หมัดเมาไร้เทียมทาน

"คนร้ายกาจที่สุด... ไม่ใช่คนที่อยู่ตรงหน้าท่านหรอกครับ" คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของลู่เฉิน ทว่าในขณะนี้ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขากลับไม่ใช่ปรัชญาชวนปวดหัว แต่มันคือปลายกระบี่โลหิตที่พุ่งทะลวงอากาศหมายจะปลิดชีพเขาโดยไม่มีการปรานี "ท่านอาจารย์เคยสอนไว้ว่า... เวลาเมา อย่าพยายามทำตัวฉลาด เพราะมันจะดูน่าหมั่นไส้กว่าปกติ" ลู่เฉินพึมพำขณะเอียงคอหลบคมกระบี่ที่เฉียดใบหูไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ร่างของเขาโซเซคล้ายคนใกล้ล้ม แต่ทว่าจังหวะการย่างก้าวกลับแม่นยำดุจวงเวียนที่ลากเส้นบนผืนทราย "เจ้าคนโอหัง! วันนี้ข้าจะกระชากวิญญาณออกจากร่างที่เน่าเฟะของเจ้าเอง!" แม่ทัพใหญ่แห่งพรรคมารโลหิตคำรามก้อง เขาสะบัดกระบี่ที่อาบไปด้วยไอสังหารสีแดงฉาน ลมปราณรอบตัวสั่นสะเทือนจนหินกรวดรอบข้างแตกละเอียด ลู่เฉินถอนหายใจยาว ยกไหเหล้าขึ้นกระดกอีกอึก กลิ่นสุราหมักแรงกล้าโชยฟุ้ง ตัดกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ เขาใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่จุดชีพจรบนข้อมือตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความง่วงงุน ทว่านัยน์ตาที่ดูปรือปรอยนั้นกลับสว่างวาบขึ้นราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด "หมัดเมา... มิใช่การเมาจนขาดสติ แต่มันคือการปล่อยให้สัญชาตญาณขับเคลื่อนวิชา โดยไม่ต้องผ่านการคิดคำนวณที่ล่าช้าของสมอง" ลู่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ ในชั่วพริบตานั้น ร่างของเขาที่เคยดูอ่อนแรงกลับพลิ้วไหวประหนึ่งใบไม้ร่วงในสายลม หมัดที่กำไว้หลวมๆ พุ่งออกไปดุจมังกรสะบัดหาง ความเร็วของมันเหนือกว่าที่ตาเปล่าจะมองทัน แรงปะทะระหว่างหมัดของเขากับปราณกระบี่ของแม่ทัพมารดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางทุ่งโล่ง เหมยหลินที่ยืนอยู่ห่างออกไป กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอเห็นศิษย์พี่ของตนถูกต้อนจนมุมไปติดกำแพงถ้ำที่กำลังพังทลาย แต่ทว่ารอยยิ้มมุมปากของลู่เฉินกลับทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาอย่างประหลาด "ศิษย์พี่... อย่าเล่นจนลืมตัวนะครับ!" เธอตะโกนเตือน ลู่เฉินหัวเราะร่า "ไม่ต้องห่วงศิษย์น้อง คืนนี้จันทร์สวย... การจะส่งคนไปลงนรกควรทำด้วยความละเมียดละไม" ท่ามกลางวิกฤตที่ดูเหมือนไร้ทางออก ลู่เฉินหมุนตัวหลบกระบี่ที่ฟันลงมาดุจผ่าโลก ทว่าเขากลับไม่ถอยหนี แต่กลับพุ่งเข้าหาช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียวที่แม่ทัพมารเปิดเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วของเขาชี้ไปยังจุด 'หลิงเสวีย' บนหน้าอกของศัตรู ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่านักฆ่าพรรคมารที่ล้อมอยู่รอบๆ *ปัง!* เสียงพลังปราณที่อัดแน่นระเบิดออกภายในร่างของแม่ทัพมาร ร่างที่เคยดูแข็งแกร่งดุจหินผาเริ่มสั่นสะท้าน เส้นเลือดดำขยายตัวจนน่ากลัว ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงเข้มก่อนที่จะเบิกค้างด้วยความทรมานเกินบรรยาย ลู่เฉินไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดมือ เขาคว้าไหเหล้าทุ่มใส่หน้าอกอีกฝ่ายจนแตกกระจาย ของเหลวแอลกอฮอล์ซึมเข้าสู่บาดแผล กระตุ้นพลังปราณในร่างที่ลู่เฉินเพิ่งฝังไว้ให้ระเบิดออกมาเป็นเท่าทวี แม่ทัพมารล้มลงกับพื้น ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ลู่เฉินด้วยความไม่เข้าใจ "เจ้า... เจ้าใช้วิชาอะไรกันแน่?" ลู่เฉินก้มลงเก็บเศษไหเหล้าที่เหลืออยู่น้อยนิดด้วยสีหน้าเสียดาย "ข้าไม่ได้ใช้วิชาใดทั้งนั้น... ข้าแค่รู้วิธีการทำลายสมดุลของความเมามายในตัวเจ้า ก็เท่านั้นเอง" ศัตรูสิ้นลมหายใจลงท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วบริเวณ ทว่าความสงบนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเยือกเย็นที่แล่นผ่านสันหลังของลู่เฉิน เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารอีกสายหนึ่ง... สายที่เข้มข้น รุนแรง และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าแม่ทัพมารที่เพิ่งตายไปเมื่อครู่นี้ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองเบื้องหลัง เหมยหลินเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เงาร่างสีดำสนิทที่ยืนอยู่บนยอดหินเหนือหัวของพวกเขาไม่ได้ดูเหมือนศัตรูที่พวกเขาเคยพบเจอ แต่มันคือตัวตนที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ศิษย์พี่... นั่นมัน..." เหมยหลินเสียงสั่น บนหินก้อนนั้นคือชายในชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่า ในมือถือพัดจีบที่ดูธรรมดาจนน่าสงสัย ชายคนนั้นค่อยๆ คลี่พัดออก เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของลู่เฉินกระตุกวูบ "อาจารย์?" ลู่เฉินหลุดปากออกมาด้วยความตกตะลึง คนตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คืออาจารย์ผู้ล่วงลับที่เขาคิดว่าตายไปนานหลายปีแล้ว ชายชราขยับพัดในมือเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดู "เมามายจนลืมทางกลับบ้าน... เจ้าทำผลงานได้ดีมาก ศิษย์รัก... แต่คราวนี้ ถึงตาที่ข้าจะสอนบทเรียนสุดท้ายให้เจ้าเสียที" ลู่เฉินที่เคยดูสบายๆ บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด ไหเหล้าในมือสั่นไหวเล็กน้อย สิ่งที่เขาเตรียมมาทั้งหมดในวันนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงเรื่องตลกสำหรับชายผู้อยู่เบื้องหลังความโกลาหลทั้งหมดนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของนักดื่มจอมยุทธ์ผู้นี้มาจนถึงบทนี้ และหวังว่าเราจะพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ! เซียนสุราเมามายครับ