บทที่ 33

“เจ้ากำลังทำอะไร เหมยหลิน?” เสียงของลู่เฉินแหบพร่าราวกับมีเศษแก้วบาดลึกอยู่ในลำคอ ความร้อนที่แล่นพล่านในเส้นชีพจรไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีพลังเพิ่มขึ้น แต่มันกลับรู้สึกเหมือนถูกหลอมละลายจากภายใน ดวงตาของเขาพร่าเลือน เห็นร่างของศิษย์น้องสาวตรงหน้าซ้อนทับกันเป็นหลายร่าง ผิวของนางที่เคยขาวจัดกลับดูโปร่งแสงจนเห็นเส้นเลือดสีดำเข้มที่ขดตัวราวกับงูพิษ เหมยหลินไม่ได้ตอบ นางเพียงแค่ขยับริมฝีปากบางเฉียบเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มของศิษย์น้องที่คอยตามจิกหัวเขาไปทำภารกิจ แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่รอคอยช่วงเวลานี้มานานนับทศวรรษ มือของนางที่กุมมือเขาไว้แน่นนั้นไม่ได้สั่นเทา แต่มันกำลังดูดกลืนพลังลมปราณของเขาผ่านจุดชีพจรอย่างตะกละตะกลาม “ลู่เฉิน พี่ชายที่รักของข้า...” เสียงของนางหวานหยดจนน่าขนลุก “ท่านเคยบอกไม่ใช่หรือว่า เหล้าที่ดีที่สุดคือเหล้าที่หมักบ่มนานปี... เช่นเดียวกับแผนการนี้ ข้าบ่มเพาะมันมาสิบปีเต็ม เพื่อที่จะรอจังหวะที่ท่านอ่อนแอที่สุดจากการดื่มด่ำกับความสบาย” ลู่เฉินพยายามเค้นลมปราณเพื่อสะบัดมือออก แต่ทว่ายิ่งขยับ กระแสเลือดในกายยิ่งปั่นป่วน เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่า กลิ่นหอมจางๆ จากจอกเหล้าที่เขาดื่มไปเมื่อครู่ไม่ใช่สุราหมื่นปีจากสำนักเซียน แต่มันคือ ‘โอสถสลายเซียน’ ที่แท้จริง เขาสบถในใจ พยายามข่มความปวดร้าว “เจ้า... เจ้าคือคนของพรรคมารโลหิตงั้นรึ? ความทรงจำที่ข้าเคยเห็น... ความตายของอาจารย์ที่ข้าคิดว่าเป็นฝีมือของพวกมัน... แท้จริงแล้วคือเจ้า!” เหมยหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางโน้มตัวลงมาจนลมหายใจเย็นเฉียบปะทะเข้ากับใบหน้าของเขา “ท่านมันก็แค่จอมยุทธ์ขี้เกียจที่โชคดีเกินไป ลู่เฉิน ท่านเกิดมาพร้อมพรสวรรค์ แต่กลับใช้ชีวิตไปวันๆ ราวกับคนไร้ค่า ท่านรู้หรือไม่ว่าพลังของท่าน... มันควรจะถูกใช้เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าการนั่งรอคอยความตายในโรงเตี๊ยม!” ทันใดนั้น แรงบีบจากมือนางก็ทวีคูณ ลู่เฉินรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนของพื้นดินรอบข้าง กำแพงกั้นที่เคยดูหนาทึบกลับกลายเป็นเพียงเปลือกไม้บางๆ ความร้อนในกายเริ่มเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกที่กัดกินหัวใจ เขาเห็นภาพหลอนของศิษย์พี่ในอดีตที่เคยถูกพรรคมารโลหิตสังหารค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นรอบห้อง ราวกับวิญญาณเหล่านั้นกำลังรอคอยที่จะกระชากวิญญาณของเขาไปสมทบ “ถ้าเจ้าคิดว่าการทรยศเพียงครั้งเดียวจะล้มข้าได้ เจ้าก็ประเมินค่าเซียนสุราจอกเดียวเทียมฟ้าต่ำไปหน่อย” ลู่เฉินกัดฟันจนกรามแทบแตก แม้สติจะเลือนราง แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขายังคงตื่นตัว เขาไม่ได้พยายามขัดขืนด้วยกำลัง แต่เขากลับ ‘ปล่อยวาง’ ก้อนลมปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดในร่างกายให้ไหลไปตามกระแสที่เหมยหลินดึงไป เหมยหลินเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสพลังมหาศาลที่ทะลักเข้ามาอย่างผิดปกติ นางไม่ได้เตรียมใจที่จะรับพลังระดับ ‘เซียน’ เข้าสู่ร่างโดยตรง “หยุด! เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า!” นางกรีดร้องขึ้น ใบหน้าสวยงามเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด พลังที่ดูดเข้ามานั้นบริสุทธิ์และดุดันเกินกว่าที่ร่างกายของนางจะกักเก็บไว้ได้ “ข้าสอนเจ้าเสมอไม่ใช่รึว่า... เวลาดื่มเหล้า ห้ามทำตัวตะกละ” ลู่เฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากมุมปากของเขา “ถ้าเจ้าอยากได้พลังของข้าไปนัก... ข้าก็มอบให้ทั้งหมด! เอาไปให้หมดทั้งพิษ ทั้งปมแค้น และความรู้สึกผิดที่ข้าแบกไว้มาสิบปี!” บรรยากาศในห้องระเบิดออกด้วยแรงลมปราณที่ควบคุมไม่ได้ ข้าวของพังพินาศในพริบตา เหมยหลินกระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับผนังจนเลือดสาดกระจาย แต่นางกลับไม่หยุดยั้ง นางยันกายขึ้นพร้อมกับแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เส้นเลือดสีดำบนตัวนางขยายตัวจนทั่วใบหน้า “ท่านคิดว่าพลังที่ท่านส่งมาจะฆ่าข้าได้งั้นรึ? ไม่เลยลู่เฉิน... มันกลับกลายเป็นตัวเร่งที่ทำให้ ‘ท่านผู้นั้น’ ตื่นขึ้นมาได้เร็วขึ้นต่างหาก!” นางชี้มือไปที่พื้นห้องที่เป็นรอยแยก ลู่เฉินมองเห็นไอสีดำข้นคลั่กพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดิน มันไม่ใช่แค่พลังของพรรคมารโลหิต แต่เป็นกลิ่นอายของ ‘อสูรบรรพกาล’ ที่ถูกจองจำไว้ใต้สำนักแห่งนี้มานานนับศตวรรษ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือบุคคลที่เดินก้าวออกมาจากเงามืดหลังกำแพงที่พังทลายนั้น... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘อาจารย์’ ของเขา... คนที่เขาเห็นกับตาว่าตายไปแล้วต่อหน้าต่อตาเมื่อสิบปีก่อน! เงาร่างนั้นหันมามองลู่เฉินด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนหัวใจของลู่เฉินหยุดเต้น “ศิษย์รัก... ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่รึว่า เหล้าที่เจ้ารินให้ข้าในวันนั้น... มันยังไม่ถึงรสชาติที่ข้าต้องการ” ลู่เฉินตัวแข็งทื่อ ความมึนเมาหายเป็นปลิดทิ้ง ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตายกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในวินาทีนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้นะครับ เซียนสุราเมามายขอลาไปพักจิบเหล้าชั้นดีเพื่อเตรียมตัวพบกับความจริงในตอนถัดไปครับ