นักเดินทางจากต่างแดน

"อย่าขยับค่ะ ถ้าไม่อยากให้แผลที่แขนขวาฉีกขาดไปมากกว่านี้" ดิฉันเอ่ยเตือนเสียงเรียบ พลางวางมีดแล่ขนมปังลงบนเขียงไม้ เสียงโลหะกระทบไม้ดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้าน เซนชะงักมือที่กำลังจะหยิบผ้าเช็ดมือ เขามองร่างในชุดเกราะสีเงินหมองคล้ำที่พยายามยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวยาวด้วยสายตาตื่นตระหนก ชายแปลกหน้าคนนั้นมีใบหน้าซีกหนึ่งเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ดวงตาของเขาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ได้รับบาดเจ็บ มันไม่ได้แสดงความขอบคุณ แต่มันเต็มไปด้วยความระแวงราวกับพร้อมจะชักดาบที่หักงอข้างกายออกมาสู้ตายได้ทุกเมื่อ "ที่นี่... ที่ไหน" เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทรายที่ถูกลากผ่านหินสาก "ข้าไม่ต้องการความเมตตาจากใครทั้งนั้น... ส่งน้ำมาให้ข้า แล้วข้าจะออกไปเอง" "ที่นี่คือร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้งค่ะ และไม่ว่าท่านจะเป็นใคร จะหนีจากอะไรมา หรือกำลังจะไปที่ไหน" เซนก้าวเข้ามาหาเขาช้าๆ อย่างใจเย็น วางชามซุปใสที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรสดและรากผักชีลงบนโต๊ะ "แต่ตอนนี้ ท่านคือลูกค้าที่กำลังหิวโซ และฉันคือเจ้าของร้านที่ไม่อาจปล่อยให้คนไข้เลือดไหลนองพื้นร้านไปมากกว่านี้ได้ ลิลลี่คะ รบกวนนำ 'ใบจันทร์หอม' มาให้หน่อยค่ะ" ภูตดอกไม้ตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเซนบินว่อนอย่างตื่นตัว ปีกใสๆ ของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะพุ่งตัวออกไปทางหลังร้าน "ข้าบอกว่า... ไม่จำเป็น" อัศวินคนนั้นพยายามขยับตัว แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ช่วงไหล่ทำให้เขาหน้าถอดสี มือที่กำดาบไว้แน่นคลายออกโดยไม่ตั้งใจ ดาบเล่มนั้นร่วงลงสู่พื้นเสียงดังเคร้ง เซนไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่เลื่อนชามซุปไปตรงหน้า กลิ่นของน้ำซุปที่เคี่ยวจากกระดูกหมูและผักสวนครัวหลังร้านฟุ้งกระจายไปทั่ว มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่มันมีไออุ่นของเวทมนตร์แห่งการเยียวยาเจือจางอยู่ ลิลลี่บินกลับมาพร้อมใบไม้สีเงินแวววาวในอุ้งมือเล็กๆ ของเธอ "ซุปนี่ช่วยลดไข้ ส่วนใบไม้ของลิลลี่จะช่วยปิดปากแผลให้สนิทภายในไม่กี่นาทีค่ะ" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น "ทานเถอะค่ะ อัศวินผู้หลงทาง ความหิวมันกัดกินใจคนพอๆ กับความเจ็บปวดนั่นแหละ" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอุ่นที่ผิดแปลก อัศวินคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมตักซุปเข้าปาก รสชาติที่สัมผัสลิ้นทำให้ดวงตาของเขาสั่นไหว เขาไม่ได้ดื่มอะไรมานานเท่าไหร่แล้ว? เซนมองดูชายคนนั้นกลืนกินซุปอย่างหิวโหย เขานึกถึงภาพครอบครัวในอดีตที่มักมองว่าการเป็นเชฟคือความล้มเหลว ความคาดหวังที่หนักอึ้งบีบคั้นให้เขาต้องทิ้งทุกอย่างมาเปิดร้านเล็กๆ กลางเขตชายแดนแห่งนี้ ที่นี่ไม่มีเกียรติยศ ไม่มีชื่อเสียง มีเพียงความอบอุ่นจากขนมปังอบใหม่และลูกค้าที่แวะเวียนมาเหมือนนักเดินทางคนนี้ "ข้าชื่ออาลอน" ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้นหลังจากวางช้อนลง แววตาดุดันเมื่อครู่ดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด "ข้าไม่รู้ว่าทำไมถึงมาถึงที่นี่ได้... ข้าจำได้แค่ว่าข้าวิ่งผ่านม่านหมอกสีรุ้งในป่าต้องห้าม แล้วพอรู้สึกตัวอีกที ก็ได้กลิ่นขนมปังอบเนยของที่นี่" "ม่านหมอกสีรุ้ง?" เซนทวนคำ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลิลลี่ที่นั่งอยู่บนขวดโหลเครื่องเทศทำหน้าครุ่นคิด "ใช่... ข้าหนีพวก 'ผู้ไร้เงา' มา พวกมันกำลังตามล่าบางอย่างที่ข้าได้รับคำสั่งให้มาส่งที่ 'หุบเขาแห่งความเงียบ'" อาลอนลดเสียงลงต่ำ กวาดสายตามองไปรอบร้านอย่างระแวดระวัง "ที่สำคัญ... พวกมันมีสัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏอยู่บนถุงแป้งของท่าน" หัวใจของเซนกระตุกวูบ เขาหันไปมองถุงแป้งที่วางอยู่มุมร้าน มันเป็นถุงแป้งที่เขาได้รับมาจากชายแปลกหน้าคนหนึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อน ชายที่มีรอยสักรูปกุญแจไขว้บนข้อมือ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่อาลอนกำลังชี้บอก ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ไม่ใช่เสียงกระดิ่งที่คุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงแหลมสูงจนแก้วกาแฟบนเคาน์เตอร์สั่นสะเทือน ประตูกระจกที่ปิดสนิทถูกเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล ทั้งร้านพลันมืดลงราวกับถูกดูดกลืนแสงสว่าง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา สายลมเย็นเยียบหอบเอาละอองสีดำโปรยปรายลงบนพื้นไม้ที่เพิ่งทำความสะอาด อาลอนหน้าถอดสีทันทีที่เห็นผู้มาเยือน เขาพยายามจะคว้าดาบ แต่กลับไร้เรี่ยวแรงจากการสูญเสียเลือด "ตามหาตัวเจอจนได้นะ... อัศวินผู้ทรยศ" เสียงนั้นแหบพร่าและเยือกเย็นราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพ "และดูเหมือนว่า... ข้าจะได้เจอสิ่งที่ท่านตามหามาตลอดหลายปีด้วย เช่นนั้น" คนแปลกหน้าในชุดคลุมหยุดยืนต่อหน้าเซน แสงไฟในร้านวูบไหวราวกับจะดับลง เขาชี้ปลายนิ้วที่เย็นจัดมาที่หน้าอกของเซน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของร้านเบเกอรี่แห่งนี้พังทลายลง "คืน 'กุญแจมิติ' ที่ท่านซ่อนไว้ในแป้งสาลีชะตากรรมให้ข้าเสีย เดี๋ยวนี้" ความอบอุ่นที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหนาวเหน็บที่เกาะกินหัวใจ รี้ดเดอร์ทุกท่านคะ เตรียมใจไว้ให้ดี เพราะความลับที่ซ่อนอยู่หลังเบเกอรี่ชิ้นโปรดกำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้า แล้วพบกันนะคะ! เบเกอรี่มิติต่างโลกขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 6 นะคะ