สุราเปลี่ยนชีวิต

"เจ้าจะฆ่าข้าด้วยดาบเล่มนั้น หรือจะตายด้วยมือของอาจารย์เจ้าที่สั่งให้เจ้ามาจัดการข้ากันแน่?" เสียงของลู่เฉินราบเรียบ ทว่ามันกลับดังสะท้อนผ่านไอหมอกยามค่ำคืนที่ปกคลุมหุบเขาไร้ชื่อ เขาไม่ได้ชักดาบออกจากฝัก แต่กลับนั่งยองๆ อยู่บนโขดหิน มือหนึ่งถือไหเหล้าดินเผาที่รินน้ำใสแจ๋วลงจอกไม้ไผ่พลางเขย่าเบาๆ สายตาที่มักจะดูเลื่อนลอยดุจคนเมามาย กลับจ้องมอง 'มู่หยาง' หนึ่งในสิบยอดฝีมือของพรรคมารโลหิตที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า มู่หยางกระชับกระบี่ในมือแน่น เส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน รอยแผลเป็นรูปกงจักรที่กลางหน้าผากซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพรรคมารโลหิตดูราวกับจะสูบกลืนแสงสว่างรอบข้าง "อย่าได้พูดยั่วโมโหข้า ลู่เฉิน! อาจารย์ของข้าคือผู้ให้ชีวิต... ข้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากทำลายเจ้าเสีย" ลู่เฉินหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหนื่อยหน่ายแต่กลับแฝงความเวทนา เขาขยับกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะโยนไหเหล้าให้มู่หยางอย่างแม่นยำ อีกฝ่ายรับไว้โดยสัญชาตญาณด้วยความงุนงง "ชีวิตที่ต้องอยู่ภายใต้โซ่ตรวนของคนอื่น... ข้าเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว" ลู่เฉินหยิบจอกอีกใบขึ้นมาแล้วรินเหล้าลงไปจนปริ่ม "กลิ่นสาปคาวเลือดของพรรคมารมันติดตัวเจ้าจนล้างไม่ออกหรอก แต่นี่คือ 'สุราเกสรเหมันต์' ที่ข้าบ่มเอง มันอาจจะช่วยล้างรสชาติขมขื่นของคำสั่งตายที่เจ้ากำลังแบกอยู่ได้บ้าง" มู่หยางชะงัก สายตามองไหเหล้าสลับกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลู่เฉินไม่ได้เตรียมตัวตั้งรับ ไม่มีท่าทีจะสู้ แววตาของเขามีเพียงความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจลู่เฉินจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ดูจะมอดไหม้ไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความต้องการจะฉุดรั้งใครสักคนขึ้นมาจากนรกขุมเดียวกัน "หากเจ้าดื่มมันแล้วยังอยากฆ่าข้า... ดาบของเจ้าก็จงแทงลงมาที่หัวใจข้าโดยตรง อย่าให้พลาดเล็งไปที่จุดอื่น" ลู่เฉินพูดพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น มู่หยางเปิดจุกไหเหล้า กลิ่นหอมเย็นสดชื่นโชยเข้าจมูก มันไม่ใช่กลิ่นเหล้าฉุนกึกเหมือนที่เขาเคยดื่ม แต่มันให้ความรู้สึกโหยหาถึงอิสรภาพที่เขาหลงลืมไปนานปี เขาตัดสินใจยกไหขึ้นดื่มอึกใหญ่ ของเหลวอุ่นซ่านไหลผ่านลำคอ ราวกับสายน้ำที่เข้าไปชะล้างโคลนตมที่เกาะกินจิตวิญญาณ เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ดาบเล่มนั้นหลุดจากมือตกลงบนพื้นดินเปียกชื้น ไหล่ของมู่หยางสั่นสะเทือน ความแข็งกร้าวที่สั่งสมมานานนับปีพังทลายลงในพริบตา "อาจารย์ของข้า... เขาไม่ใช่คน เขาคืออสูรที่กินแม้กระทั่งศิษย์ตัวเอง" มู่หยางเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาสายหนึ่งไหลผ่านรอยแผลเป็น "ข้าไม่มีที่ไปแล้ว ลู่เฉิน ข้าทำผิดมหันต์เกินกว่าจะหันหลังกลับ" ลู่เฉินเดินเข้าไปใกล้ วางมือลงบนบ่าของอีกฝ่ายเบาๆ "ศิษย์ที่ข้าเคยรู้จัก... ก็น่าสมเพชไม่ต่างจากเจ้าหรอก แต่เชื่อเถอะ ว่าเหล้าจอกนี้ไม่ได้เปลี่ยนชีวิตเจ้าหรอกนะ แต่มันเปลี่ยน 'มุมมอง' ที่เจ้ามีต่อชีวิตต่างหาก" ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและรวดเร็วดุจพายุหมุนดังขึ้นจากพุ่มไม้เบื้องหลัง เหมยหลินพุ่งตัวออกมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เธอชักกระบี่คู่กายหมายจะฟันเข้าที่ต้นคอของมู่หยาง แต่ลู่เฉินกลับขยับกายไปขวางไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "หยุดก่อน เหมยหลิน! คนผู้นี้ไม่ใช่ศัตรูของเราอีกต่อไป" ลู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เหมยหลินชะงักกระบี่ห่างจากมู่หยางเพียงนิ้วเดียว ดวงตาที่เฉลียวฉลาดของนางหรี่ลงด้วยความสงสัย "เจ้าเสียสติไปแล้วหรือลู่เฉิน? คนของพรรคมารโลหิตไว้ใจไม่ได้! ถ้าเขากลับคำขึ้นมาเรานั่นแหละที่จะเป็นศพ!" "เขาจะไม่กลับคำ... เพราะเขารู้แล้วว่าอะไรคือสุราแท้ และอะไรคือน้ำล้างเลือด" ลู่เฉินยิ้มพลางหันไปมองมู่หยางที่บัดนี้แววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่ดูจะคลี่คลาย เสียงกระซิบแผ่วเบาจากในความมืดกลับทำให้ทั้งสามคนต้องหยุดหายใจ มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งกัดกินกระดูก ไม่ใช่เสียงของศัตรูที่อยู่ตรงหน้า แต่มันคือเสียงของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน "ศิษย์ทรยศ... คิดจะหาที่ตายใหม่ให้ตัวเองงั้นรึ?" ไอสังหารสีดำทะมึนแผ่ซ่านออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเลือดค่อยๆ ก้าวออกมา แต่ละย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้น หญ้าโดยรอบกลับเหี่ยวเฉาลงในทันที ดวงตาของลู่เฉินเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เพราะชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือ 'อาจารย์' ผู้ที่เขาเคยสาบานว่าจะต้องปลิดชีพด้วยมือตัวเอง มู่หยางถึงกับตัวแข็งทื่อ ปากสั่นระริก "ทะ...ท่านอาจารย์... เป็นไปไม่ได้..." ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนสุราผู้แสนธรรมดาคนนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาดูกันว่าชายผู้ที่ลู่เฉินเกลียดที่สุดจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ให้เขาอย่างไรบ้างครับ