บทที่ 44

เศษดินใต้ฝ่าเท้าไม่ได้แตกละเอียดเพียงเพราะแรงกดธรรมดา แต่เกิดจากคลื่นพลังปราณสีชาดที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งรอบตัวของบุรุษสวมหน้ากากอสูร ผิวหน้ากากนั้นสลักลวดลายอัคคีโลหิตบิดเบี้ยว ดวงตากลมโตสีดำสนิทไร้ประกายชีวิตสะท้อนเงาของลู่เฉินที่ยืนนิ่งค้างอยู่เบื้องหน้า ไหสุราหมักร้อยปีในมือของลู่เฉินยังคงส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ ตัดกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาจากร่างของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่รอบบริเวณป่าไผ่รกร้าง มีเพียงเสียงใบไผ่เสียดสีกันยามสายลมพัดผ่านราวกับเสียงกระซิบจากยมโลก "ศิษย์น้องร่วมสำนัก..." คำพูดนั้นดังลอดออกมาจากช่องหน้ากากอีกครั้ง น้ำเสียงแหบพร่าคล้ายคนไม่ได้ดื่มน้ำมาแรมปี แต่กลับทรงพลังจนทำให้แก้วหูของคนที่ได้ยินสั่นสะเทือน ลู่เฉินไม่ได้ขยับเขยื้อnเคลื่อนไหว ดวงตาคู่ที่มักจะหรี่ลงด้วยความง่วงงุนและเกียจคร้าน บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นประกายคมปลาบดุจประกายกระบี่ที่ซ่อนเร้นมานานปี เขารู้จักเสียงนี้... แม้จะถูกบิดเบือนด้วยลมปราณมารและหน้ากากอสูร แต่ท่วงท่าการยืน การถ่าย1น้ำหนักลงที่เท้าซ้าย และวิชาตัวเบา 'ย่างก้าวเงาพฤกษา' ที่อีกฝ่ายใช้เมื่อครู่ มันคือวิชาประจำสำนักกระบี่เมฆาคาราวาน สำนักเดียวกับที่เคยขับไล่เขาออกมาในวันที่ฝนตกหนักเมื่อสิบปีก่อน "เจ้า... ยังไม่ตายในคืนนั้นหรอกหรือ" ลู่เฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ระลอกคลื่นความรู้สึก ทว่ามือที่ถือไหสุรากลับบีบแน่นขึ้นจนเกิดรอยร้าวบนเนื้อดินเผา "ข้าคิดว่าท่านอาจารย์คงจะจัดการเก็บกวาดศิษย์ทรยศอย่างพวกเจ้าไปหมดแล้วเสียอีก" บุรุษสวมหน้ากากอสูรหัวเราะร่วนออกมาเสียงต่ำ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ไหล่ทั้งสองข้างสั่นสะทะทานภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิท "ฮ่าๆๆ... อาจารย์หรือ? เจ้าเฒ่าสารเลวนั่นนะหรือจะฆ่าพวกเราได้! สิ่งที่มันสอนพวกเราไม่ใช่คุณธรรม แต่มันคือวิชาดูดกลืนพลังเพื่อต่ออายุขัยของมันเองต่างหาก! ศิษย์พี่ศิษย์น้องตายตกไปเท่าไหร่ เจ้าจำได้ไหมลู่เฉิน? หรือว่าเจ้ามัวแต่เมามายอยู่กับน้ำจัณฑ์ไร้สาระ จนลืมกลิ่นเลือดของพี่น้องร่วมสำนักไปหมดแล้ว!" สิ้นคำพูดนั้น พลังปราณสีชาดก็ระเบิดออกรอบตัวของหน้ากากอสูร ต้นไผ่รัศมีสิบจั้งรอบด้านหักโค่นลงทันทีด้วยแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัว เหมยหลินที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ใบหน้าถอดสีลงเล็กน้อย นางรีบทะยานร่างเข้ามาประชิดด้านข้างของลู่เฉิน มือเรียวบางแตะลงที่ด้ามกระบี่สั้นข้างเอว พร้อมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน "ลู่เฉิน ระวังตัวด้วย... พลังมารระดับนี้ ไม่ใช่พวกปลายแถวของพรรคมารโลหิตทั่วไป" เหมยหลินกระซิเตือน น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความหยอกเย้าเช่นเคย ลู่เฉินไม่ตอบคำถามของนาง เขายกไหสุราริมฝีปาก กระดกจิบหนึ่งคำอย่างไม่สะทกสะท้าน รสชาติเผ็ดร้อนบาดคอช่วยเรียกสติและความเยือกเย็นกลับคืนมาสู่จิตใจที่กำลังปั่นป่วนด้วยอดีตอันดำมืด เขามองหน้ากากอสูรด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้น "เจ้าบอกว่า... อาจารย์ใช้พวกเราเป็นเครื่องมือในการต่ออายุขัยอย่างนั้นหรือ?" ลู่เฉินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยประกายความสงสัยที่ถูกเก็บงำมานาน "เรื่องนั้น ข้าเองก็พอจะเดาได้รางๆ อยู่แล้วล่ะนะ เพียงแต่... ข้าไม่คิดว่าคนที่รอดชีวิตจากคืนนั้น จะกลายมาเป็นสุนัขรับใช้ให้พรรคมารโลหิตไปเสียได้" "ข้าไม่ได้เป็นสุนัขรับใช้ใคร!" บุรุษสวมหน้ากากอสูรคำรามลั่น ประกายตาดำสนิทใต้หน้ากากวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "ข้าคือผู้ที่จะมาทวงคืนความยุติธรรม! และเจ้า... ลู่เฉิน ศิษย์น้องผู้พี่ที่อาจารย์รักนักหนา เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" *ฟรุบ!* ร่างของหน้ากากอสูรหายวับไปจากจุดเดิม เร็วยิ่งกว่าสายลมพัดผ่าน ประกายกระบี่สีเลือดพุ่งตรงมาที่ลำคอของลู่เฉินราวกับสายฟ้าแลบ มันเป็นกระบวนท่า 'เมฆาไร้เงา' ที่รวดเร็วและไร้ร่องรอย เป็นวิชาเอกของสำนักกระบี่เมฆาคาราวานที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นวิชามารอันดุร้าย เหมยหลินอุทานด้วยความตกใจ นางเตรียมชักกระบี่เข้าช่วยเหลือ แต่ทว่า... *แปะ* เสียงดีดนิ้วเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด ลู่เฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไหสุราในมือซ้ายถูกยกขึ้นหลบคมกระบี่ได้อย่างเฉียดฉิวอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่ากระบี่เล่มนั้นจะแทงมาที่มุมไหน นิ้วมือขวาของเขาดีดเข้าที่ข้างคมกระบี่สีเลือดอย่างแผ่วเบา *กริ๊ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ทว่าแรงสะท้อนกลับมหาศาลทำให้กระบี่ในมือของหน้ากากอสูรถึงกับสั่นสะเทือนจนเกือบหลุดมือ ร่างของบุรุษสวมหน้ากากชะงักงันกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของลู่เฉิน "ช้าไป..." ลู่เฉินเอ่ยเบาๆ เขาก้าวเท้าซ้ายออกไปเพียงครึ่งก้าว ร่างกายเอนไปด้านหลังหลบคมกระบี่ที่สองที่แทวสวนมาอย่างเหลือเชื่อ ก่อนที่ศอกขวาจะกระแทกเข้าที่กลางหน้าอกของหน้ากากอสูรอย่างแม่นยำ *ตู้ม!* ร่างของบุรุษสวมหน้ากากปลิวทะลต้นไผ่ไปสามต้นรวด กระแทกเข้ากับพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมลึก ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เลือดสีดำสนิทกระอักออกมาจากใต้หน้ากากอสูรทันที เหมยหลินอ้าปากค้างเล็กน้อย นางรู้ว่าลู่เฉินเก่งกาจ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาสามารถจัดการยอดฝีมือพรรคมารที่มีพลังปราณระดับนี้ได้ด้วยการโจมตีเพียงกระบวนท่าเดียว โดยที่มือข้างหนึ่งยังถือไหสุราอยู่ด้วยซ้ำ "เจ้า... วิชาของเจ้า..." หน้ากากอสูรพยายามใช้กระบี่ค้ำยันร่างลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและตกตะลึง "ทำไมเจ้าถึงยังมีพลังปราณที่บริสุทธิ์เช่นนี้... ในเมื่อวันนั้น เจ้าก็ดื่มสุราพิษเข้าไปเหมือนกับพวกเรา!" ลู่เฉินถอนหายใจเบาๆ เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นช้าๆ เงาของเขาทอดยาวทับร่างที่บาดเจ็บ ปลายเท้าหยุดลงห่างจากอีกฝ่ายเพียงสองก้าว ดวงตาคู่คมมองลอดผ่านความมืดของป่าไผ่ "เพราะว่า... ข้าเกลียดรสชาติของยาพิษนะสิ" ลู่เฉินแย้มยิ้มบางๆ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความดุเดือดกลับมาเป็นความสบายๆ แบบคนขี้เกียจอีกครั้ง "อีกอย่าง... สุราที่ข้าดื่มในคืนนั้น มันรสชาติดีกว่ายาพิษกากๆ ของอาจารย์ตั้งเยอะ เจ้าเองก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือ?" หน้ากากอสูรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับนึกถึงความทรงจำบางอย่างที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต มือที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมขึ้นไปปลดหน้ากากอสูรออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ และดวงตาข้างซ้ายที่บอดสนิท ทว่ารอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากของเขากลับบิดเบี้ยวและน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม "ลู่เฉิน... เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วอย่างนั้นหรือ? เจ้าคิดว่าคนที่ส่งข้ามามีแค่คนเดียวงั้นรึ?" ลู่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นครั้งแรก รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าเริ่มจางหายไป เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังปราณอีกสามสายที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาล้อมรอบพวกเขาจากความมืดมิดรอบทิศทาง และหนึ่งในนั้น... มีกลิ่นอายที่เขารู้จักดีเสียยิ่งกว่าใคร เป็นกลิ่นอายของคนผู้ศิษย์พี่ใหญ่... ผู้ที่ควรจะตายไปพร้อมกับสำนักเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายสุราและยุทธภพนี้ด้วยกันเสมอนะครับ - เซียนสุราเมามาย