หมัดเมาถล่มป่า

*เปรี๊ยะ!* เศษดินกระเด็นกลบหน้าผากของเหมยหลินจนนางเกือบจะกรีดร้องออกมา หากแต่เสียงที่ควรจะหลุดจากลำคอกลับถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อไหเหล้าดินเผาใบจิ๋วที่ลู่เฉินดีดนิ้วใส่เมื่อครู่ พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วระดับที่ต่อให้เป็นยอดฝีมือสำนักกระบี่เมฆาคาราวานก็ยังต้องใช้เวลาชักกระบี่สามรอบจึงจะหลบพ้น แต่นี่... มันไม่ใช่กระบี่ มันคือเศษไหเหล้าที่แตกละเอียดเป็นผุยผง และเศษผงเหล่านั้นไม่ได้ตกลงพื้น มันกำลังหมุนวนเป็นพายุทอร์นาโดจิ๋ว ขุดรากถอนโคนต้นสนพันปีสามต้นที่ขวางทางเดินจนลอยละลิ่วขึ้นฟ้า! "ศิษย์พี่... ท่าน... ท่านรินเหล้าเกินโควตาอีกแล้วใช่ไหม!" เหมยหลินหวีดร้องด้วยความเหลืออด นางปัดเศษดินออกจากหัวไหล่พลั่งพรู ลมหายใจติดขัดจนหน้าดำหน้าแดง ย่ามสะพายหลังสั่นระริกตามแรงอารมณ์ "เรากำลังรีบไปสมทบกับกองกำลังพิทักษ์ธรรมะเพื่อสกัดพรรคมารโลหิตนะ! ไม่ใช่มาตั้งแคมป์ถางป่าทำไร่เลื่อนลอย!" ลู่เฉินไม่ตอบ เขายังคงถือไหเหล้าอีกใบในมือซ้าย ยกขึ้นจิบท่าทางระรื่น กลิ่นสุราสมุนไพร "พันจอกไม่ล้ม" ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบป่า ดวงตาหรี่เล็กปานเมล็ดข้าวสารคู่นั้นกวาดมองไปเบื้องหน้าด้วยความสะลึมสะลือ ราวกับโลกใบนี้เต็มไปด้วยความนุ่มนิ่มชวนง่วงนอน "ศิษย์น้อง... เจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว" ลู่เฉินเอ่ยเสียงยานคาง ลิ้นพันกันเล็กน้อยตามประสาคนเมาได้ที่ "โลกเรานี้นะ... มีทางเดินตั้งกว้างไกล ไฉนเจ้าต้องเดินผ่านทางที่หมาป่าขนเกรียนมันขวางอยู่เล่า? เสียเวลาเปล่าๆ สู้กวาดมันให้พ้นทาง แล้วเดินไปนอนใต้ร่มไม้ไม่ดีกว่าหรือ?" "หมาป่าขนเกรียนอะไรกัน นั่นมัน 'ราชสีห์อัคคีโลหิต' สัตว์อสูรระดับเจ็ดเชียวนะ! แถมมันไม่ได้มาตัวเดียว!" เหมยหลินชี้มือสั่นเทาไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นดินที่เกิดจากเศษไหเหล้าของลู่เฉิน ดวงตาสสีแดงฉานนับคู่ปรากฏขึ้นในความมืดครึ้มของป่าทึบ เสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอของพวกมันสั่นสะเทือนแผ่นดินจนหินกรวดสั่นไหว สัตว์อสูรระดับเจ็ดจำนวนสิบกว่าตัวกำลังย่างสามขุมเข้ามา ความร้อนระอุแผ่ซ่านจนใบไม้รอบข้างแห้งกรอบในพริบตา นี่ไม่ใช่การเดินผ่านทางธรรมดา... นี่คือการเดินเข้าไปในปากนรกชัดๆ! ลู่เฉินถอนหายใจยาวเหยียด เป่าลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งกระจาย เขาเกาหัวแกรกๆ สีหน้าปรากฏแววรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง "เฮ้อ... สัตว์พวกนี้นี่หนာ ไม่รู้จักรักษามารยาทเอาเสียเลย ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่ยอมนอนอีก สงสัยไม่เคยเรียนวิชา 'การนอนหลับเพื่อสุขภาพ' จากสำนักขี้เกียจสินะ" "ข้าจะบ้าตาย..." เหมยหลินชักกระบี่ออกจากฝัก แสงสีฟ้าครามวาบขึ้นสะท้อนกับใบหน้าตื่นตระหนก "เตรียมตัวรับมือ! ข้าจะถ่วงเวลาไว้ ศิษย์พี่ ท่านรีบหนีไปบอก..." นางยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ ร่างของลู่เฉินก็หายวับไปจากตำแหน่งเดิม! *ฟึ่บ!* ไม่มีเสียงแหวกอากาศ ไม่มีร่องรอยการโคจรของลมปราณที่รุนแรง มีเพียงเงาร่างโยេเยคล้ายคนเมาเดินตกท่อ ลู่เฉินโผล่พรวดไปอยู่กลางวงล้อมของราชสีห์อัคคีโลหิต ร่างกายของเขาโยกซ้ายย้ายขวาตามจังหวะเพลงที่ไม่มีใครได้ยิน มือขวาถือไหเหล้า มือซ้ายไขว้หลัง ท่าทางเหมือนคนเดินกลับบ้านผิดหลังคาเรือนเสียมากกว่ามาต่อสู้ ราชสีห์อัคคีโลหิตตัวที่ใหญ่ที่สุดส่งเสียงคำรามกึกก้อง มันอ้าปากพ่นเปลวเพลิงสีชาดพุ่งตรงเข้าใส่ลู่เฉินหมายเผาให้เป็นจุล "โอ๊ะ ร้อนๆๆ ไฟไหม้ฟาง!" ลู่เฉินอุทานด้วยน้ำเสียงกวนประสาท เขาก้าวเท้าสลับซับซ้อน ท่าร่างประหลาดที่ดูคล้ายคนเมาเดินเซกลับทำให้เปลวเพลิงพุ่งผ่านปลายจมูกไปเพียงมิลลิเมตรเดียวอย่างเหลือเชื่อ ไม่เพียงเท่านั้น ศอกซ้ายของเขาที่สะบัดออกไปอย่างไร้ทิศทาง กลับกระแทกเข้าที่คางของราชสีห์อัคคีโลหิตตัวนั้นอย่างจัง! *โป๊ก!* เสียงเหมือนคนเคาะกะละมังดังสนั่น ราชสีห์อัคคีโลหิตตัวมหึมาหนักหลายร้อยชั่ง กลับหมุนคว้างกลางอากาศสามรอบครึ่งก่อนจะร่วงลงไปนอนชักแหง่กๆ ตาเหลือกน้ำลายฟูมปาก สลบเหมือดในกระบวนท่าเดียว! เหมยหลินอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้ นางขยี้ตาตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า นี่มันวิชาอะไรกัน? ไม่มีกระบวนท่าที่สง่างาม ไม่มีพลังปราณกดดันสะท้านฟ้า มีแต่ความมึนงงและลีลาเหมือนคนเมาตกบันได แต่กลับน็อกสัตว์อสูรระดับเจ็ดได้ภายในพริบตา! "ตัวที่สอง... ขวาปัด ซ้ายตี... ฮึפ!" ลู่เฉินหัวคิกคัก ชอบใจ เขาหมุนตัวควงไหเหล้าในมือ ขาซ้ายกวาดพื้นจนฝุ่นตลบ กลายเป็นพายุหมุนขนาดย่อม ราชสีห์อัคคีโลหิตอีกสามตัวที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลังถูกแรงเหวี่ยงนั้นซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง ชนเข้ากับต้นไม้จนหักโค่นระเนระนาด เสียงโหยหวนของพวกมันดังระդับป่าลั่น ป่าทึบยามค่ำคืนบัดนี้กลายเป็นลานประลองยุทธ์ส่วนตัวของคนเมา ลู่เฉินเดินโซเซไปที่ไหน ฝูงสัตว์อสูรที่ขึ้นชื่อว่าดุร้ายและทรงพลังที่สุดในเขตแดนรกร้างกลับกลายเป็นตุ๊กตาดินเผาที่ถูกปัดร่วงราวกับใบไม้แห้ง ทุกการก้าวเท้า ทุกการพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้าคลุ้ง ล้วนสอดคล้องกับวิถีธรรมชาติอย่างน่าประหลาด ลู่เฉินไม่ได้ใช้กำลังกดขี่ แต่เขาใช้ 'ความเมา' ชักนำให้พลังของพวกมันปั่นป่วนและล้มพับไปเอง ผ่านไปเพียงชั่วก้านธูปเดียว... บรรยากาศรอบกายกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ราชสีห์อัคคีโลหิตสิบกว่าตัวนอนเรียงรายเกลื่อนกลาด บางตัวขาชี้ฟ้า บางตัวเอาหัวมุดดิน สลบไสลไม่ได้สติ มีเพียงเสียงกรนเบาๆ ของพวกมันที่ประสานกันราวกับวงดนตรีประสานเสียงชั้นยอด ลู่เฉินยืนโยกเยกอยู่ท่ามกลางซากอสูรเหล่านั้น เขา ยกไหเหล้าขึ้นซดอึกใหญ่ เช็ดมุมปากลวกๆ ด้วยหลังมือ แล้วหันมาส่งยิ้มตาหยีให้เหมยหลินที่ยืนแข็งค้างเป็นหินอยู่ไกลๆ "เห็นไหม ศิษย์น้อง... ข้าบอกแล้วว่าไม่มีอะไรน่าห่วง ป่านี้บรรยากาศดีออก มีเตียงนุ่มๆ (หมายถึงพวกมันที่นอนสลบ) ตั้งหลายเตียง..." *กรอบแกรบ... กรอบแกรบ...* ยังไม่ทันที่เหมยหลินจะได้เอ่ยปากด่าหรือชม เสียงฝ่าเท้าเหยียบกิ่งไม้แห้งก็ดังขึ้นจากเงาไม้เบื้องลึก ท่ามกลางความเงียบงันที่ควรจะปลอดภัย กลิ่นอายกดดันระดับที่ทำให้ลมหายใจของลู่เฉินสะดุดไปเล็กน้อยก็แผ่ซ่านเข้ามา ไม่ใช่กลิ่นอายของสัตว์อสูร... แต่เป็นกลิ่นอายของ 'มนุษย์' ที่เต็มไปด้วยไอสังหารเย็นเยียบ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด สวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายโลหิต ใบหน้าสวมหน้ากากรูปยักษ์อสูรน่าเกลียดน่ากลัว ในมือถือกระบี่สีเลือดที่หยดติ๋งๆ ลงบนพื้นดิน "ไม่เลว... สมคำร่ำลือจริงๆ 'เซียนสุรา' ลู่เฉิน" น้ำเสียงแหบพร่าราดรดด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นจากใต้หน้ากาก "คาดไม่ถึงว่าคนขี้เมาเช่นเจ้า จะซ่อนเคล็ดวิชา 'หมัดเมาไร้ลักษณ์' เอาไว้ตบตาสวรรค์... แต่น่าเสียดาย ที่วันนี้... เจ้าต้องตายอยู่ที่นี่" ลู่เฉินหุบยิ้มทันที ดวงตาที่เคยหรี่เล็กและสะลึมสะลือเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รัศมีรอบกายเปลี่ยนจากความเหลาะแหละเป็นความคมกริบราวน้ำแข็งไสในชั่วพริบตา เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองไปที่ปลายกระบี่สีเลือด แล้วพึมพำเบาๆ กับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เหมยหลินหัวใจหล่นไปตาตุ่ม "แย่แล้ว... ดาบเล่มนั้น... ลายปักนั่น... หรือว่าเจ้านั่น... จะเป็นลูกหนี้ที่ยืมเงินข้าไปเมื่อสามปีก่อนแล้วยังไม่คืนวะเนี่ย?" *ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเมามายไป1จอกกับข้า แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า! - เซียนสุราเมามาย*