บทที่ 40

"เจ้านี่... ช่างเป็นนักพูดที่น่ารำคาญเสียจริง" ลู่เฉินไม่ได้ขยับตัวทันที เขาเพียงแค่นั่งยองๆ ลงข้างศพสหายร่วมสำนักที่เพิ่งสิ้นลมหายใจไป มือซ้ายหยิบไหเหล้าข้างเอวขึ้นมาจิบหนึ่งอึก รสชาติของสุราหมักชั้นเลวบาดคอเสียจนเขาย่นคิ้ว แต่ความเย็นเยียบของไอสังหารในห้องลับแห่งนี้กลับทำให้เขารู้สึกตื่นตัวมากกว่าเดิม สายตาคมกริบเหลือบมองชายสวมหน้ากากที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "การทดสอบงั้นรึ?" ลู่เฉินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำที่ประดับประดาด้วยซากศพ "เจ้าเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่งนะสหาย... คนที่ข้าสังหารเมื่อครู่ ไม่ใช่สหายรักของข้า แต่มันคือตัวปลอมที่แม้แต่กลิ่นเหล้ายังทำเลียนแบบไม่ได้" ชายสวมหน้ากากชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ปากแข็งนักนะ ลู่เฉิน! งั้นลองดูศพเหล่านี้สิ... คนที่เจ้าเคยร่ำสุราด้วย เคยสาบานว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกันในพรรคมารโลหิต พวกเขาทุกคนกำลังรอคอยคำพิพากษาจากมือของเจ้าอยู่!" ทันใดนั้น ผนังหินรอบด้านก็เริ่มสั่นสะเทือน โซ่ตรวนนับร้อยเส้นที่พันธนาการร่างของมนุษย์ไร้วิญญาณเอาไว้เริ่มขยับไหว กลิ่นอายความตายที่ถูกสะกดไว้ด้วยอาคมโลหิตทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก ลู่เฉินวางไหเหล้าลงกับพื้นอย่างช้าๆ เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ทว่าแววตาที่เคยขี้เกียจคร้านกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก "เหมยหลิน... เจ้าได้ยินข้าไหม?" ลู่เฉินพึมพำเบาๆ ราวกับคุยกับอากาศ "ข้าได้ยินเจ้าตั้งแต่เจ้าเริ่มโม้เรื่องรสชาติเหล้าแล้ว ลู่เฉิน!" เสียงตอบรับที่คุ้นเคยดังมาจากซอกมุมมืด เหมยหลินในชุดรัดกุมสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกระบี่ในมือที่อาบไปด้วยละอองแสงสีคราม "ข้าจัดการพวกตัวปลอมที่เฝ้าหน้าทางเข้าเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่เจ้าที่เอาแต่เล่นสนุกกับพวกศพเดินได้พวกนี้" "ข้าไม่ได้เล่นสนุกนะศิษย์น้อง เพียงแต่ข้ากำลังสงสัย..." ลู่เฉินลุกขึ้นยืนช้าๆ บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นดังกร๊อบ "คนที่สะสมศพคนรู้จักของข้าไว้มากมายขนาดนี้ ย่อมไม่ใช่คนของพรรคมารโลหิตทั่วไป... เจ้าเป็นใครกันแน่?" ชายสวมหน้ากากไม่ตอบ แต่มันกลับยกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงก้องกังวานนั้นเหมือนคำสั่งตาย เหล่าร่างที่แขวนอยู่บนผนังต่างพากันร่วงหล่นลงมาพร้อมกัน ดวงตาของพวกมันที่ควรจะไร้ชีวิตกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ดุจเปลวเพลิงแห่งความอาฆาต "ฆ่า... ทุกคนที่ขวางหน้า" คำสั่งเรียบง่ายแต่ทรงพลังถูกเอ่ยออกมา ลู่เฉินคว้าจอกเหล้าขึ้นมาหมุนวนในมือ "เหมยหลิน อย่าให้ใครมาขัดจังหวะข้าล่ะ ข้าจะลองวิชาใหม่ที่เพิ่งคิดค้นได้จากการเมามายเมื่อคืนดูสักหน่อย" "อย่าประมาทล่ะ เจ้าขี้เหล้า!" เหมยหลินตะโกนตอบก่อนจะพุ่งตัวออกไปรับมือกับศพกลุ่มแรกด้วยกระบวนท่าพริ้วไหว ลู่เฉินยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อม เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายรอบกายที่เคยดูไร้ซึ่งพิษสงกลับบีบอัดจนอากาศรอบข้างเกิดเป็นสุญญากาศ เมื่อศพตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่พร้อมกรงเล็บแหลมคม ลู่เฉินเพียงแค่ก้าวเท้าเบี่ยงตัวหลบราวกับสายลมที่พัดผ่าน เขาไม่ได้ใช้กระบี่ แต่ใช้นิ้วมือที่ชุ่มไปด้วยหยดเหล้าดีดเข้าที่จุดตายบนหน้าผากของมัน *เปรี๊ยะ!* ร่างนั้นแข็งทื่อก่อนจะระเบิดออกเป็นละอองเลือด ลู่เฉินทำเช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า รวดเร็ว ปราดเปรียว และสง่างาม ราวกับเขากำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยง ไม่ใช่สมรภูมิเลือด "วิชาเซียนสุรา... ก้าวย่างเมามาย" เขาพึมพำพลางหัวเราะร่า ร่างของเขากลายเป็นภาพติดตาจนศพพวกนั้นไม่อาจสัมผัสแม้แต่ชายเสื้อ ชายสวมหน้ากากเริ่มถอยกรูด แววตาใต้หน้ากากเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "เป็นไปไม่ได้... วิชาที่สาบสูญไปนับร้อยปี เจ้าไปเอามาจากไหน!" ลู่เฉินหยุดยืนกะทันหัน เขาหันไปมองชายสวมหน้ากากด้วยรอยยิ้มที่ดูซื่อบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ถ้าข้าบอกว่าเก็บได้จากก้นไหเหล้า เจ้าจะเชื่อไหมล่ะ?" ทว่า ก่อนที่ลู่เฉินจะก้าวต่อไป ความรู้สึกประหลาดก็แล่นเข้าสู่หัวใจ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อเขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของศพตัวที่พุ่งเข้ามาตัวล่าสุด... มันคือกำไลหยกที่มีสัญลักษณ์ประหลาดซึ่งเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันเป็นกำไลที่เขาเคยซื้อให้ 'นาง' คนที่เขาสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต ชายสวมหน้ากากหัวเราะลั่นห้อง "รู้สึกถึงมันแล้วสินะ? ศพพวกนี้ไม่ได้ถูกเลือกมามั่วๆ แต่ละคน... คือเศษเสี้ยวความทรงจำที่เจ้าพยายามจะลืม ลู่เฉิน... เจ้าจะฆ่าคนที่เจ้าเคยรักซ้ำเป็นครั้งที่สองหรือจะยอมให้ความทรงจำพวกนี้กัดกินหัวใจจนตายไปเองล่ะ?" ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เหมยหลินชะงักนิ่งเมื่อเห็นสีหน้าของศิษย์พี่ตนเอง ลู่เฉินไม่ได้หัวเราะร่าอย่างเคย แววตาของเขาเหม่อลอยคล้ายกับถูกมนต์สะกด แต่ในวินาทีนั้นเอง หน้ากากของชายปริศนาก็ร่วงหล่นลงพื้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของลู่เฉินแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่ใบหน้าของศัตรู... แต่เป็นใบหน้าของ 'อาจารย์' ที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนสุราผู้นี้มาจนถึงบทนี้นะครับ