สันติสุขที่มาถึง

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมได้แล้วศิษย์น้องเหมยหลิน เรื่องมันจบไปตั้งนานแล้ว จะให้ข้ากอดคอศพเจ้าพรรคมารโลหิตพวกนั้นรำวงฉลองหรืออย่างไรกัน" ลู่เฉินเอ่ยพลางเอียงคอหลบฝ่ามือที่หมายจะตบลงบนไหล่ของเขา เสียงกรนเบาๆ ในลำคอของชายหนุ่มบ่งบอกถึงความเหนื่อยหน่ายที่แทรกซึมผ่านการกระทำมากกว่าคำพูด มือซ้ายของเขากำลังคีบจอกสุราที่ก้นจอกเหลือเพียงหยดสุดท้าย ส่วนมือขวาก็ถือพัดพับที่ใช้เขี่ยเศษฝุ่นบนพื้นดินแทนที่จะใช้โบกพัดลมเย็น เหมยหลินถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ลง นางจ้องมองศิษย์พี่ผู้มีพรสวรรค์สูงส่งแต่กลับมีจิตวิญญาณของคนขี้เกียจเข้าเส้นเลือดด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เบื้องหลังของพวกเขาคือซากปรักหักพังของสำนักพรรคมารที่ครั้งหนึ่งเคยสร้างความหวาดหวั่นไปทั่วหล้า บัดนี้เหลือเพียงกองหินและเถ้าถ่านจากเปลวเพลิงที่มอดดับไปเมื่อค่ำคืนก่อน "ท่านไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ? โลกยุทธภพที่เกือบจะล่มสลายเพราะวิชาดึงพลังชีวิตนั่น... วันนี้ผู้คนกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติเพราะท่าน" เหมยหลินเอ่ยเบาๆ นางไม่ได้ต้องการคำสรรเสริญ เพียงแต่อยากเห็นความจริงจังจากชายหนุ่มบ้างสักครั้ง ลู่เฉินวางจอกสุราลงบนก้อนหิน เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า พลางปัดเศษดินออกจากชุดคลุมสีขาวที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง "ข้าก็แค่คนขี้เมาคนหนึ่งที่บังเอิญไปขวางทางพวกมันเข้าเท่านั้นแหละ ถ้าข้าไม่ฆ่าพวกมัน พรุ่งนี้ข้าจะเอาเวลาที่ไหนไปตามหาสุราหมื่นปีในตำนานกันเล่า? ความสงบสุขน่ะ มันเป็นของแถมที่มาพร้อมกับการที่ข้าได้นอนหลับยาวๆ ต่างหาก" คำพูดดูไร้สาระของเขาทำให้เหมยหลินต้องหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ความตึงเครียดที่เกาะกินใจนางมาตลอดหลายเดือนมลายหายไปราวกับควันไฟ "ข้าจำได้นะ ลู่เฉิน..." น้ำเสียงของเหมยหลินเปลี่ยนไป กลายเป็นโทนต่ำและแฝงความขมขื่น "ท่านเคยพูดว่าท่านไม่เชื่อในวิถีแห่งวีรบุรุษ เพราะวีรบุรุษมักจบไม่สวยเหมือนอาจารย์คนเก่าของท่าน" รอยยิ้มที่มุมปากของลู่เฉินหายไปทันที แววตาของเขาที่เคยดูเลื่อนลอยกลับกลายเป็นคมกริบดุจใบมีดที่ถูกชักออกมาจากฝัก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความสบายๆ เป็นความเงียบงันที่กดดันจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้ง "อดีตก็คือสิ่งที่เราทิ้งไว้ในหลุมศพแล้วศิษย์น้อง" เขาพูดเสียงเรียบ "ข้าไม่ได้ทำเพื่อกอบกู้โลก แต่ข้าทำเพื่อปิดบัญชีแค้นที่ค้างคา... ตอนนี้บัญชีนั้นถูกชำระเรียบร้อยแล้ว แผ่นดินนี้ไม่มีพรรคมารโลหิตเหลืออีกต่อไป ทุกอย่างควรจะจบลงเสียที" ทั้งสองเดินออกจากเขตแดนสำนักมารถด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ท่ามกลางความเงียบสงัดของหุบเขาที่เพิ่งผ่านสงครามมาหมาดๆ ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงเริ่มออกมาจากที่ซ่อน สายตาที่พวกเขามองมายังลู่เฉินและเหมยหลินไม่ใช่ความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่เป็นความเลื่อมใสศรัทธา ลู่เฉินเพียงแค่โบกมือปฏิเสธการคุกเข่าของคนเหล่านั้นก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น "เราจะไปไหนต่อ?" เหมยหลินถามขึ้นขณะเดินผ่านลำธารเล็กๆ ที่น้ำใสจนมองเห็นก้อนกรวด "ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครรู้จักข้า ที่ที่มีโรงเตี๊ยมดีๆ และสุราที่ไม่ทำให้ข้าต้องปวดหัวตอนตื่นนอน" ลู่เฉินตอบโดยไม่หันกลับมามอง เขารู้ดีว่าชีวิตหลังจากนี้จะไม่มีเหตุการณ์หวือหวาอีกแล้ว ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดถูกกำจัด ความทรงจำที่คอยหลอกหลอนก็ถูกฝังไปพร้อมกับคมกระบี่ของเขา แต่ทว่า... ลู่เฉินกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ลอยอยู่ในสายลม ชายหนุ่มหยุดชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน เหมยหลินที่เดินตามหลังมาเกือบจะชนแผ่นหลังของเขา "เกิดอะไรขึ้น?" เหมยหลินถามพลางแตะด้ามกระบี่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ ลู่เฉินไม่ได้ตอบ เขาแหงนหน้ามองขึ้นไปบนยอดเขาเบื้องหน้า ที่นั่นไม่มีลม แต่มีใบไม้แห้งใบหนึ่งร่วงหล่นลงมาอย่างประหลาด มันไม่ได้ตกลงสู่พื้นดิน แต่มันกลับถูกคมดาบที่มองไม่เห็นฟันแยกออกเป็นสองส่วนกลางอากาศ ไม่ใช่ศัตรูธรรมดา... และไม่ใช่พรรคมารโลหิตที่ล่มสลายไปแล้ว "ดูเหมือนว่าสันติสุขที่เจ้าว่า จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะเสียแล้วนะศิษย์น้อง" ลู่เฉินเอ่ยเสียงเบา เขาหยิบขวดสุราสุดท้ายในย่ามขึ้นมาดื่มจนหมด ก่อนจะโยนขวดทิ้งไปข้างหลัง เงาสีดำสายหนึ่งวูบผ่านหน้าพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยือกดุจน้ำแข็งที่กรีดผ่านแก้วหู มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของคนในอดีตที่เขาเชื่อมั่นว่าตายไปนานแล้ว "ศิษย์พี่... นั่นมันอาจารย์ไม่ใช่หรือ?" เหมยหลินหน้าซีดเผือด นางจำรูปลักษณ์ของชายชราในชุดคลุมสีเทาที่ยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขาได้แม่นยำ ลู่เฉินกำด้ามพัดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม เขาแค่นยิ้มออกมาเล็กน้อย ทั้งที่ในใจกำลังเต้นระรัวด้วยความกังวลที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "ข้าคงต้องขอโทษด้วยนะศิษย์น้อง ดูเหมือนว่าจอกสุราสุดท้ายนี้... จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของมหันตภัยครั้งใหม่เสียแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมากับข้าในเส้นทางสายสุรานี้นะครับ