เค้กผลไม้ในตำนาน

“สูตรนี้... ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะถือครองได้นะคะ” เสียงแหบพร่าราวกับเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความอึกทึกของงานเทศกาลประจันดาว เซนชะงักมือที่กำลังจะหยิบถุงเมล็ดกาแฟคั่วพิเศษขึ้นมา เขาหันกลับไปมองหญิงชราในชุดคลุมสีมอซอที่ดูแปลกแยกจากฝูงชนที่กำลังเฉลิมฉลอง ดวงตาของนางขุ่นมัวราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอก แต่กลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเซนราวกับจะทะลวงถึงความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ “คุณหมายความว่าอย่างไรครับ... เอ่อ ขออภัยค่ะ คุณหมายความว่าอย่างไรคะ?” เซนรีบปรับน้ำเสียงให้สุภาพพลางขยับตัวบังลิลลี่ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ หญิงชราไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับวางสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนลงบนโต๊ะไม้หน้าบูธขนมของเซน กลิ่นอายของอบเชยจางๆ และกลิ่นของดินหลังฝนตกอบอวลขึ้นมาทันทีที่นางสัมผัสพื้นโต๊ะ “โลกนี้ไม่ได้มีแค่สิ่งที่ตาเห็น เชฟ... ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะอบขนมเพื่อเยียวยาจิตวิญญาณ ก็จงใช้สิ่งนี้ ‘เค้กผลไม้ในตำนาน’ สูตรที่แม้แต่ราชาแห่งมิติที่ล่มสลายยังปรารถนาจะได้ลิ้มรสเพียงสักครั้งก่อนลมหายใจสุดท้าย” ลิลลี่ขยับปีกบินว่อนรอบๆ สมุดเล่มนั้น ดมกลิ่นฟุดฟิดก่อนจะทำหน้าตาตื่นตระหนก “เซน! อย่าแตะมันนะ! กลิ่นของสมุนไพรในนี้มันไม่ใช่ของธรรมดา มันคือ ‘ผลแห่งความทรงจำ’ ที่หายสาบสูญไปนานนับร้อยปี!” หญิงชราหัวเราะเบาๆ เสียงของนางฟังดูเหมือนกระดิ่งที่แตกหัก นางหันหลังเดินหายเข้าไปในฝูงชนที่กำลังเต้นรำ ทิ้งให้เซนยืนอึ้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมของน้ำตาลไหม้และเสียงเพลงเทศกาลที่ดูไกลห่างออกไปทุกที เขาสูดหายใจลึก กลิ่นไอของความตื่นเต้นและความหวาดหวั่นตีกันอยู่ในอก ก่อนจะตัดสินใจเปิดสมุดเล่มนั้น หน้ากระดาษแต่ละหน้าไม่ได้เขียนด้วยหมึก แต่ดูเหมือนถักทอขึ้นจากเส้นใยของเวทมนตร์ ตัวหนังสือขยับเขยื้อนได้เหมือนมีชีวิต มันไม่ได้บอกปริมาณของแป้งหรือน้ำตาล แต่มันบอกถึง ‘ช่วงเวลา’ และ ‘ความรู้สึก’ ที่ต้องใส่ลงไป “ลิลลี่... ฉันคิดว่าฉันต้องทำมัน” เซนพึมพำ ดวงตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์เหมือนตอนที่เขาเพิ่งเริ่มเข้าครัวครั้งแรกในชีวิต “ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง แต่เพื่อปลดล็อกบางอย่างที่ฉันเองก็ลืมไปแล้วว่าทำไมฉันถึงเลือกเส้นทางนี้” ตลอดทั้งคืนนั้น เซนปิดร้านและขังตัวเองอยู่ในห้องอบขนม กลิ่นเนยสดผสมผสานกับผลไม้เชื่อมสีทองอร่ามที่ลิลลี่ไปเฟ้นหามาจากสวนสมุนไพรชั้นในสุดของมิติ เสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกับการนวดแป้งที่นุ่มนวลราวกับจะปลอบประโลมบาดแผลในอดีต ลิลลี่ที่มักจะซุกซนกลับนั่งนิ่งเฝ้าดูด้วยแววตาเทิดทูน นี่ไม่ใช่แค่การอบขนม แต่มันคือการร่ายเวทมนตร์ผ่านวัตถุดิบ เมื่อเค้กถูกนำออกจากเตา กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่เคยปรากฏในโลกไหนก็ฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน มันหอมหวานจนทำให้น้ำตาเอ่อล้นออกมาโดยไม่รู้ตัว กลิ่นนั้นพาเขากลับไปสู่ภาพความทรงจำในวัยเด็ก ที่ที่ครอบครัวยังคงยิ้มให้กันก่อนที่ความคาดหวังและกรอบประเพณีจะพังทลายทุกอย่างลง “เซน... กลิ่นนี่มัน...” ลิลลี่พึมพำ ปีกของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ “มันกำลังดึงเอาความปรารถนาที่ลึกที่สุดของคนที่ได้กลิ่นออกมา!” ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างแรง ทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนและร้านควรจะปิดไปแล้ว ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในร้านอย่างแช่มช้า แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของผู้มาเยือน ทำให้เซนถึงกับเข่าอ่อน ชายผู้นั้นสวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ทว่าดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบของเขานั้นเซนไม่มีวันลืมได้ลง เขาคือ 'อาเธอร์' อดีตอาจารย์และคู่แข่งผู้ที่เคยประกาศกร้าวว่าจะทำลายชื่อเสียงของเซนให้ย่อยยับในวงการอาหารชั้นสูง “ไม่เจอกันนานนะ เซน” อาเธอร์ยิ้มบางๆ แต่แววตาจ้องเขม็งไปที่ถาดเค้กบนโต๊ะ “ได้ยินข่าวลือมาว่ามีร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่ใช้ของต้องห้ามอบขนม... ฉันไม่นึกเลยว่าจะมาเจอศิษย์เก่าที่น่าสมเพชของฉันที่นี่” อาเธอร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนหยุดลงตรงหน้าเค้ก “ขอฉันชิมหน่อยได้ไหม? ของที่เจ้าแลกมาด้วยการขายวิญญาณให้กับตำนานนั่นน่ะ” เซนกำมีดหั่นขนมแน่น ความกดดันในอดีตพุ่งเข้าจู่โจมเขาราวกับคลื่นยักษ์ แต่นิ้วมือของเขากลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่จากเค้กชิ้นนั้น เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับอาเธอร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่มีความประหม่า ไม่มีความกลัวอีกต่อไป “ถ้าคุณอยากชิม... ก็จงพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่คุณพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิตนะคะ อาเธอร์” เซนตัดเค้กชิ้นหนึ่ง ทันทีที่เนื้อเค้กถูกหั่นออกจากก้อน เสียงเพลงปริศนาเริ่มบรรเลงขึ้นจากอากาศว่างเปล่า พร้อมกับประตูด้านหลังร้านที่เปิดผางออกด้วยแรงลมมหาศาล เผยให้เห็นบุคคลที่สวมผ้าคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับคำพูดที่ทำให้เซนถึงกับหน้าถอดสี “สูตรนั่น... ข้าไม่ได้ให้เจ้าเพื่อเอาไว้รับแขกที่น่ารังเกียจแบบนี้หรอกนะ เชฟ” หญิงชราคนเดิมก้าวเข้ามาในร้าน แววตาของนางที่เคยขุ่นมัวกลับกลายเป็นสีทองสว่างจ้าดั่งดวงอาทิตย์ “เพราะตอนนี้ ‘เจ้าของที่แท้จริง’ ของสูตรนี้กำลังตามมาทวงของคืน... และเขาก็มาถึงที่นี่แล้ว” ความอบอุ่นในหัวใจของทุกท่านจะช่วยให้ผ่านพ้นคืนอันเหน็บหนาวนี้ไปได้นะคะ!