คุกใต้ดินแห่งความแค้น

“เจ้าดูมั่นใจในตัวเองเหลือเกินนะ... ทั้งที่ในมือมีเพียงจอกเหล้าที่แตกละเอียด แต่กลับกล้าก้าวเข้ามาในคุกใต้ดินแห่งนี้เพียงลำพัง” ชายที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้ายเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ เขาคือ ‘อู๋จื่อ’ อดีตศิษย์พี่ที่ลู่เฉินเคยเคารพรักดั่งพี่ชายแท้ๆ บัดนี้ชายผู้นี้กลายเป็นสุนัขรับใช้ของพรรคมารโลหิตไปเสียแล้ว ลู่เฉินไม่ตอบคำถาม เขาเพียงปัดเศษกระเบื้องจอกสุราทิ้งจากฝ่ามือพลางถอนหายใจยาว “ข้าแค่มาตามหาคน... ไม่ได้ตั้งใจจะมาสนทนากับซากศพที่ยังเดินได้หรอกนะศิษย์พี่” บรรยากาศในคุกใต้ดินอับชื้น กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นสาบของวิชาดึงพลังชีวิตโชยมาแตะจมูก ลู่เฉินเหลือบมองร่างของบรรดาเชลยที่ถูกตรึงไว้กับผนังหิน แต่ละคนมีสีหน้าซีดเผือดราวกับถูกสูบวิญญาณไปจนเกือบหมดสิ้น “ศิษย์พี่งั้นรึ? ความสัมพันธ์นั้นตายไปตั้งแต่วันที่เจ้าเลือกจะหันหลังให้สำนักแล้ว!” อู๋จื่อคำราม ดวงตาข้างที่เหลืออยู่เบิกโพลง พลังมารสีแดงฉานเริ่มไหลเวียนรอบกายจนอากาศรอบข้างสั่นไหว *ฟึ่บ!* ร่างของอู๋จื่อพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วเกินมนุษย์ กรงเล็บมารที่แหลมคมดุจใบมีดหมายจะกระชากลำคอของลู่เฉิน แต่ลู่เฉินกลับทำเพียงเอียงคอหลบเล็กน้อย ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ราวกับกำลังยืนชมทิวทัศน์ในโรงเตี๊ยมมากกว่าการต่อสู้เสี่ยงตาย “เจ้าช้าลงนะ” ลู่เฉินเอ่ยพลางเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้าที่เหน็บไว้ข้างเอวออกมาซดหนึ่งอึก “หรือว่าพลังมารที่เจ้าแลกมาด้วยชีวิต มันมีขีดจำกัดแค่เท่านี้?” “อวดดี!” การปะทะกันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แต่อาจเรียกได้ว่าเป็นการ ‘เต้นรำ’ มากกว่า การโจมตีของอู๋จื่อหนักหน่วงและดุดัน หากโดนเข้าเพียงครั้งเดียวคงถึงตาย ทว่าลู่เฉินกลับเคลื่อนไหวพริ้วไหวราวกับแผ่นไม้ลอยน้ำในกระแสน้ำเชี่ยว เขาไม่แม้แต่จะชักดาบที่ติดอยู่ข้างเอวออกมา เพียงแค่ใช้ฝ่ามือปัดป้องและหาจังหวะสวนกลับด้วยการกดจุดตามร่างกายของอดีตศิษย์พี่ ในมุมมืดของคุก เหมยหลินที่แอบย่องเข้ามาอีกทางกำลังเร่งมือปลดปล่อยเชลย เธอขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นลู่เฉินเริ่มเล่นสนุกจนเกินงาม “ลู่เฉิน! อย่ามัวแต่เล่น! พรรคมารที่เหลือกำลังแห่กันมาที่นี่แล้ว ถ้าไม่อยากตายกันหมดก็รีบปิดบัญชีเสียที!” ลู่เฉินหัวเราะร่า “ศิษย์น้องใจร้อนเสมอเลยนะ... แต่เอาเถอะ ได้เวลาเลิกเล่นแล้ว” แววตาที่ดูเกียจคร้านของลู่เฉินเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที มันคมกริบดุจปลายดาบที่พ้นฝัก พลังลมปราณบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งทะลักออกจากร่างกาย กดทับจนพื้นหินในคุกถึงกับแตกร้าว อู๋จื่อที่โถมเข้าใส่หยุดชะงัก รอยแผลเป็นบนหน้ากระตุกเกร็งด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “นั่นมัน... วิชา ‘กระบี่ไร้ลักษณ์’ ของอาจารย์งั้นรึ? เจ้าฝึกมันสำเร็จแล้วหรือ!” “อาจารย์ไม่ได้สอนให้ข้าใช้มันเพื่อฆ่าฟันผู้ที่เคยร่วมสำนัก” ลู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แต่ถ้าเพื่อปกป้องคนของข้า... ข้าก็ไม่ลังเลที่จะฟาดฟันใครก็ตามที่ขวางหน้า” ทันใดนั้น ลู่เฉินใช้นิ้วดรรชนีดีดเข้าที่สันดาบของตนเอง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลส่งผ่านอากาศไปกระทบอู๋จื่อจนเขากระเด็นไปกระแทกกำแพงคุก เลือดสดๆ พุ่งออกจากปากของอดีตศิษย์พี่ ร่างของเขาหมดสติไปทันทีโดยที่ลู่เฉินไม่ได้แม้แต่จะชักดาบออกมาจริงๆ ทว่าความเงียบสงบกลับไม่ได้มาเยือน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังพรรคมารนับร้อยเริ่มดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดินด้านนอก เหมยหลินรีบวิ่งกลับมาหาลู่เฉิน สีหน้าของเธอซีดเผือด “ลู่เฉิน... เราโดนล้อมแล้ว! คนพวกนี้ไม่ใช่พรรคมารธรรมดา แต่เป็น ‘หน่วยล่าสังหาร’ ของท่านเจ้าสำนักมาร!” ลู่เฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก “หน่วยล่าสังหารงั้นรึ? ดี... ข้ากำลังหิวพอดี” เขาเดินไปที่ประตูทางออก แต่ก่อนที่มือจะสัมผัสบานประตู เสียงปรบมือดังแว่วมาจากเงามืดด้านหลังสุดของคุก เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้แม้แต่เหมยหลินยังรู้สึกหายใจไม่ออก “เยี่ยม... เยี่ยมมาก ลู่เฉิน ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะกล้าบุกมาถึงรังของข้าด้วยตัวคนเดียวแบบนี้” ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด มันเป็นชายวัยกลางคนสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็ก เขาคือ ‘มารกิตเวช’ ผู้อยู่เบื้องหลังความวุ่นวายทั้งหมดในครั้งนี้ และที่สำคัญที่สุด... ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือ ‘ป้ายไม้ประจำตัว’ ของอาจารย์ที่ลู่เฉินตามหามาตลอดสามปี! “ลู่เฉิน... ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าอาจารย์ของเจ้าอยู่ที่ไหน หรือเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่... ก็จงวางดาบแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าข้าเสีย” ลู่เฉินหยุดชะงัก มือที่กำลังจะเอื้อมไปจับฝักดาบสั่นสะเทือนเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นความโกรธที่อัดแน่นจนถึงขีดสุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของข้านะครับ!