บทที่ 29

"ถ้าเจ้าจะตาย ก็จงตายไปพร้อมกับสุราจอกสุดท้ายนั่นเสียเถิด ลู่เฉิน..." เสียงแหบพร่าดุจใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ ลู่เฉินยืนนิ่งสนิท มือที่เคยจับกระบี่สั่นระริกไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยคลื่นอารมณ์ที่ตีรวนในอกเหมือนพายุที่ซัดเข้าฝั่ง บุรุษเบื้องหน้าสวมอาภรณ์สีเทาซีดจาง ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกรอยแผลเป็นประหลาดลากยาวจากโหนกแก้มถึงขมับ ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ลู่เฉินจำได้แม่นยิ่งกว่าใบหน้าของตัวเอง "อาจารย์... ท่านยังไม่ตาย?" ลู่เฉินเค้นเสียงถาม คำถามนั้นสั่นเครือจนเจ้าตัวยังนึกสมเพชตัวเอง ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะฟังดูแห้งแล้งและเย็นเยียบ เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับก้าวเดินผ่านกระบี่ที่ร่วงหล่นบนพื้นไปราวกับมันเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่า "สิบปีในก้นเหวนรกไม่ได้สอนให้ข้าใจอ่อน แต่สอนให้ข้ารู้ว่า... ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือการเริ่มต้นของวิถีมารที่แท้จริง" "ศิษย์พี่! ระวัง!" เหมยหลินที่เพิ่งวิ่งตามมาทันชะงักกึก เมื่อเห็นบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหน้าลู่เฉิน นางสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงจนผิวหนังแสบร้อนไปหมด นางชักกระบี่หยกคู่ใจออกมาทันที แววตาของนางวูบไหวด้วยความไม่เข้าใจ "ท่านเป็นใคร! ทำไมถึงมีกลิ่นอายที่น่ารังเกียจเช่นนี้!" ชายผู้นั้นปรายตามองเหมยหลินเพียงครู่เดียว ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเบาๆ แรงปะทะมหาศาลก็ซัดเหมยหลินกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากนางทันที "เหมยหลิน!" ลู่เฉินตะโกนลั่น ความขี้เล่นที่เคยมีมลายหายไปสิ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถูกกดไว้ใต้ไหเหล้าพลันปะทุขึ้น เขาพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าอาจารย์เก่าของตนเอง ดวงตาที่เคยขี้เกียจลอยชายบัดนี้ฉายแววอาฆาตอย่างที่ใครก็ไม่เคยเห็น "ท่านจะทำอะไรนางก็ได้ แต่อย่าแตะต้องคนของข้า" "คนของเจ้า?" ชายผู้นั้นเลิกคิ้วขึ้น "ลู่เฉิน... เจ้ากลายเป็นคนอ่อนหัดตั้งแต่เมื่อไหร่? สุราที่เจ้าดื่มเข้าไปนั่นคงทำให้สมองของเจ้าเน่าเฟะไปหมดแล้วถึงได้หลงลืมสัจธรรมที่ข้าเคยสอน" "สัจธรรมที่สอนให้ข้าสังหารพี่น้องเพื่อเพิ่มพลังรึ? สัจธรรมที่สอนให้ข้าทิ้งคนข้างหลังเพื่อความเป็นอมตะงั้นหรือ?" ลู่เฉินแค่นยิ้ม มือของเขาเริ่มปล่อยไอความร้อนระอุออกมาจากฝ่ามือ "ถ้าศิษย์ที่ท่านเคยสร้างขึ้นมาจะเป็นปีศาจได้เพียงเพราะคำสั่งของท่าน งั้นวันนี้ ข้าขอเป็น 'เซียนสุรา' ที่จะดื่มให้ท่านหลับใหลไปตลอดกาลเสียที" บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ลู่เฉินไม่ได้หยิบกระบี่ขึ้นมาใหม่ แต่เขาหยิบ 'ไหเหล้า' ประจำกายขึ้นมาแทน เขาหมุนตัวหลบการโจมตีด้วยฝ่ามือที่รวดเร็วของชายคนนั้นได้อย่างหวุดหวิด ทุกการเคลื่อนไหวของเขาสบายๆ เหมือนคนเมา แต่ทว่ากลับไร้ช่องโหว่ "ฝีมือรุดหน้าขึ้นนี่นา" ชายคนนั้นกล่าวพลางหลบคมกระบี่ที่ลู่เฉินคว้าจากพื้นขึ้นมาฟาดฟัน "แต่เจ้าก็ยังเหมือนเดิม... ชอบปกป้องสิ่งที่ไร้ประโยชน์" "สิ่งที่ท่านเรียกว่าไร้ประโยชน์ คือสิ่งที่ทำให้ข้าเป็นมนุษย์" ลู่เฉินตอบโต้ด้วยการสะบัดเหล้าออกจากไห น้ำสุรากลายเป็นหยดน้ำคมกริบดุจกระบี่นับพันพุ่งเข้าใส่ศัตรู ทว่าในจังหวะที่การต่อสู้กำลังดุเดือดถึงขีดสุด ชายผู้นั้นกลับหยุดชะงักลง เขาประสานอินอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายสีดำสนิททะลักออกมาจากร่างของเขาจนพื้นดินแตกร้าว ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏขึ้นบนหน้าผากของอาจารย์ตน มันคือตราประทับของพรรคมารโลหิต! "เจ้าคิดว่าข้ามาคนเดียวงั้นรึ?" ชายคนนั้นเหยียดยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันที่ดำมืด "ดูนั่นสิ... ใครที่รอคอยการพบกันครั้งสุดท้ายกับเจ้าอยู่" ลู่เฉินหันไปมองตามทิศที่ชายผู้นั้นชี้ ในเงามืดของพุ่มไม้เบื้องหลัง เหมยหลินที่พยายามยันกายลุกขึ้นพลันนิ่งค้าง เมื่อมีกระบี่เล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่ลำคอของนางจากด้านหลัง มือที่ถือกระบี่เล่มนั้นขาวซีดดุจศพ และบนข้อมือนั้น... มีกำไลหยกที่ลู่เฉินเคยให้สัญญาว่าจะมอบให้คนรักคนเดียวเท่านั้น ความจริงที่กระแทกเข้ามาในจิตใจลู่เฉินนั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าขุนเขาที่ถล่มลงมา เขาไม่ได้เพียงแค่ต้องสู้กับอาจารย์ที่ชั่วร้าย แต่เขากำลังถูกบีบให้เลือกระหว่างความแค้นในอดีตกับชีวิตของหญิงสาวที่เขารักที่สุด "เลือกว่าจะดื่มเหล้าที่ข้าเตรียมไว้ หรือจะให้ข้าดื่มเลือดนางแทน..." ชายคนนั้นกระซิบข้างหูลู่เฉินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลู่เฉินมองเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของเหมยหลิน และมันคือสิ่งที่ทำลายความสุขุมทั้งหมดของเขาลงจนไม่เหลือชิ้นดี ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับข้าในจอกสุรานี้ หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งความลุ้นระทึกนะครับ!