เคล็ดวิชาในไหเหล้า

"เจ้ากำลังจะบอกว่า... สุราถ้วยนี้มีราคาแพงกว่าชีวิตของคนทั้งสิบคนที่เพิ่งล้มลงไปงั้นรึ?" ลู่เฉินเอียงคอถาม พลางใช้นิ้วชี้เคาะขอบจอกกระเบื้องเคลือบสีครามเบาๆ เสียงกังวานใสของมันตัดกับความเงียบงันที่ปกคลุมลานประลองของพรรคมารโลหิต บริเวณปลายเท้าของเขามีชายชุดดำสามคนนอนชักกระตุกด้วยใบหน้าเขียวคล้ำจากการสัมผัสไอพิษที่พวกมันเองเป็นผู้ลงมือวางไว้ในเหล้าของเขา เหมยหลินที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก สะบัดแส้หนังในมือจนเกิดเสียงหวีดหวิว เธอถลึงตาใส่ศิษย์พี่จอมกะล่อนที่ดูจะสนใจรสชาติเหล้ามากกว่าสถานการณ์เป็นตาย "เลิกบ้าสักที ลู่เฉิน! พวกมันไม่ใช่นักฆ่ากระจอก พวกมันคือ 'ทูตโลหิต' ระดับสี่ของพรรค หากเจ้ายังไม่เอาจริง ข้าจะบอกให้อาจารย์หญิงฟื้นจากหลุมมาถลกหนังหัวเจ้าแน่" "โธ่ ศิษย์น้อง... เจ้าก็รู้ว่าข้าเกลียดการรบกวนเวลาดื่มที่สุด" ลู่เฉินหัวเราะร่า ยกจอกเหล้าขึ้นซดจนหมดสิ้น กลิ่นไอพิษที่ว่าร้ายกาจนักหนา กลับกลายเป็นเพียงรสสัมผัสเผ็ดร้อนที่ทำให้เขารู้สึกตื่นตัวขึ้นมาบ้าง เขาวางจอกลงบนโต๊ะไม้ที่หักครึ่ง ทว่าทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ก้นไหเหล้าดินเผาที่แตกกระจายอยู่ข้างกาย ลวดลายสลักด้านในนั้นไม่ใช่ลวดลายประดับทั่วไป แต่เป็นเส้นสายของเคล็ดวิชาที่ขยับเขยื้อนไปมาตามแรงกระเพื่อมของน้ำเหล้าที่เหลือหยดสุดท้าย! เขาสัมผัสได้ถึงกระแสปราณมหาศาลที่พุ่งพล่านอยู่ในรอยสลักนั้น 'วิชาหมัดเมา' ที่เขาสืบทอดมาตลอดชีวิตเป็นเพียงเปลือกนอก แต่นี่คือแก่นแท้ที่ถูกปิดผนึกไว้ด้วย 'สุราเป็นสื่อ' "เหมยหลิน ถอยไป" ลู่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ ท่าทีที่ดูเมามายกลับกลายเป็นความนิ่งสงบดุจผิวน้ำในบึงลึก "อะไรนะ?" "ข้าบอกให้เจ้าถอยไปไง" ลู่เฉินไม่หันไปมอง เขาใช้นิ้วดีดเศษไหเหล้าขึ้นไปในอากาศ พลังปราณสีครามจางๆ แผ่ซ่านออกจากปลายนิ้ว เคล็ดวิชาที่ซ่อนอยู่ก้นไหซึมซับเข้าสู่กระแสเลือดของเขาผ่านการหยิบจับ วิชา 'หมัดเมาล้างสวรรค์' ที่แท้จริง ไม่ใช่การเมาเพื่อหลบหลีก แต่คือการทำให้โลกทั้งใบ 'มึนเมา' ไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา! นักฆ่าพรรคมารที่เหลืออีกสิบกว่าคนพุ่งเข้าใส่พร้อมอาวุธลับที่อาบยาพิษร้ายแรง ลู่เฉินไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาหมุนตัวเป็นวงกลม จังหวะการก้าวเท้าดูไร้ทิศทางเหมือนคนเมาหลงทาง ทว่าทุกครั้งที่แขนเสื้อของเขาปัดผ่านศัตรู ร่างของเหล่านั้นกลับกระเด็นออกไปราวกับถูกค้อนยักษ์กระแทก "นี่มันวิชาอะไรกัน..." เหมยหลินพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ศิษย์พี่ผู้ขี้เกียจของเธอคนนี้ ปกติแล้วมักจะโชว์ลีลาปัดป้องแบบขอไปที แต่ในวันนี้ ทุกการสะบัดมือ ทุกการเอี้ยวตัว กลับแฝงไว้ด้วยรัศมีของยอดวิชาที่หายสาบสูญไปนับพันปี ลู่เฉินยิ้มมุมปาก ขณะที่เขารู้สึกถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนผ่านเส้นชีพจร ทุกหยดของเหล้าที่เขากินเข้าไปกลายเป็นน้ำมันที่เติมเชื้อเพลิงให้กับ 'ไฟ' ในกายเขา ยิ่งเมา พลังยิ่งทะลัก ยิ่งเมา ร่างกายยิ่งเบาดุจปุยนุ่น เขาพุ่งผ่านร่างสุดท้ายไปอย่างรวดเร็วจนเกิดภาพติดตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันกลางลานประลอง กองทัพนักฆ่าพรรคมารโลหิตล้มคว่ำไม่เป็นท่า มิใช่เพราะตาย แต่เพราะถูก 'กด' ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนหมดสติไปในทันที ทว่าความสุขุมของลู่เฉินกลับจางหายไปเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากเงามืดหลังพุ่มไม้ มันไม่ใช่พลังปราณของศัตรูที่เขาเพิ่งจัดการไป แต่มันคือสัมผัสที่คุ้นเคย... คุ้นเคยจนน่าหวาดหวั่น "อาจารย์?" ลู่เฉินพึมพำ ชื่อนี้หลุดออกมาจากปากด้วยความยากลำบาก เงามืดนั้นก้าวออกมา มันไม่ใช่ชายชราที่เขาเคยรู้จัก แต่เป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูคล้ายเหมยหลินราวกับแกะ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ เธอถือจอกเหล้าแบบเดียวกับที่เขาถืออยู่ในมือ และรอยยิ้มของเธอก็เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เขามักจะเห็นในฝันร้าย "ศิษย์พี่... นั่นใครน่ะ?" เหมยหลินถามเสียงสั่น เพราะแม้แต่เธอยังไม่เคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน ลู่เฉินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่มองดูหยดเลือดที่หยดลงจากปลายนิ้วของหญิงสาวคนนั้น มันมิได้ตกลงบนพื้นดิน แต่มันกลับลอยค้างอยู่ในอากาศและค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปทรงของ 'ตราประทับแห่งพรรคมารโลหิต' ที่ควรจะสาบสูญไปนานแล้ว "ในที่สุดเจ้าก็ค้นพบมันแล้ว ลู่เฉิน" หญิงสาวเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "แต่เจ้าลืมไปหรือไม่... ว่าสุราที่เจ้ากินเข้าไปตั้งแต่วันแรกที่ฝึกวิชานี้ ไม่ใช่สุราทั่วไป แต่มันคือ 'โลหิต' ของข้าที่ฝากไว้ในไหเหล้านั้นต่างหาก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำไปกับความเมามายในครั้งนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ! - เซียนสุราเมามาย