เงาดำเหนือภูเขา

“เจ้าไม่ได้กลิ่นไหม้หรือไง ศิษย์พี่?” เหมยหลินกระซิบเสียงต่ำ มือเรียวบางขยำชายเสื้อของลู่เฉินจนยับยู่ยี่ ดวงตาของนางกวาดมองไปรอบโถงรับรองที่เงียบเชียบดุจป่าช้า ทว่าลู่เฉินกลับเพียงแค่กระดกจอกสุราเข้าปาก ลำคอหนาขยับขึ้นลงเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะวางจอกลงบนโต๊ะไม้ด้วยเสียง ‘กึก’ ที่ฟังดูแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง “กลิ่นไหม้ของเนื้อย่างหรือกลิ่นไหม้ของความตายล่ะ?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยานคาง ดวงตาเรียวรีหรี่ปรือคล้ายคนไร้สติ “ถ้าเป็นอย่างแรก ก็นับว่าโชคดีของเรา แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง... ข้าว่าเราควรรีบสั่งเหล้าเพิ่มอีกสักกาจะดีกว่านะ” “ท่านมันบ้า!” นางคำรามลอดไรฟัน พยายามฉุดกระชากศิษย์พี่จอมขี้เกียจให้ลุกขึ้น ทว่าลู่เฉินกลับทิ้งตัวลงราวกับก้อนหินที่ถูกถ่วงด้วยตะกั่ว บรรยากาศในโถงหินสั่นไหวอย่างรุนแรง ไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้าเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบนพื้นหิน เหมยหลินชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบฝักดังกังวานสั้นๆ ก่อนที่นางจะชะงักงัน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเลือดปักดิ้นทองอร่ามค่อยๆ ก้าวพ้นจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ ใบหน้าของบุรุษผู้นั้นขาวซีดราวกับศพ แต่ดวงตากลับแดงก่ำประดุจโลหิตไหลเวียน เขามิใช่ใครอื่น นอกจาก ‘มารโลหิตเว่ยจง’ ประมุขพรรคมารที่ทั่วใต้หล้าต่างหวาดหวั่น “เหล่ามดปลวก... ที่บังอาจมาทำลายค่ำคืนอันเงียบสงบของข้า” เว่ยจงกล่าว เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าคล้ายเหล็กสนิมขูดกับหิน ลู่เฉินพยายามพยุงร่างที่โอนเอนของตนเองขึ้นมา เขาแสร้งทำเป็นเซไปปะทะกับแจกันโบราณจนมันหล่นแตกกระจาย เสียงแตกของเครื่องปั้นดินเผาดังลั่นไปทั่วบริเวณ จังหวะที่เว่ยจงหันขวับมามอง ลู่เฉินก็แกล้งสะดุดขาตัวเองจนล้มคว่ำหน้าลงกับพื้น ก่อนจะแสร้งทำเป็นอาเจียนออกมาเป็นน้ำเหล้ากลิ่นฉุน “อา... สุรานี่... แรง... แรงชะมัด” ลู่เฉินพึมพำเสียงอ้อแอ้ พร้อมกับคว้าจอกสุราที่ตกอยู่ข้างตัวขึ้นมากระดกอีกจอกราวกับคนเมาไร้สติ เว่ยจงขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วเรียวยาวของมารโลหิตสั่นระริก สายลมปราณสีเลือดพุ่งเข้าหาทั้งคู่หมายจะสังหารให้สิ้นซาก ทว่าในวินาทีที่วิชาดูดพลังชีวิตกำลังจะสัมผัสตัวลู่เฉิน ลู่เฉินกลับกลิ้งตัวไปมาบนพื้นจนไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเว่ยจงพอดี เขาเงยหน้าขึ้นมองประมุขพรรคมารด้วยแววตาที่เลื่อนลอยสุดขีด ก่อนจะพ่นลมหายใจกลิ่นสุราใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรง “ท่าน... พี่ชาย... ท่าน... รู้ไหมว่า... สุราขวดนี้... แพงแค่ไหน... ฮึก... ข้าเสียดาย...” ลู่เฉินฟุบหน้าลงกับรองเท้าของเว่ยจง กอดขาของอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับเป็นหมอนข้างที่คุ้นเคย บรรยากาศในโถงเงียบงันลงทันที เหมยหลินตัวแข็งทื่อ นางลุ้นระทึกจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกอก เว่ยจงมองก้อนเนื้อที่เรียกว่าลู่เฉินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจ เขาไม่เคยพบเจอผู้ใดที่ไร้เกียรติและไร้สติได้ถึงเพียงนี้ แม้แต่ในหมู่ศัตรูที่เขาเคยสังหาร “ช่างเป็นสวะที่ไร้ค่าสิ้นดี” เว่ยจงสะบัดขาอย่างแรงจนร่างของลู่เฉินกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำ ลู่เฉินกระอักเลือดออกมาคำโต (ซึ่งเป็นผลจากการที่เขาแอบฝืนลมปราณตนเองจนเส้นเลือดฝอยแตก) ก่อนจะนอนแน่นิ่งไปราวกับสิ้นใจ “ท่านประมุข... ให้ข้าจัดการเจ้าเด็กนี่เลยไหมขอรับ?” ลูกสมุนชุดดำก้าวออกมาจากเงามืด มือถืออาวุธลับเตรียมพร้อม เว่ยจงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ฆ่ามันไปก็เปลืองแรงเปล่า ปล่อยให้มันตายด้วยพิษสุราที่มันดื่มเข้าไปเองเถอะ... ไปเตรียมพิธีการคืนจันทร์โลหิตให้พร้อม เรามีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ” ร่างของประมุขพรรคมารหายลับไปในความมืดพร้อมกับลูกสมุน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เหมยหลินรีบปราดเข้าไปหาลู่เฉินที่นอนจมกองเลือดอยู่ นางสั่นสะท้านไปทั้งตัวพยายามจะจับชีพจรของเขา ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วมือนางสัมผัสข้อมือของลู่เฉิน แววตาของศิษย์พี่ที่ควรจะหมดสติกลับลืมขึ้นช้าๆ แววตาที่เมามายเมื่อครู่บัดนี้กลับคมกริบดุจใบมีดโกน มันไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความมึนเมาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ลู่เฉินใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของเหมยหลิน เป็นเชิงบอกให้เงียบเสียง ก่อนจะขยับปากพูดโดยไร้เสียงว่า ‘เขาทิ้งดวงจิตแห่งกระบี่ไว้ที่เสาต้นที่สาม... เราติดกับดักเขาแล้ว’ เหมยหลินตัวชาดิก เมื่อหันไปมองยังเสาที่ว่า นางก็พบกับดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมาจากเงามืดมิดของเสาต้นนั้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีร่างอยู่ แต่มันกลับขยับได้ราวกับมีชีวิต และกำลังค่อยๆ คืบคลานออกจากเสาเพื่อเข้าจู่โจมพวกเขาในยามที่พวกเขาเผลอที่สุด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับข้าในเส้นทางสายสุราแห่งการผจญภัยนี้นะครับ เซียนสุราเมามายจะรอพบท่านในตอนถัดไปครับ