ความลับในแป้งพาย

"หยุดเดี๋ยวนี้นะคะเซน! ถ้าคุณใส่ใบ 'ดาราพรม' ลงไปในพายก้อนนี้อีกนิดเดียว ผลลัพธ์มันจะไม่ได้จบแค่ความอร่อย แต่มันจะกลายเป็นการล้างสมองผู้บริโภคให้ตกอยู่ในภวังค์ความจำนองไปตลอดกาลเชียวล่ะ!" ลิลลี่ในร่างภูตจิ๋วบินว่อนอยู่เหนืออ่างผสมสเตนเลส ปีกใสของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก แสงสีทองเรืองรองจากตัวเธอสาดส่องลงไปในแป้งพายที่กำลังถูกนวดคลึงด้วยมือหนาของเซน เซนชะงักมือ กลิ่นหอมจางๆ ที่คล้ายกับกลิ่นดินหลังฝนตกผสมกับน้ำผึ้งป่าอบอวลอยู่ในอากาศ เขาเงยหน้ามองคู่หูตัวจิ๋ว แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแบบที่เธอเป็น แต่มันกลับมีความลุ่มลึกและท้าทายอย่างที่เขาไม่ได้แสดงออกมาบ่อยนัก "ฉันไม่ได้จะล้างสมองใคร ลิลลี่" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อย เขาใช้นิ้วหัวแม่มือปาดเศษแป้งที่ติดอยู่ข้างอ่างเบาๆ "ผมแค่กำลังคิดว่า... ถ้าความทรงจำที่ขมขื่นของลูกค้าถูกปัดเป่าออกไปด้วยรสสัมผัสที่อบอุ่นที่สุด มันก็ไม่ใช่เรื่องแย่ไม่ใช่เหรอครับ? คุณเองก็เคยบอกว่าสมุนไพรของคุณมีชีวิต มันย่อมเลือกผู้ที่ต้องการการเยียวยาอยู่แล้ว" ลิลลี่ลดระดับการบินลงมาเกาะที่ขอบอ่าง ดวงตากลมโตของเธอมองสำรวจแป้งพายสีเหลืองนวลที่ดูเหมือนจะมีประกายแสงจางๆ วิ่งวนอยู่ภายใน "แต่นี่มันคือผงเกสรจากดอกดาราพรมที่เก็บได้ตอนจันทรุปราคาเชียวนะคะ มันไม่ใช่สมุนไพรพื้นฐานที่คุณใช้ทำมัฟฟินหรือสโคนเล่นๆ มันอันตรายเกินไปสำหรับมือสมัครเล่น... ถึงแม้คนคนนั้นจะเป็นเชฟมือหนึ่งอย่างคุณก็ตาม" เซนไม่ตอบ เขาเลือกที่จะหยิบไม้คลึงแป้งขึ้นมาอีกครั้ง จังหวะการนวดของเขาดูผ่อนคลายแต่หนักแน่น แป้งพายที่เคยแข็งกระด้างค่อยๆ คลายตัวออกราวกับมีชีวิต มันยืดหยุ่นและแผ่ขยายตัวราวกับแผ่นไหมชั้นดี กลิ่นหอมจากผงสมุนไพรที่ลิลลี่กังวลเริ่มรุนแรงขึ้น แต่มันไม่ใช่กลิ่นที่ทำให้มึนเมา กลับกัน... มันให้ความรู้สึกเหมือนคนที่กำลังหลงทางแล้วพบแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เขาเริ่มบรรจงใส่ไส้แอปเปิ้ลเชื่อมที่ผ่านการหมักบ่มด้วยน้ำผึ้งจากดอกไม้แสงจันทร์ มือของเขาเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าที่ผ่านการฝึกฝนมานับหมื่นครั้ง ทุกการพับขอบพายคือศิลปะ ทุกการกดลวดลายคือการใส่ความตั้งใจ "คุณเคยบอกว่าร้านนี้คือจุดพักผ่อน" เซนเอ่ยทำลายความเงียบ "งั้นช่วยบอกผมที ว่ามีลูกค้าคนไหนที่เดินเข้าร้านมาด้วยความสุขใจแบบไร้รอยร้าวบ้าง? ลูกค้าทุกคนที่ผลักประตูเข้ามา... พวกเขามีความลับ มีบาดแผล และมีความคาดหวังที่หนักอึ้งอยู่ในกระเป๋าเดินทางกันทั้งนั้น" "เซน..." เสียงของลิลลี่อ่อนลง "ผมไม่ได้จะเสกคาถาใส่พวกเขา ลิลลี่ แต่ผมแค่กำลังปรุงความสบายใจที่โลกภายนอกไม่มีให้ต่างหาก" เมื่อพายก้อนนั้นเข้าสู่เตาอบ อุณหภูมิที่ปรับตั้งไว้อย่างแม่นยำเริ่มทำปฏิกิริยากับส่วนผสมเวทมนตร์ กลิ่นหอมหวานขจรกระจายไปทั่วห้องครัว มันไม่ใช่กลิ่นขนมหวานธรรมดา แต่มันหอมละมุนลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ลิลลี่ที่เคยคัดค้านกอดอกแน่น แต่เธอก็ไม่อาจละสายตาจากเตาอบนั้นได้ ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่เงียบสงบมาตลอดวันก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง *กริ๊ง...* ไม่ใช่เสียงกระดิ่งที่แผ่วเบาเหมือนลูกค้าขาจรทั่วไป แต่มันเป็นเสียงที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความเร่งร้อน เซนชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ เขามองไปยังบานประตูไม้โอ๊คที่เริ่มสั่นไหว ลิลลี่รีบหายตัวเข้าไปซ่อนในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของเขาอย่างรู้หน้าที่ ชายในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามาในร้าน ร่างกายของเขาสูงใหญ่จนดูเหมือนจะข่มรัศมีของร้านที่อบอุ่นแห่งนี้ให้มืดมัวลง หมวกคลุมศีรษะปิดบังใบหน้าส่วนบนไว้เหลือเพียงปลายคางที่ขยับไปมาอย่างกระวนกระวาย กลิ่นไอของเวทมนตร์แห่งความเสื่อมสลายโชยมาจากชายผู้นี้ มันรุนแรงเสียจนแป้งพายที่กำลังอบอยู่ในเตาส่งเสียงฟู่คล้ายกับกำลังต่อต้านสิ่งที่พึ่งก้าวเข้ามา "ยินดีต้อนรับครับ" เซนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยสัญชาตญาณเตือนภัย "ร้านเราปิดให้บริการแล้ว แต่หากคุณต้องการแค่กาแฟดริปสักแก้ว ผมพอจะทำให้อุ่นๆ ได้ครับ" ชายคนนั้นไม่ตอบ เขาเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะวางกุญแจดอกหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ กุญแจดอกนั้นทำจากโลหะสีดำสนิทและมีไอเย็นจัดแผ่ออกมาจนโต๊ะไม้เป็นฝ้าสีขาว ลายสลักบนกุญแจนั้น... มันคือตราสัญลักษณ์เดียวกับที่ครอบครัวของเซนใช้ประทับบนมีดทำครัวเล่มเก่าที่เขาหนีออกมาเมื่อหลายปีก่อน "ทำพายก้อนนั้นให้ฉัน" เสียงของชายคนนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "แล้วฉันจะบอกว่าทำไมคนทั้งตระกูลของคุณถึงต้องตามล่าหาตัวคุณ... จนพลิกแผ่นดินมิตินี้" เซนรู้สึกถึงลมหายใจที่ขาดห้วงไปชั่วขณะ ในมือของเขายังคงถือผ้าเช็ดโต๊ะอยู่ แต่แรงบีบคั้นจากบุคคลตรงหน้าทำให้เขารู้สึกว่าโลกที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาอย่างเงียบสงบ กำลังจะพังทลายลงในชั่วพริบตา หวังว่าเรื่องราวในวันนี้จะทำให้คุณนักอ่านทุกท่านได้สัมผัสถึงความอบอุ่นและปมปริศนาที่เริ่มเข้มข้นขึ้น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!