บทที่ 28

“ข้าไม่คิดว่าวิชากระบี่วารีสะท้อนเงาของเจ้า จะห่วยแตกถึงขั้นที่แม้แต่ปลายผมของข้า เจ้าก็ยังไม่อาจสัมผัสได้” เสียงแหบพร่าทว่ากังวานดุจคมเหล็กกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหอคัมภีร์ร้าง ลู่เฉินไม่ได้หันไปมองในทันที เขายังคงประคองจอกสุราที่เหลือเพียงก้นจอกไว้ในมือ นิ้วโป้งคลึงขอบเซรามิกเบาๆ อย่างใจเย็น สายตาจับจ้องไปยังเงาดำที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูทางออก ร่างนั้นสวมชุดดำสนิทปิดบังใบหน้า ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าลายแทงขุมทรัพย์ “ท่านอาจารย์... กลิ่นอายนี้ ข้าจำได้แม่นยิ่งกว่ากลิ่นสุราหมักพันปีเสียอีก” ลู่เฉินแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย “แต่ที่ข้าแปลกใจไม่ใช่การปรากฏตัวของท่าน แต่เป็นเหตุใดพรรคมารโลหิตถึงยอมให้สุนัขรับใช้ที่เก่งกาจเช่นท่าน มาเดินเล่นในเขตหวงห้ามของนิกายได้?” เหมยหลินที่ยืนอยู่ข้างกายลู่เฉินกำกระบี่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางกระซิบเสียงลอดไรฟัน “ศิษย์พี่ อย่าเสียเวลากับมัน ความลับในกล่องศิลาใบนี้สำคัญกว่าชีวิตพวกเรา หากมันหลุดไปถึงมือพรรคมาร ยุทธภพได้นองเลือดแน่นอน” ร่างเงาสีดำหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะฟังดูเสียดแทงประสาท “นิกายงั้นหรือ? พวกมันก็แค่กลุ่มคนที่หลอกตัวเองว่าทำเพื่อคุณธรรม ลู่เฉิน... เจ้าเองก็รู้ดีกว่าใคร ว่าความยุติธรรมที่แท้จริงมีอยู่เพียงอย่างเดียว คือใครที่แข็งแกร่งกว่า ผู้นั้นคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์” ลู่เฉินวางจอกสุราลงบนชั้นไม้ผุๆ อย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นดังกรอบแกรบราวกับคนเพิ่งตื่นจากการหลับใหลที่ยาวนาน “ท่านพูดถูกเรื่องหนึ่ง เรื่องที่ว่าข้าไม่ค่อยศรัทธาในนิกาย แต่ท่านพูดผิดอยู่เรื่องหนึ่ง... ข้าเกลียดการถูกรบกวนเวลาดื่มที่สุด โดยเฉพาะเมื่อดื่มอยู่คนเดียวแล้วยังมีตัวน่ารำคาญมาเห่าหอนอยู่หน้าประตู” เพียงพริบตาที่ลู่เฉินขยับตัว บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกดทับด้วยมหาศาล เขาไม่ได้ชักกระบี่ ไม่ได้แสดงปราณยุทธ์รุนแรง แต่กลับเดินเข้าไปหาร่างเงานั้นด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน “เจ้าคิดจะทำอะไร?” ร่างเงาชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าวูบไหวด้วยความระแวง “ก็แค่จะบอกว่า... วิชาที่ท่านสอนข้าเมื่อหลายปีก่อนน่ะ มันใช้ไม่ได้ผลกับคนที่เมามายหรอก” ลู่เฉินหยุดเดินห่างจากร่างเงาเพียงสามก้าว เขายกมือขึ้นดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ทันใดนั้น กลไกลับภายในหอคัมภีร์ที่เคยสงบนิ่งก็ทำงาน พื้นไม้รอบข้างพุ่งทะยานขึ้นเป็นตารางขังร่างเงาไว้ตรงกลาง ลู่เฉินยิ้มกว้าง แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บ “ความลับที่ปิดตายในคืนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในกล่องศิลานั่นหรอก แต่เป็นร่างของท่านที่จะต้องถูกฝังอยู่ที่นี่ต่างหาก” ร่างเงานั้นพุ่งเข้าหาลู่เฉินด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มือหนึ่งกางออกเป็นกรงเล็บมารโลหิต สีแดงฉานของปราณพิษแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เหมยหลินร้องเตือนเสียงหลง แต่ลู่เฉินกลับเพียงแค่เอียงคอหลบกรงเล็บนั้นอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะตบฝ่ามือลงบนไหล่ของร่างเงาเบาๆ แรงกระแทกจากฝ่ามือนั้นดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ร่างเงาสีดำกลับกระเด็นถอยหลังไปไกลจนกระแทกกำแพงหินจนร้าว ลมปราณที่พุ่งพล่านในกายของมันแตกซ่านจนต้องพ่นเลือดออกมาคำโต “เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าบรรลุวิชาเซียนสุราขั้นที่เจ็ดแล้วงั้นหรือ?” ร่างเงาตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง พลางพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ลู่เฉินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเดินเข้าไปใกล้ช้าๆ สายตาไม่ได้มองร่างเงานั้นอีกต่อไป แต่กลับมองไปยังความมืดมิดที่อยู่นอกหน้าต่างหอคัมภีร์ ที่ซึ่งกองทัพพรรคมารโลหิตนับร้อยกำลังมุ่งหน้ามาตามสัญญาณเตือน “ข้าไม่ได้บรรลุอะไรทั้งนั้นหรอก” ลู่เฉินกระซิบเบาๆ ข้างหูร่างเงาที่หมดทางสู้ “ข้าแค่เมาจนลืมวิธีแพ้ไปแล้วต่างหาก” ทันใดนั้นเอง ประตูหอคัมภีร์ที่ถูกปิดตายก็พังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วห้อง แต่ท่ามกลางฝุ่นควันนั้น กลับปรากฏเงาร่างของชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ากองทัพพรรคมารโลหิตที่กำลังกรูกันเข้ามา ลู่เฉินชะงักไปในทันที เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยภายใต้หมวกงอบใบเก่านั้น ชายชราผู้นั้นหันมามองลู่เฉินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของลู่เฉินแทบหยุดเต้น “เจ้าศิษย์โง่... คิดจะจบเรื่องนี้ด้วยการฆ่าสุนัขตัวหนึ่ง แล้วปล่อยให้เจ้าของมันลอยนวลไปงั้นหรือ?” ลู่เฉินตัวแข็งทื่อ กระบี่ในมือที่เคยหยิบฉวยมาเตรียมสู้พลันร่วงหล่นลงพื้น นี่ไม่ใช่ศัตรูคนใหม่ และไม่ใช่พันธมิตร แต่คือคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน คนที่ควรจะอยู่ที่ก้นเหวนรก ไม่ใช่ที่นี่... ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนสุราเมามายมาจนถึงตอนนี้นะครับ