ขนมหวานเยียวยาใจมังกรวัยเยาว์

“ถ้าเจ้าไม่หยุดร้องไห้ ข้าจะเอาน้ำร้อนราดใส่จมูกเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!” เสียงแหลมเล็กของลิลลี่ตวาดก้องอยู่ในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบด แต่ดูเหมือนคำขู่ของภูตดอกไม้จะไม่ได้ผล เพราะร่างสีเขียวมรกตขนาดเท่าลูกสุนัขที่นอนขดตัวอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนกำลังปล่อยโฮจนพื้นครัวสั่นสะเทือน ทุกครั้งที่มังกรน้อยสะอื้น เปลวไฟจางๆ จะพุ่งออกจากจมูก เผาไหม้ผ้ากันเปื้อนของฉันจนกลายเป็นรูโหว่ “ลิลลี่ ใจเย็นๆ ค่ะ” ฉันวางตะกร้อมือลง ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเจ้ามังกรน้อยที่ชื่อ 'เพอร์ซี่' ดวงตาสีทองของมันคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่ร้อนผ่าวราวกับลาวา “เพอร์ซี่คะ... การร้องไห้ไม่ได้ช่วยให้ไข่ลวกที่เจ้าอยากทานรสชาติดีขึ้นหรอกนะ” เพอร์ซี่เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตจ้องเขม็งมาที่ฉัน “ข้าไม่ได้อยากทานไข่ลวกธรรมดา! ข้าอยากทานสิ่งที่มัน... มันเข้มข้น! ขม! และหวานปนเศร้า เหมือนที่แม่ของข้าเคยทำให้กินก่อนจะทิ้งข้าไป!” น้ำเสียงที่แหบพร่าของมันทำเอาหัวใจของฉันกระตุกวูบ ความรู้สึกถูกทอดทิ้ง ความคาดหวังที่หนักอึ้งจนหายใจไม่ออก... ฉันรู้จักมันดีเหลือเกิน เพราะมันคือเงาที่ตามหลอกหลอนฉันมาตลอดชีวิตเชฟในโลกเก่า “ถ้าอย่างนั้น” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอื้อมมือไปลูบเกล็ดที่ร้อนจัดของมันอย่างไม่เกรงกลัว “ข้าจะทำ 'ดาร์กช็อกโกแลตฟัดจ์เค้ก' ที่ผสมกับเกลือสมุทรลึกและกาแฟดริปคั่วเข้มให้เจ้าเอง แต่มันมีเงื่อนไขนะเพอร์ซี่...” “เงื่อนไขอะไร?” มังกรน้อยหยุดสะอื้น แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความระแวง “เจ้าต้องช่วยข้าคุมอุณหภูมิของเตาอบด้วยเปลวไฟของเจ้า ไม่ใช่เพื่อเผาทำลาย แต่เพื่อรังสรรค์ความหวาน... ตกลงไหมคะ?” เพอร์ซี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เปลวไฟในดวงตาเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีส้มอ่อนโยน ฉันเริ่มลงมือทำอย่างพิถีพิถัน มือของฉันขยับไปตามความคุ้นชินของสัญชาตญาณ การละลายช็อกโกแลตแท้เปอร์เซ็นต์สูงต้องอาศัยจังหวะที่พอเหมาะ กลิ่นหอมลึกและซับซ้อนของมันเริ่มลอยฟุ้งไปทั่วร้าน ฉันดริปกาแฟเอธิโอเปียที่ติดรสเปรี้ยวอมฝาดเล็กน้อยเพื่อตัดเลี่ยน เติมเกลือสมุทรจากสวนของลิลลี่ลงไปเพื่อดึงรสสัมผัสที่ซ่อนอยู่ให้เด่นชัดขึ้น ลิลลี่บินมาเกาะที่ไหล่ฉัน แอบกระซิบข้างหู “เซน... เจ้ากำลังใส่ 'ความทรงจำ' ลงไปมากเกินไปนะ ถ้าเพอร์ซี่ทานเข้าไปแล้วเห็นภาพในอดีตขึ้นมาล่ะ?” “นั่นแหละคือสิ่งที่มันต้องการค่ะ ลิลลี่” ฉันตอบพลางตล่อมแป้งเบาๆ “การเยียวยาไม่ใช่การลบความจำ แต่คือการกอดความทรงจำนั้นไว้ในรูปแบบของรสชาติ” เมื่อเค้กถูกนำออกจากเตา กลิ่นหอมเข้มข้นราวกับผืนป่าหลังฝนตกอบอวลไปทั่วร้าน เพอร์ซี่ค่อยๆ ยื่นจมูกเข้ามาดม แววตาของมังกรน้อยเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความโหยหา มันงับเค้กชิ้นเล็กๆ เข้าไป คำแรกที่รสสัมผัสสัมผัสลิ้น เพอร์ซี่ก็นิ่งงันไป น้ำตาที่เคยไหลพรากค่อยๆ หยุดลง เกล็ดของมันเปลี่ยนเป็นสีประกายมุกที่งดงาม “นี่มัน... รสชาติของความทรงจำที่ข้าเคยลืมไปจริงๆ” เพอร์ซี่ครางแผ่วเบา ร่างของมันดูสงบลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมร้าน กริ่งหน้าร้านที่ฉันไม่ได้ยินมานานนับปีกลับดังขึ้น เสียงกระดิ่งสั่นไหวอย่างรุนแรง ทั้งที่ร้านไม่มีลมพัดผ่านแม้แต่น้อย บานประตูไม้โอ๊คค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่เปียกโชกไปด้วยหยาดฝนสีเงิน คนแปลกหน้าก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของพลังเวทที่กดทับจนฉันหายใจไม่ออก ในมือของเขาถือชิ้นส่วนของ 'จี้ห้อยคอ' ที่มีลวดลายเดียวกับรอยแผลเป็นที่หลังคอของเพอร์ซี่ไม่มีผิดเพี้ยน “ตามหามานานเหลือเกิน...” เสียงแหบพร่าภายใต้ฮู้ดเอ่ยขึ้น “ลูกมังกรผู้เป็นกุญแจสำคัญสู่ประตูดับสูญ... ส่งมันมาให้ข้าเสียดีๆ เชฟ” เพอร์ซี่ตัวสั่นเทาจนเกล็ดสะท้อนแสงไฟวูบวาบ มันกระโดดมาหลบข้างหลังฉันด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หวังว่าทุกท่านจะมีความสุขและอบอุ่นใจไปกับการเดินทางของเซนและผองเพื่อนในบทนี้นะคะ