บทที่ 31

"เจ้าเลิกทำหน้าเหมือนเห็นผี แล้วช่วยขยับไปหยิบจอกเหล้าให้ข้าหน่อยจะได้หรือไม่ ลู่เฉิน?" ชายชราในชุดอาภรณ์ขาดวิ่น นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เขาขยับตัว กลิ่นอายของสุราหมักชั้นเลิศคละคลุ้งไปทั่วห้องมืดทึบ ราวกับมันซึมออกมาจากรูขุมขนของคนตรงหน้า ร่างกายของเขาสูบผอมจนเห็นกระดูกซี่โครงทว่าแววตานั้นกลับคมกริบดุจดาบที่เพิ่งผ่านการลับคม ลู่เฉินยืนนิ่งสนิท มือที่กำด้ามกระบี่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก เขาจำไม่ได้ว่ากี่ปีมาแล้วที่เขาส่งร่างของอาจารย์ลงสู่หุบเหวมรณะด้วยมือของตนเองหลังจากที่ท่านถูกพิษร้ายเข้าแทรกซึมจิตใจ "ท่าน... ท่านตายไปแล้ว" ลู่เฉินเค้นเสียงผ่านลำคอ "ตาย? นิยามของคำว่าตายของเจ้าคืออะไรกัน" ชายชรายกจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปากพลางหัวเราะร่วน "สำหรับข้า... ตราบใดที่ตับยังทำงาน และเหล้ายังไม่หมดโลก ข้าก็แค่ออกไปงีบหลับยาวนานเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง" เหมยหลินที่ยืนอยู่ข้างหลังลู่เฉิน ขยับกายเข้ามาขวางหน้าศิษย์พี่ของตน มือของนางแตะที่ด้ามแส้พิษด้วยความระแวดระวัง นางไม่เชื่อใจชายผู้นี้ แม้ว่าใบหน้าและน้ำเสียงจะเหมือนกับตำนานที่ลู่เฉินเคยเล่าให้ฟังก็ตาม "คนตายไม่ควรมีลมหายใจที่สัมผัสได้ถึงไอสังหารเข้มข้นเช่นนี้" เหมยหลินเอ่ยเสียงเรียบ "ท่านคือใครกันแน่? และพรรคมารโลหิตส่งท่านมาเพื่อหยั่งเชิงพวกเราด้วยวิธีราคาถูกเช่นนี้หรือ?" ชายชราเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะวางจอกเหล้าลงช้าๆ พลันบรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนฝุ่นละอองในอากาศหยุดนิ่ง ลู่เฉินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่คุ้นเคย มันคือ 'วิชาหมื่นกระบี่คืนจันทร์' ที่เขาพยายามฝึกฝนมาตลอดชีวิต "ข้าไม่ได้ถูกส่งมา" ชายชราขยับลุกขึ้นยืน ร่างกายที่ดูไร้แรงกลับดูสูงใหญ่ค้ำฟ้าขึ้นมาในชั่วพริบตา "แต่ข้ากำลังจะเตือนเจ้า... ว่าสิ่งที่เจ้ากำลังสู้ด้วยไม่ใช่แค่พรรคมารโลหิต แต่มันคือสิ่งที่จะกลืนกินแผ่นดินนี้ให้สิ้นซาก เพราะเจ้าอาจารย์ที่เจ้าเคารพนักหนาในอดีต แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงแค่ 'หมาก' ตัวหนึ่งของพวกมันมาตั้งแต่ต้น" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจลู่เฉิน ความทรงจำที่เขาพยายามปิดตายเริ่มสั่นคลอน ภาพใบหน้าของอาจารย์ที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นในคืนที่เขาตัดสินใจสังหารท่านฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่เคยรู้เลยว่าการลงมือนั้นไม่ใช่การ 'ช่วย' แต่เป็นการตกหลุมพรางที่วางไว้ล่วงหน้า "เจ้าจะบอกว่า... ข้าถูกหลอกใช้มาตลอด?" ลู่เฉินถาม แววตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายของความดุร้าย "เจ้าไม่ได้แค่ถูกหลอกใช้ แต่เจ้ากำลังจะกลายเป็นทายาทคนสุดท้ายที่พวกมันต้องการตัว เพื่อใช้เป็นภาชนะในการคืนชีพให้ 'จอมมารบรรพกาล'" ยังไม่ทันที่ลู่เฉินจะตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบก็ดังขึ้นจากภายนอกประตูไม้ไผ่พังทลายลงพร้อมกับเปลวเพลิงสีเลือดที่พุ่งเข้าใส่ห้องโถง พรรคมารโลหิตไม่ได้ส่งคนมาหยั่งเชิง แต่มันมาเพื่อปิดปากทุกคนที่รู้ความลับนี้ "ดูท่าทางแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาถึงแล้ว" ชายชรากล่าวพลางขยิบตาให้ลู่เฉิน "เจ้ายังจำวิชาสุราไร้ลักษณ์ที่ข้าเคยสอนเจ้าได้หรือไม่? หรือว่ามัวแต่ไปมัวเมาอยู่กับเหล้าจนลืมวิชาประจำสำนักไปเสียแล้ว?" ลู่เฉินคลายมือจากด้ามกระบี่ ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความเย็นชา เขาดึงขวดเหล้าข้างเอวออกมาซดอึกใหญ่ก่อนจะพ่นละอองเหล้ากระจายตัวกลางอากาศ หยดสุราเหล่านั้นเปลี่ยนสถานะกลายเป็นเข็มเล่มเล็กนับพันที่เตรียมพร้อมสังหาร "ศิษย์คนนี้ไม่เคยลืมครับท่านอาจารย์" ลู่เฉินกล่าวเสียงต่ำ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปหาเงาดำที่พุ่งเข้ามา "แต่คราวนี้ข้าขออนุญาตไม่รินเหล้าให้ท่าน เพราะข้าจะใช้เลือดพวกสวะนี่แทนเครื่องเซ่น!" กระบี่ในมือของลู่เฉินไม่ได้ถูกชักออกมาเต็มตัว แต่มันกลับส่งเสียงกังวานดุจมังกรคำราม แรงปะทะระหว่างพลังมารและพลังกระบี่สุราทำให้กำแพงห้องระเบิดออก เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่วพื้นที่ แต่ทว่า... ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ชายชราที่ควรจะยืนอยู่ข้างหลังเขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังข้างหูลู่เฉินในจังหวะที่เขาปะทะกับยอดฝีมือของพรรคมารโลหิต "อย่าไว้ใจ... แม้กระทั่งคนข้างกายเจ้าเอง" ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง หันกลับไปมองเหมยหลินที่กำลังใช้แส้ฟาดฟันศัตรูอย่างดุเดือด แววตาของศิษย์น้องที่เขาเชื่อใจที่สุดในโลก บัดนี้กลับมีประกายแสงสีแดงวาบผ่านอย่างประหลาด ก่อนที่นางจะหันมายิ้มให้เขา... รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสิบปีที่รู้จักกันมา ฝากติดตามตอนต่อไปนะครับว่าตัวตนของเหมยหลินที่แท้จริงคืออะไร และคำเตือนของท่านอาจารย์จะนำไปสู่โศกนาฏกรรมเช่นไรครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของศิษย์อาจารย์คู่นี้มาโดยตลอดนะครับ - เซียนสุราเมามาย