ศิษย์น้องจอมบงการ

"เจ้าว่าอะไรนะ... โลหิตของเจ้า?" ลู่เฉินกระตุกมุมปาก ไหเหล้าในมือสั่นไหวเล็กน้อย มิใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความมึนงงที่ตีรวนขึ้นมาในหัวสมอง กลิ่นหอมหวานของสุราหมักทิพย์ที่เขาดื่มด่ำมาตลอดสามปี บัดนี้กลับให้ความรู้สึกคาวสนิมจางๆ เมื่อผ่านลำคอ เหมยหลินไม่ได้ตอบ นางเพียงแต่ก้าวย่างเข้าหาด้วยท่วงท่าที่มั่นคง แววตาของนางในยามนี้มิใช่ศิษย์น้องจอมบงการที่เขาเคยล้อเล่นด้วย แต่มันคือสายตาของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "วิชา 'จอกเดียวเทียมฟ้า' ของเจ้า พัฒนาไปไกลเกินกว่าที่คนธรรมดาจะทำได้ หากไม่มี 'เชื้อ' ที่ข้าทิ้งไว้ในร่างเจ้า... เจ้าคิดหรือว่าตัวขี้เกียจอย่างเจ้าจะทะลวงระดับลมปราณได้เร็วปานนี้?" เหมยหลินเหยียดยิ้ม แขนเสื้อของนางสะบัดออกเบาๆ กระแสลมมหาศาลก็พัดพาเอาขวดเหล้าของลู่เฉินลอยละลิ่วไปกระแทกโขดหินแตกกระจาย "เฮ้ย! นั่นสุราหมักจากยอดเขาหิมะเชียวนะ!" ลู่เฉินโวยวาย แต่ใบหน้ายังคงนิ่งเฉย พลังปราณในกายเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว "เลิกทำตัวไร้สาระเสียที!" เหมยหลินตวาด พุ่งตัวเข้าหาด้วยฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยไอสีแดงฉาน "ข้าอุตส่าห์แบกเจ้ามาถึง 'ป่าหมอกควัน' เพื่อให้เจ้ามาดูความจริงที่นี่ ไม่ใช่มานั่งเมาพับเป็นสุนัขข้างทาง!" ร่างของลู่เฉินไหววูบเหมือนควันไฟ เขาหลบหลีกฝ่ามือสังหารของเหมยหลินได้อย่างเฉียดฉิว ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ป่าหมอกควันแห่งนี้มีชื่อเสียงเรื่องความอาถรรพ์ หมอกหนาทึบที่ลอยฟุ้งอยู่นี้ไม่ได้มาจากธรรมชาติ แต่มันคือไอพิษที่กัดกินประสาทสัมผัส "เจ้ากำลังลากข้ามาตายหรือไงศิษย์น้อง?" ลู่เฉินเอ่ยเสียงเนือย พลางกระโดดขึ้นไปยืนบนกิ่งไม้ใหญ่ "ตาย? สำหรับคนที่ดื่มเลือดข้าเข้าไปน่ะรึ?" เหมยหลินหยุดชะงัก นางยืนอยู่กลางหมอกสีม่วงเข้ม เส้นผมดำขลับปลิวไสวไปตามแรงลมปราณที่แผ่ออกมา "ที่นี่คือรังของ 'พรรคมารโลหิต' และสิ่งที่เจ้าเพิ่งดื่มเข้าไป... มันคืออาคมสะกดรอยที่จะทำให้เจ้ากลายเป็น 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบสำหรับผู้นำพรรค!" ลู่เฉินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ความขี้เกียจในแววตาถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบเพียงชั่วครู่ "อ้อ... ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เองหรือ? ที่เจ้าคอยตามจิกหัวข้าไปฝึกวิชาทุกวี่วัน ที่เจ้าคอยป้อนเหล้าเลือดให้ข้า... ทั้งหมดคือการ 'ขุน' ให้ข้าโตเพื่อเป็นมื้อเย็นของพวกมัน?" "ข้าเลือกไม่ได้..." น้ำเสียงของเหมยหลินสั่นเครือเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "ข้าต้องการพลังเพื่อแก้แค้นให้ตระกูลข้า และเจ้า... ลู่เฉิน... คือตัวแปรเดียวที่พวกมันต้องการ หากข้าส่งเจ้าให้พวกมัน ข้าจะได้รับวิชาลับที่สาบสูญแลกกลับมา" ลู่เฉินหัวเราะร่า เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนคนบ้าท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของป่าหมอก "ช่างเป็นแผนการที่ทุ่มเทดีแท้ ศิษย์น้องเอ๋ย... แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง" เขากระโดดลงจากกิ่งไม้ ร่างกายไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นเช็ดคราบเหล้าที่มุมปาก พลังปราณที่เคยหลับใหลเริ่มปะทุออกมาเป็นรัศมีสีทองจางๆ ตัดกับหมอกสีม่วงอย่างรุนแรง "สุราที่ข้าดื่ม... ข้าไม่ได้แค่ดื่มมันเฉยๆ ข้าดื่มเพื่อ 'หลอมรวม'" ลู่เฉินก้าวเดินเข้าไปหาเหมยหลินที่ยืนนิ่งตะลึง "ในเมื่อเจ้ามอบโลหิตมาให้ข้า ข้าก็ถือว่าเราแลกเปลี่ยนสัญญาใจกันแล้ว... เลือดของเจ้าก็คือพลังของข้า และพลังของข้า... ก็คือวิชาที่เจ้าไม่มีวันควบคุมได้" เหมยหลินถอยกรูด นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ซัดสาดออกมาจากตัวศิษย์พี่จอมขี้เกียจผู้นี้ มันไม่ใช่แค่ระดับจอมยุทธ์ แต่มันคือพลังที่อยู่เหนือตำราเล่มไหนที่นางเคยอ่าน "เจ้า... เจ้าทะลวงผ่านระดับเก้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่?" "ตอนที่เจ้าบ่นว่าข้าตื่นสายเมื่อเช้านี้แหละ" ลู่เฉินยิ้มกว้าง แววตาคมกริบดุจมีดพกที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ "เอาล่ะ... ไหนๆ ก็มาถึงรังของพวกพรรคมารแล้ว จะกลับไปมือเปล่าก็เสียชื่อ 'เซียนสุรา' แย่... ว่าไหม?" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ นับร้อยคู่ก็ดังก้องมาจากความมืดหลังม่านหมอก กลิ่นคาวเลือดพุ่งเข้าปะทะจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน ร่างเงาสูงใหญ่สวมชุดคลุมสีชาดปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบทั้งคู่ไว้ราวกับกำแพงมนุษย์ ชายผู้มีใบหน้าซีกหนึ่งถูกเย็บติดกันด้วยด้ายเหล็กก้าวออกมาจากเงามืด เขาถือจอกเหล้าที่ทำจากหัวกะโหลกมนุษย์ไว้ในมือ พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าที่บาดลึกถึงกระดูก "ยินดีต้อนรับสู่พิธีรับขวัญ... ศิษย์พี่ลู่เฉิน เลือดของเจ้ามันสุกงอมได้ที่แล้ว... ถึงเวลาที่ข้าจะกระชากวิญญาณของเจ้าออกจากร่างเสียที!" เหมยหลินเบิกตากว้าง นางหันไปมองลู่เฉินที่ยังคงยืนยิ้มบางๆ อยู่ข้างกาย แต่ก่อนที่นางจะได้ทันเอ่ยคำใด ลู่เฉินกลับหยิบไหเหล้าเปล่าในย่ามออกมา แล้วดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวจนเกิดเสียงสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนป่า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับเรื่องราวของเซียนสุราเมามาย... เราจะเมามายไปพร้อมกันในตอนหน้า!