บทที่ 30

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นพวกชอบเสียเวลาสนทนากับมดปลวกงั้นหรือ ลู่เฉิน?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไอสังหารเย็นเยียบดังขึ้นชิดใบหู ลู่เฉินไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ทว่าปลายนิ้วของเขาที่กุมจอกเหล้าใบเก่าเริ่มสั่นไหวเบาๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ 'จิตวิญญาณ' ในตัวเขากำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายระดับที่เขามิอาจมองข้ามได้ สายตาของชายปริศนาผู้นั้นคมกริบดุจมีดโกนที่จ่ออยู่บนเส้นเลือดใหญ่ของเหมยหลิน ซึ่งบัดนี้ถูกพันธนาการด้วยไอสีเลือดที่รัดรึงอยู่รอบลำคอระหงของนางจนใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดขาว ลู่เฉินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าที่ปกปิดใบหน้าภายใต้หมวกงอบสีดำสนิท เขาคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะกระดกเหล้าในจอกเข้าปากจนหมดสิ้น กลิ่นสุราหมักจากดอกท้อกระจายอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "คนเราน่ะนะ หากจะดื่มร่วมกัน ควรมีน้ำใจแบ่งปันมากกว่าข่มขู่" ลู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อยราวกับกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่ริมธารน้ำตก "เจ้าบอกให้ข้าเลือกระหว่าง 'เหล้า' กับ 'เลือด'... แต่เจ้าดูถูกข้าไปหน่อยไหม? ในเมื่อข้าเลือกที่จะ 'ไม่เอาทั้งสองอย่าง'" สิ้นคำ ลู่เฉินก็สะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ ไอพลังปราณที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้ท่าทางเกียจคร้านระเบิดออกมาดั่งคลื่นยักษ์! เหมยหลินที่เดิมทีไร้ทางสู้ รู้สึกได้ถึงแรงเหวี่ยงมหาศาลที่กระชากนางหลุดจากการเกาะกุมของไอสีเลือด นางเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว ลู่เฉินไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่คนผู้นั้นเสียหลักเพียงเสี้ยววินาที ดีดนิ้วส่งหยดเหล้าที่เหลือติดก้นจอกออกไปดุจกระสุนปืนกล "วิชาพิสดารอันใดกัน..." ชายในชุดดำสบถสั้นๆ ก่อนจะยกมือขึ้นสร้างเกราะโลหิตต้านทานแรงปะทะ หยดเหล้านั้นเมื่อปะทะเข้ากับเกราะโลหิตกลับส่งเสียง 'ฉ่า' ราวกับเหล็กร้อนถูกหย่อนลงในน้ำมันเดือด มันไม่ได้เป็นเพียงเหล้า แต่มันคือปราณกระบี่ที่กลั่นตัวเป็นหยดของเหลว! "อาจารย์เคยสอนข้าว่า... หากจะสั่งสอนคนไร้มารยาท อย่าให้เขามีโอกาสได้ลุกขึ้นมาแก้มือ" ลู่เฉินขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ เขาพุ่งเข้าหาชายชุดดำในพริบตา แฝงกายด้วยท่าร่าง 'เมามายท่องสวรรค์' ที่ดูไร้ระเบียบแต่กลับไร้ช่องโหว่ เหมยหลินรีบตั้งหลัก นางชักกระบี่คู่กายออกมาพร้อมแววตาที่เด็ดขาด "ศิษย์พี่! อย่าให้มันหนีไปได้ วิชาของพรรคมารโลหิตต้องถูกกำจัดในวันนี้!" "ใจเย็นศิษย์น้อง ข้าแค่จะถามทางมันนิดหน่อย ว่าเหล้าที่มันเอามาล่อข้า... มันผสมน้ำล้างเท้ามาหรือเปล่า รสชาติแย่เกินไปหน่อย" ลู่เฉินหัวเราะร่า แม้ท่าทางจะดูสบายๆ แต่ทุกการโจมตีของเขาล้วนเล็งไปที่จุดตายของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ชายชุดดำหัวเราะก้อง แววตาสีแดงฉานภายใต้หมวกงอบเริ่มเปลี่ยนไป "เจ้าช่างโอหังนักลู่เฉิน! นึกหรือว่าวิชาของพวกเจ้าจะทำลาย 'โลหิตนิรันดร์' ของสำนักข้าได้?" เขากระแทกฝ่ามือลงบนพื้นดินทันที พื้นหินที่ลู่เฉินยืนอยู่แตกระแหง ไอสีเลือดนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุขึ้นมาราวกับหนวดปลาหมึกนรก ลู่เฉินเบิกตากว้าง เขาดีดตัวขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว แต่นั่นก็ทำให้เขาตกอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบกลางอากาศ ชายชุดดำแสยะยิ้ม "เสร็จข้า!" ทันใดนั้น เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบข้างทาง ไม่ใช่เหมยหลิน และไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือกระบี่ไม้ที่ดูคุ้นตา... กระบี่ที่ลู่เฉินเคยวางทิ้งไว้ที่โรงเตี๊ยมเมื่อคืนนี้! กระบี่เล่มนั้นพุ่งเข้าแทรกกลางระหว่างการปะทะด้วยแรงมหาศาลจนเกิดคลื่นกระแทกอัดลมกระจายตัวเป็นวงกว้าง ลู่เฉินลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล เขาหันไปมองเงานั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความเย็นเยียบทันที "ใคร?" ลู่เฉินเอ่ยสั้นๆ ร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดไม่ใช่ชายชุดดำคนเดิม แต่เป็นหญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่ถือกระบี่ของเขาไว้ในมือ ใบหน้าของนางเรียบเฉย ทว่าแววตาที่จ้องมองลู่เฉินกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "ลู่เฉิน... เจ้ายังจำทางกลับสู่สำนักเก่าได้หรือไม่?" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลมหายใจของลู่เฉินชะงักงัน ศัตรูในชุดดำหยุดการจู่โจมทันที มันถอยหลังไปตั้งหลักพลางหัวเราะเสียงแหลม "นึกไม่ถึงว่า 'ศิษย์พี่หญิงคนโต' จะลงเขามาหาเจ้าด้วยตัวเอง วันนี้ข้าคงต้องเปลี่ยนแผนการเสียแล้ว" ลู่เฉินกำหมัดแน่น ความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือนในอดีตกำลังไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำหลาก เขาหันกลับไปมองหญิงสาวผู้นั้น ก่อนจะพึมพำออกมาคำหนึ่งที่ทำให้เหมยหลินต้องตื่นตะลึง "ท่านอาจารย์... ท่านยังไม่ตายหรอกหรือ?" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนสุราจอกนี้อย่างไม่ลดละนะครับ