การตัดสินใจของจอมยุทธ์

"อย่าขยับ... แม้แต่ปลายเส้นผม" เสียงของลู่เฉินไม่ได้ดัง แต่กลับหนักแน่นจนเหมยหลินที่กำลังจะชักกระบี่ออกจากฝักต้องหยุดชะงัก ลู่เฉินในยามนี้ไม่มีแววตาเลื่อนลอยเหมือนเช่นทุกครั้ง มือขวาที่มักจะถือจอกเหล้าไว้มั่น บัดนี้กลับว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเพียงเบาๆ ปราณสีครามจางๆ ก็หมุนวนรอบปลายนิ้วราวกับพายุที่รอวันปะทุ ดวงตาสีเลือดคู่นั้นยังคงคืบคลานออกจากเงามืดของเสาหิน มันไม่ได้เป็นเพียงภาพมายา แต่เป็นจิตสังหารที่แปรสภาพเป็นรูปลักษณ์ มันส่งเสียงครางแหลมเล็กบาดแก้วหู ราวกับเสียงโลหะขูดขีดบนแผ่นหิน "ศิษย์พี่... สิ่งนั้นมันไม่ใช่คน" เหมยหลินกระซิบ ลมหายใจของนางติดขัด ความกลัวเริ่มกัดกินจิตใจเมื่อเห็นเงามืดนั้นเริ่มขยายตัวจนสูงท่วมหัวคน และมีกรงเล็บแหลมคมงอกออกมาจากความว่างเปล่า "ข้ารู้" ลู่เฉินตอบเรียบๆ เขาขยับตัวไปยืนบังหน้าศิษย์น้องไว้ กลิ่นอายที่เคยขี้เกียจสันหลังยาวของเขาจางหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความสงบเยือกเย็นแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน "เจ้าจำคำสอนของอาจารย์เฮงซวยคนนั้นได้ไหม? เรื่องวิธีจัดการกับพวก 'ปรสิตเงา' ที่พรรคมารโลหิตชอบเลี้ยงไว้?" "แต่นั่นมันวิชาต้องห้าม! ท่านจะใช้มันจริงๆ หรือ?" เหมยหลินเบิกตากว้าง ลู่เฉินไม่ตอบ เขายกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ กระแสลมปราณมหาศาลซัดสาดไปรอบบริเวณจนเศษฝุ่นหินปลิวว่อน เขาถอนหายใจยาว พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง "ข้าตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตแบบชิลๆ ไปวันๆ แท้ๆ เจ้าพวกนี้ก็นะ... ขัดจังหวะเวลาดื่มของข้าจนได้" ทันใดนั้น ดวงตาสีเลือดก็พุ่งเข้าใส่ลู่เฉินราวกับลูกธนูมรณะ! แทนที่จะหลบ ลู่เฉินกลับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือซ้ายวาดผ่านอากาศเป็นวงกลม เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทขึ้นภายในโถงถ้ำ แสงสีครามสว่างวาบจนเหมยหลินต้องยกแขนขึ้นป้องตา ลู่เฉินในตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนคนขี้เมาอีกต่อไป ท่าทางการยืนของเขาดุดันเหมือนขุนเขา และแววตาที่จ้องมองศัตรูนั้นคมปลาบราวกับกระบี่ที่เพิ่งลับจากหินมงคล "เจ้าคิดว่าความมืดจะปกป้องเจ้าได้งั้นหรือ?" ลู่เฉินเค่นเสียงหัวเราะ เขากระแทกฝ่ามือลงบนพื้นหิน ศิลาแกร่งแตกร้าวเป็นใยแมงมุม พลังปราณที่รุนแรงไหลทะลักเข้าไปในพื้นดินก่อนจะพุ่งขึ้นตรงจุดที่เงามืดนั้นซ่อนตัวอยู่ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องไปทั่วถ้ำ เงามืดนั้นถูกกระชากออกมาจากมิติที่บิดเบี้ยว ร่างที่แท้จริงของมันคือชายชุดดำที่สวมหน้ากากกะโหลกเลือด ผิวหนังของมันแห้งกรังราวกับศพที่ถูกดูดพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น แต่มันยังไม่ตาย! มันดีดตัวขึ้นหมายจะแทงกรงเล็บเข้าที่หัวใจของลู่เฉิน ลู่เฉินสะบัดมือเบาๆ จอกเหล้าใบเก่งที่เคยเก็บไว้ในสาบเสื้อก็หลุดออกมา มันหมุนคว้างกลางอากาศด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ ก่อนจะกระแทกเข้าที่หน้ากากของศัตรูจนแตกละเอียด แรงปะทะนั้นมหาศาลจนร่างของมือสังหารกระเด็นไปอัดติดผนังถ้ำ เลือดสีดำคล้ำพุ่งกระฉูด "เอาจริงแล้วงั้นรึ?" เหมยหลินถาม เสียงของนางสั่นด้วยความตื่นเต้นและกังวล ลู่เฉินไม่ได้หันกลับมามอง เขายังคงจ้องไปที่ร่างที่นอนไร้สติอยู่ตรงหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเวทนาปนรังเกียจ "พรรคมารโลหิตไม่ได้มีแค่เงาพวกนี้หรอกนะเหมยหลิน... พวกมันกำลังทำพิธีบางอย่างอยู่ใต้เท้าเรานี่เอง" เขาก้มลงหยิบเศษหน้ากากกะโหลกขึ้นมาดู พลังปราณที่ตกค้างอยู่ในนั้นทำให้มือของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เศษหน้ากากจะกลายเป็นเถ้าถ่านในกำมือ "ถ้าข้าไม่เริ่มเอาจริงตั้งแต่วันนี้ ต่อให้ข้ามีเหล้าดีเลิศทั่วใต้หล้า ก็คงไม่มีแผ่นดินให้ดื่มมันได้อย่างสงบสุขหรอก" จู่ๆ แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผนังถ้ำที่ดูมั่นคงเริ่มมีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับไอสังหารที่เย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากช่องว่างที่แตกออก ลู่เฉินหันกลับมามองเหมยหลิน สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นอีกหลายเท่าตัว "ไปซะเหมยหลิน" ลู่เฉินสั่งเสียงเฉียบขาด "ออกไปรอข้างนอก หากภายในหนึ่งก้านธูปข้ายังไม่ออกมา... ก็จงมุ่งหน้าไปที่หุบเขาเมฆาและบอกคนที่นั่นว่า 'ยอดบุรุษขี้เมาตายไปแล้ว' " เหมยหลินยังไม่ทันอ้าปากถาม เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังกำแพงที่พังทลาย "เจ้าสายไปก้าวหนึ่งแล้ว ลู่เฉิน... ศิษย์ทรยศแห่งสำนักสุราสวรรค์" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีทองอร่ามที่ดูขัดกับความสยดสยองของบรรยากาศ ลู่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาวูบไหวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับศิษย์พี่ลู่เฉินในยามที่เขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาลนะครับ