ศึกตัดสินบนยอดเขา

"เจ้าคิดว่าจอกสุราที่ถืออยู่ในมือตอนนี้ จะช่วยให้เจ้าเอาชนะความตายได้งั้นหรือ ลู่เฉิน?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารเย็นเยียบดังกังวานไปทั่วลานหินกว้างบนยอดเขาไร้รัก ลู่เฉินไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงทันที เขายกจอกสุราใบเก่าขึ้นจิบช้าๆ ลิ้มรสความขมปร่าที่บาดลึกในลำคอ ก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ชายหนุ่มในชุดสีขาวเปื้อนฝุ่นค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหิน บรรยากาศรอบตัวชายผู้นั้นบิดเบี้ยวด้วยปราณสีเลือดที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง นั่นคือ 'ประมุขพรรคมารโลหิต' ผู้ที่เขาสังหารไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน แต่ในวันนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าลู่เฉินอีกครั้ง พร้อมกับดวงตาที่วาวโรจน์ดุจสัตว์ร้าย "ข้าแค่หวังว่าสุราดีๆ สักจอก จะทำให้การฆ่าอาจารย์เก่าของตัวเองดูเป็นเรื่องที่น่าอภิรมย์ขึ้นบ้างน่ะครับ" ลู่เฉินตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ทว่าแววตาที่มองไปยังอีกฝ่ายกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ประมุขพรรคมารหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะแหลมเล็กบาดแก้วหู "ศิษย์อกตัญญู! เจ้ายังคงหลงระเริงอยู่ในความไร้สาระแบบเดิม วิชาดึงพลังชีวิตของข้าได้หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของขุนเขานี้ไปแล้ว เจ้าไม่มีทางฆ่าข้าได้ด้วยกระบี่ง่อยๆ เล่มนั้นหรอก!" "งั้นเหรอครับ?" ลู่เฉินขยับตัวเพียงเล็กน้อย กระบี่ไม้ไผ่ที่เหน็บอยู่ข้างเอวดูเหมือนจะสั่นไหวเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยของเจ้าของ "จริงๆ ข้าก็ไม่ได้อยากใช้วิชาที่มันดูยุ่งยากหรอกนะ แต่ดูเหมือนท่านจะลืมไปว่า ข้าน่ะเป็นศิษย์ประเภทที่ชอบสอนให้อาจารย์รู้ว่า 'ความพ่ายแพ้' มันมีรสชาติยังไง" พริบตาเดียว ลู่เฉินหายไปจากจุดเดิม ประมุขพรรคมารไม่รอช้า สาดซัดปราณโลหิตออกไปเป็นสายฝนสีแดงฉาน ทุกหยดที่ตกกระทบพื้นหินทำให้หินผาแตกละเอียด ลู่เฉินร่ายรำกระบี่ไม้ไผ่กลางอากาศอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเขากำลังร่ายรำท่ามกลางงานเลี้ยงฉลอง ไม่ใช่สมรภูมิเดือด "เจ้าช้าไป" ลู่เฉินกระซิบข้างหูของประมุขพรรคมาร ชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง พยายามจะหันกลับมาตบซัดฝ่ามือโลหิต แต่ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่คมกระบี่ แต่เป็นหยดสุราที่พุ่งออกมาจากจอกในมือของลู่เฉิน มันไม่ใช่แค่สุรา แต่เป็นแรงกดดันมหาศาลที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นเข็มพุ่งทะลุจุดชีพจรบนไหล่ของเขาจนเลือดพุ่งกระฉูด "อึก! แก... แกทำอะไรกับวิชาของข้า!" "วิชาดูดพลังชีวิตของท่านน่ะ มันก็แค่ขยะที่เอาไว้ขโมยความพยายามของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง" ลู่เฉินก้าวถอยหลังมาสองสามก้าว ยกจอกสุราขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง "ท่านรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงชอบกินเหล้า? เพราะเวลาเมา ข้าจะได้ไม่ต้องเห็นใบหน้าของคนชั่วอย่างท่านชัดๆ ยังไงล่ะครับ" บรรยากาศบนยอดเขาเริ่มเปลี่ยนไป เมฆหมอกสีดำเริ่มก่อตัวบีบคั้นลงมา ประมุขพรรคมารไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่คิด เขากลับยิ้มกว้าง ใบหน้าที่ดูแก่ชรากลับกลายเป็นใบหน้าที่ลู่เฉินคุ้นเคย... ใบหน้าของคนที่เขารักและเคารพที่สุดเมื่อกาลก่อน "เจ้าคงไม่กล้าสังหารคนที่สอนวิชากระบี่ให้เจ้าหรอกใช่ไหม ลู่เฉิน?" เสียงที่คุ้นเคยนั้นสั่นประสาทลู่เฉินอย่างรุนแรง ลู่เฉินหยุดชะงัก ร่างกายที่เคยคล่องแคล่วกลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนลากเอาไว้ เขาเห็น 'เหมยหลิน' ศิษย์น้องที่ควรจะรอเขาอยู่ข้างล่าง กำลังถูกเงาสีดำพันธนาการอยู่เหนือเหวหยั่งลึกข้างหน้า เธอไม่ได้ร้องขอชีวิต แต่สายตาของเธอกลับมองมาที่เขาด้วยความอาลัยอาวรณ์ "ท่านประมุข... ท่านเล่นสกปรกไปหน่อยนะ" ลู่เฉินกัดฟันแน่น มือที่ถือจอกสุราสั่นระริก "เล่นสกปรก? ข้าแค่กำลังพิสูจน์ว่าศิษย์ที่ข้าภูมิใจที่สุด จะยอมทิ้งหัวใจตัวเองเพื่อความถูกต้องหรือไม่!" ประมุขพรรคมารสะบัดมือ แรงลมปราณมหาศาลพุ่งเข้ากระแทกเหมยหลินจนร่างของเธอโงนเงนอยู่ริมหน้าผา ลู่เฉินพุ่งตัวออกไปหมายจะคว้ามือเธอไว้ แต่ทว่า ในวินาทีที่นิ้วของเขากำลังจะสัมผัสกับปลายนิ้วของเธอ เสียงหัวเราะที่ไร้ที่มาก็ดังขึ้นก้องหุบเขา ไม่ใช่เสียงหัวเราะของประมุขพรรคมาร... แต่เป็นเสียงของเหมยหลิน "ศิษย์พี่ ท่านนี่มันโง่จริงๆ เลยนะครับ" หญิงสาวที่ควรจะตกอยู่ในภวังค์แห่งความกลัว กลับยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเย็นเยียบ เธอใช้มืออีกข้างดึงกริชสีดำทะลวงเข้าที่กลางหลังของลู่เฉินอย่างจัง! เลือดสดๆ กระฉูดออกมาเปื้อนใบหน้าของเขา ลู่เฉินเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือดวงตาของเหมยหลินที่เปลี่ยนเป็นสีเลือดสนิท "คนร้ายกาจที่สุด... ไม่ใช่คนที่อยู่ตรงหน้าท่านหรอกครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!