับสิ่งที่เขารัก "ผมเคยคิดว่าความผิดพลาดของผมคือรอยด่างพร้อยที่ต้องลบเลือน" เซนยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่ "แต่ถ้าไม่มีความล้มเหลวในวันนั้น ผมก็คงไม่รู้ว่าการได้เห็นลูกค้ามีความสุขกับการจิบกาแฟในยามบ่ายมันมีค่าเพียงใด ความคาดหวังของพวกคุณ... มันไร้รสชาติสิ้นดีครับ" ร่างจำลองนั้นเริ่มบิดเบี้ยว เมื่อเซนเลิกยอมรับเงาแห่งความกลัว รอยแยกสีดำก็ค่อยๆ ปิดตัวลงราวกับถูกแสงสว่างจากเตาอบยักษ์แผดเผา พลังมหาศาลที่เคยดูน่าสะพรึงกลัวสลายกลายเป็นเพียงเกสรดอกไม้ที่ร่วงโรยลงบนพื้นดิน ความเงียบสงบหวนคืนสู่สวนหลังร้านอีกครั้ง เซนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ลมหายใจหอบถี่แต่หัวใจกลับเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลิลลี่โผเข้ากอดแก้มเขาไว้แน่นด้วยความดีใจ "เราทำได้แล้วค่ะคุณเซน!" ภูตสาวร้องลั่น ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ปลอบประโลม บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่เขาไม่เคยยินดังขึ้นในยามวิกาลแบบนี้ ทั้งที่เขาเพิ่งล็อกประตูไปแล้ว ประตูไม้โอ๊คค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดคลุมสีเงินที่เดินตรงเข้ามาหาเขา เธอยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีขาวมาตรงหน้าเขา พร้อมกับวางการ์ดเชิญสีทองที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'สภาทำเนียบขนมหวานแห่งจักรวาล' ลงบนโต๊ะไม้ "ยินดีด้วยที่คุณก้าวข้ามผ่านอดีตได้ค่ะ เซน" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาแต่แฝงด้วยความเคารพ "แต่การทดสอบจริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่อจากนี้ เพราะมีคนรอให้คุณกลับไป 'พิสูจน์' ฝีมือที่แท้จริงบนเวทีที่ใหญ่กว่านี้ โดยมีชีวิตของเพื่อนร่วมทางของคุณเป็นเดิมพันนะคะ" เบเกอรี่มิติต่างโลกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ