งานเทศกาลฤดูเก็บเกี่ยว

"ลิลลี่! ถาดทาร์ตเลมอนใบสุดท้ายจะร่วงแล้ว ระวังหน่อยค่ะ!" เสียงของเซนดังแทรกผ่านความวุ่นวายของงานเทศกาลฤดูเก็บเกี่ยว เขาไม่ได้หันไปมองเพราะมือทั้งสองข้างกำลังประคองเครื่องดริปกาแฟท่ามกลางกระแสลมที่พัดเอาละอองเกสรดอกไม้จากป่าเวทมนตร์มาปะทะกับกลิ่นหอมของแป้งพายที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ลิลลี่ในร่างภูตตัวจิ๋วกระพือปีกใสวูบวาบ เธอใช้พลังเวทมนตร์ประคองถาดขนมให้ลอยนิ่งอยู่เหนือเคาน์เตอร์บูธร้าน "ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้ง" ของพวกเขากลายเป็นจุดสนใจที่สุดในงานปีนี้ กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลไหม้ผสมกับกลิ่นหอมลึกซึ้งของเมล็ดกาแฟคั่วบดดึงดูดทั้งชาวบ้านและเหล่านักเดินทางจากต่างมิติให้มายืนออกันแน่นขนัด "เซน! ลูกค้าเผ่าคนแคระจากภูเขาทางทิศเหนือสั่ง 'มัฟฟินผลไม้แห้ง' ไปสิบกล่องค่ะ แถมเขายังบ่นว่าทำไมร้านเราถึงไม่เปิดสาขาบนยอดเขาเสียที!" ลิลลี่ร้องบอกพลางเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากมน เซนยิ้มบางๆ เขาหยิบกาดริปทองแดงขึ้นมาค่อยๆ เทน้ำร้อนลงบนผงกาแฟที่บดจากเมล็ดหายาก กลิ่นหอมฟุ้งกระจายตัวเป็นวงกว้างราวกับละอองเวทมนตร์ที่ทำให้ฝูงชนที่กำลังชุลมุนเริ่มสงบลงอย่างประหลาด เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่นัยน์ตาสีเข้มของเขาฉายแววครุ่นคิดไปถึงอดีต—สมัยที่เขาต้องทำขนมภายใต้ความกดดันของตระกูลเชฟใหญ่ในโลกเดิม ความคาดหวังที่หนักอึ้งเคยทำให้เขาลืมไปว่าความสุขของการทำอาหารคืออะไร จนกระทั่งเขามาพบกับหมู่บ้านแห่งนี้ "ถ้าเปิดบนนั้น ขนมคงไม่ทันได้เสิร์ฟถึงมือลูกค้าก็แข็งเป็นหินก่อนพอดีค่ะ" เซนตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟดริปร้อนๆ ให้กับชายร่างยักษ์ที่มีเคราหนารุงรังตรงหน้า "เชิญค่ะ สำหรับคุณ... ความอบอุ่นในแก้วนี้ จะช่วยบรรเทาความหนาวจากลมภูเขาได้นะคะ" ชายคนแคระรับแก้วไป จิบเพียงคำเดียว ดวงตาที่แข็งกร้าวก็อ่อนแสงลง เขาสูดลมหายใจลึก ราวกับความทรงจำอันแสนสุขในวัยเยาว์หวนคืนมา บรรยากาศในงานเทศกาลดำเนินไปอย่างคึกคัก แต่ทว่าภายใต้รอยยิ้มและกลิ่นขนมหอมหวาน เซนกลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง เขาเห็นเงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีเทาหม่นยืนนิ่งอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ตรงข้ามบูธมานานกว่าชั่วโมง ไม่มีการขยับตัว ไม่มีการสั่งขนม สายตาคู่นั้นจับจ้องมาที่เขาราวกับกำลังประเมินบางสิ่ง "ลิลลี่" เซนกระซิบเบาๆ ในขณะที่กำลังหยิบมีดตัดทาร์ต "คุณรู้สึกถึงแรงกดดันแปลกๆ ไหมคะ?" ลิลลี่หยุดชะงัก เธอกางปีกออกเล็กน้อยเพื่อสัมผัสกระแสมานาในอากาศ ใบหน้าจิ้มลิ้มเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที "มีไอเวทมนตร์ที่คุ้นเคย... แต่มันบิดเบี้ยวค่ะเซน มันไม่ใช่พลังของชาวบ้านในหมู่บ้านนี้แน่ๆ มันเหมือน... กลิ่นของความโหยหาที่ถูกแช่แข็งไว้" เซนวางมีดลง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้รับความรู้สึกถึง "อดีต" ที่ตามมาหลอกหลอน แต่ในวันที่เขากำลังมีความสุขที่สุดเช่นนี้ เขาไม่ต้องการให้มันพังทลายลง ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากหลังเคาน์เตอร์เพื่อไปตรวจสอบบุคคลปริศนา ร่างในชุดคลุมสีเทาก็ขยับตัว ก้าวผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ทุกคนที่เดินผ่านชายคนนั้นต่างหยุดชะงักราวกับถูกสะกดด้วยเวทมนตร์แห่งความเงียบ เขาหยุดยืนหน้าเคาน์เตอร์ แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องลงมากระทบฮู้ดที่ปิดบังใบหน้าไว้ ชายคนนั้นค่อยๆ เลิกผ้าคลุมขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เซนคุ้นเคยจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าที่เขานึกว่าจะไม่มีวันได้พบอีกในชีวิตนี้ "ยังฝีมือดีไม่เปลี่ยนเลยนะ... ลูกชาย" เซนตัวแข็งทื่อ มือที่กำถาดขนมสั่นระริก กลิ่นหอมของเบเกอรี่ที่เคยอบอวลกลับกลายเป็นความเย็นเยียบที่กัดกินหัวใจไปทั่วร่าง ความลับที่เขาพยายามฝังกลบไว้ในดินแดนแห่งนี้ บัดนี้ได้ตามมาถึงหน้าประตูร้านของเขาแล้ว คนเบื้องหน้าไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่คือเงาแห่งความสำเร็จที่เขาเคยพยายามวิ่งหนีมาตลอดทั้งชีวิต ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวร้าน ท่ามกลางเสียงงานเทศกาลที่ดูไกลออกไปเหมือนอยู่ในอีกมิติหนึ่ง เมื่อผู้เป็นพ่อเอื้อมมือหยิบขนมทาร์ตเลมอนขึ้นมาพิจารณาแล้วยิ้มที่มุมปาก "ฉันคิดว่าเราควรคุยกันเรื่องสัญญาที่เธอทิ้งไว้... ก่อนที่ทุกอย่างที่เธอสร้างมาที่นี่ จะต้องถูกปิดตายตลอดกาล" เบเกอรี่มิติต่างโลกหวังว่าความอบอุ่นในหัวใจของทุกท่านจะช่วยให้ผ่านพ้นคืนอันเหน็บหนาวนี้ไปได้นะคะ!