บทที่ 39

"เจ้าจะสั่นไปถึงไหนลู่เฉิน ข้าไม่ได้พาเจ้ามาที่นี่เพื่อดูเจ้าปอดแหก" เสียงเย็นเยียบของเหมยหลินดังแทรกความเงียบงันภายในถ้ำมืดมิด กลิ่นอายของเลือดจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบของหินชื้น นางยืนกอดอก แววตาคมกริบจ้องมองชายหนุ่มข้างกายที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด มือที่เคยถือจอกสุราไม่เคยสั่น กลับกำลังกำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ลู่เฉินไม่ได้หันไปตอบ เขาจ้องมองไปยังร่างที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนสีดำทมิฬเบื้องหน้า ชายชราในชุดขาดวิ่นที่ดูเหมือนวิญญาณมากกว่ามนุษย์ ผู้นั้นคืออดีตอาจารย์ที่เขาทั้งรักทั้งแค้น... คนที่เคยสอนวิชาให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนคมมีดไว้เบื้องหลัง "ข้าไม่ได้กลัว..." ลู่เฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน "ข้าเพียงแค่ไม่นึกว่า 'มัน' จะยังมีชีวิตอยู่ หลังจากที่ข้าเห็นเขาถูกบดขยี้ด้วยตาตัวเองเมื่อสิบปีก่อน" เหมยหลินถอนหายใจยาว นางเดินเข้าไปใกล้พลางตบไหล่เขาเบาๆ "ความทรงจำที่บิดเบี้ยวคือกับดักที่ร้ายกาจที่สุดของจอมยุทธ์ พรรคมารโลหิตไม่ได้ต้องการแค่ยึดครองแผ่นดิน แต่พวกมันต้องการดึงปมในใจของเจ้าออกมาใช้เป็นเครื่องมือทำลายล้างวิชาของเจ้าเอง" ทันใดนั้น ร่างของอาจารย์ที่ถูกตรึงอยู่ก็กระตุกวูบ ศีรษะที่ก้มต่ำเงยขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาที่เป็นสีแดงฉานไร้แววตาของมนุษย์ เสียงหัวเราะแหบพร่าดังก้องไปทั่วถ้ำ ราวกับเสียงกระดูกที่เสียดสีกัน "ลู่เฉิน... เจ้าศิษย์ตัวดี... มาหาข้าถึงที่นี่เชียวหรือ" ลู่เฉินก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้มองเห็นอาจารย์ที่เขารัก แต่เขามองเห็น 'เงา' ของตัวเองในอดีตที่พยายามหนีจากความอ่อนแอ "อาจารย์ ท่านตายไปแล้ว ท่านหายไปพร้อมกับความลับของพรรคสยบฟ้าแล้ว!" "ตาย? สำหรับพรรคมารโลหิต ความตายคือจุดเริ่มต้นของความเป็นนิรันดร์ต่างหาก" ชายชราแค่นยิ้ม โซ่ตรวนรอบกายเริ่มสั่นสะท้าน พลังสีโลหิตพุ่งทะลักออกมาดั่งคลื่นยักษ์ "ข้าไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อระลึกความหลัง แต่ข้าอยู่ที่นี่เพื่อดึง 'ปราณสุราเทียมฟ้า' ที่อยู่ในร่างเจ้ากลับคืนมา สู่ที่ที่มันควรอยู่!" ลู่เฉินสูดลมหายใจลึก เขาพยายามตั้งสติ พลังในร่างเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว เขาไม่ใช่คนเดิมที่ชอบหนีปัญหาอีกต่อไปแล้ว แม้ใจจะสั่นไหว แต่จังหวะการหายใจของเขากลับมั่นคงดั่งขุนเขา "หากท่านคืออาจารย์ของข้าจริง จงบอกข้ามาว่าทำไมท่านถึงต้องทำเช่นนี้?" ลู่เฉินถามพร้อมกับตวัดนิ้วคีบจอกสุราจิ๋วขึ้นมา พลังปราณสีใสเริ่มเอ่อล้นรอบจอก "หรือตลอดเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่ข้าเรียกว่าความรักและวิชาความรู้ เป็นเพียงกับดักที่ท่านวางไว้เพื่อรอวันสูบกินข้าในวันนี้?" เหมยหลินชักกระบี่ออกมาทันที เมื่อเห็นเงาดำหลายร่างเคลื่อนไหวอยู่ตามผนังถ้ำ "ลู่เฉิน! อย่าไปฟังคำลวงของมัน! นึกถึงรสชาติของสุราที่เจ้าชอบ! นึกถึงอิสระที่เจ้าไขว่คว้า! อย่าให้เงาอดีตครอบงำเจ้า!" บรรยากาศในถ้ำทวีความกดดัน อากาศรอบข้างเริ่มเย็นเยียบจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ลู่เฉินหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขากลับมาเรียบเฉยและซ่อนประกายคมกริบดุจเดิม เขายกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออก "รสชาติของสุราวันนี้... ขมกว่าที่คิดแฮะ" ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของชายชราก็แยกออก ร่างที่ถูกตรึงไว้ไม่ได้ขัดขืน แต่กลับกลายเป็นควันสีดำทมิฬพุ่งเข้าใส่หน้าอกของลู่เฉินด้วยความเร็วเหนือเสียง! เหมยหลินกรีดร้องด้วยความตกใจ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ ลู่เฉินไม่ได้หลบ เขาเพียงแค่ขยับข้อมือเบาๆ แล้วซัดฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยปราณสุรากระแทกเข้ากับควันดำนั้นจนแตกกระเซ็นเป็นสายฝนโลหิต! แต่ทว่า... เมื่อควันจางลง เงาที่พุ่งเข้ามากลับไม่ใช่ชายชรา แต่เป็นร่างของศิษย์ผู้น้องคนสนิทที่หายสาบสูญไปเมื่อปีก่อน! ใบหน้าของศิษย์ผู้น้องผู้นั้นซีดเซียว ดวงตาเบิกโพลง และที่ลำคอของเขามีรอยสักรูปหยดเลือดอันเป็นสัญลักษณ์ของหัวหน้าหน่วยสังหารของพรรคมารโลหิตประทับอยู่เด่นชัด ลู่เฉินตัวแข็งทื่อ กระบี่ในมือเหมยหลินหลุดจากมือตกลงพื้น "พี่ใหญ่... ช่วยข้าด้วย..." เสียงของศิษย์ผู้น้องแหบพร่าก่อนจะสิ้นใจลงในอ้อมแขนของเขา พร้อมกับกลไกบางอย่างในผนังถ้ำที่เริ่มทำงาน เสียงกลไกเฟืองเหล็กหมุนวนดังกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขา และจากเงามืดหลังก้อนหิน ร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กจำนวนสิบสองคนก็ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังเยาะเย้ย "ยอดเยี่ยม... ลู่เฉิน เจ้าสังหารสหายรักของตัวเองได้โดยไม่ลังเลสมคำร่ำลือจริงๆ" ชายสวมหน้ากากก้าวออกมาข้างหน้า "แต่เจ้าคงไม่รู้สินะ ว่านี่เป็นเพียงการทดสอบขั้นแรก... เพราะศพที่เหลืออีกนับร้อยในห้องลับแห่งนี้ ก็ล้วนเป็นคนที่เจ้าเคยรู้จักทั้งสิ้น" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับข้าในโลกแห่งสุราและการต่อสู้นี้นะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านรู้สึกตื่นเต้นไม่แพ้กันนะครับ!