บทที่ 26

"ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังท่านพร่ำเพ้อเรื่องคุณธรรมจอมปลอมหรอกนะ เฒ่าเต่า... เหล้าหนึ่งไหของข้า ถ้าจะแลกกับชีวิตพวกเจ้าทั้งหมู่บ้าน ข้าว่ามันแพงไปหน่อย" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของลู่เฉินดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วลานวัดร้าง มือขวาของเขากำจอกสุราไว้หลวมๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบจอกเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างท่ามกลางวงล้อมของศิษย์พรรคมารโลหิตนับสิบชีวิต เหมยหลินที่ยืนอยู่เคียงข้างแทบจะกลั้นหายใจ เธอตวัดสายตามองศิษย์พี่จอมขี้เกียจที่ตอนนี้ดูเหมือนกำลังรินเหล้าเข้าปากอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ในขณะที่ปลายกระบี่ของบรรดาจอมยุทธ์ชุดดำกำลังจ่อคอหอยของพวกเขาอยู่แทบทุกทิศทาง "ศิษย์พี่ ท่านยังจะกินอีกหรือ!" เหมยหลินกระซิบผ่านไรฟัน มือของเธอจับด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "พรรคมารโลหิตล้อมเราไว้หมดแล้ว พวกมันไม่ได้มาเล่นๆ นะครับ!" ลู่เฉินหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมปลาบที่มักจะหรี่ปรือเพราะความง่วงงุนแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ชั่วขณะ เขาวางจอกสุราลงบนโต๊ะไม้ผุพังอย่างแผ่วเบา ทว่าเสียงนั้นกลับดังกังวานราวกับเสียงระฆังยักษ์ในหูของศัตรู "เหมยหลิน... เจ้าเคยได้ยินไหมว่า การดื่มสุราที่ดีที่สุด คือการดื่มท่ามกลางกลิ่นเลือดของศัตรู" ลู่เฉินหยัดกายลุกขึ้นช้าๆ ท่าทางดูเฉื่อยชาไร้พิษสง แต่แววตาที่จ้องมองไปยังหัวหน้าหน่วยของพรรคมารโลหิตกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "วิชาดึงพลังชีวิตของพวกเจ้า... มันก็แค่การขโมยลมหายใจของคนอื่นมาประทังความหิวโหยที่ไม่มีวันสิ้นสุด น่าสมเพชจริงๆ" หัวหน้าหน่วยพรรคมารโลหิตผู้สวมหน้ากากเหล็กแสยะยิ้มใต้หน้ากาก "ปากดีนักนะเจ้าหนุ่ม! ข้าจะดูว่าถ้าพลังชีวิตของเจ้าแห้งเหือดไปจนกลายเป็นศพไร้วิญญาณ เจ้ายังจะรินเหล้าได้คล่องมือแบบนี้อยู่ไหม!" สิ้นคำสั่ง ทหารนับสิบพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน ประกายกระบี่วูบวาบดุจเงาปีศาจ แต่ลู่เฉินกลับเพียงแค่เอียงตัวหลบอย่างเชื่องช้า ราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นตามกระแสลม มือซ้ายของเขาสะบัดเบาๆ ส่งจอกสุราที่ยังไม่หมดหยดสุดท้ายลอยละล่องไปกลางอากาศ *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* เพียงแค่จอกสุราปะทะเข้ากับคมกระบี่ แรงกระแทกมหาศาลก็สะท้อนกลับจนเหล่าพรรคมารพากันกระเด็นถอยหลังไปคนละสามสี่ก้าว ลู่เฉินไม่ได้ชักกระบี่ที่พาดอยู่บนหลังออกมาเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ใช้หลังมือปัดป้องการโจมตีที่รวดเร็วปานสายฟ้าด้วยท่วงท่าที่ดูเหมือนการร่ายรำมากกว่าการต่อสู้ "พลังบ่มเพาะของพวกเจ้า... สกปรกเกินไป" ลู่เฉินพึมพำ ก่อนจะพุ่งตัวหายไปจากสายตาเหมยหลิน ชั่วพริบตาเดียว เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นตามจุดต่างๆ ลู่เฉินเคลื่อนไหวเร็วและรุนแรงดั่งพายุบุแคม เขาสอดแทรกไปมาระหว่างศัตรูด้วยท่วงท่าพิสดาร ทั้งเตะ ปัด และดีดนิ้ว ทุกสัมผัสของเขาคือการสกัดจุดตาย แต่ละจุดที่เขาแตะต้อง พลังมารในร่างของศัตรูจะแตกซ่านจนพวกมันล้มฟุบลงไปกองกับพื้นแทบจะทันที เหมยหลินเบิกตากว้าง เธอเห็นเพียงเงาร่างสีขาวของศิษย์พี่ที่เคลื่อนไหวอย่างอิสระไร้กรอบเกณฑ์ นี่ไม่ใช่ท่วงท่าของสำนักไหนในใต้หล้า แต่มันคือวิชาที่ผสมผสานระหว่างความเกียจคร้านกับการแก้แค้นที่สั่งสมมานานปี ในจังหวะสุดท้าย ลู่เฉินคว้าจอกสุรากลับมาอยู่ในมือได้อย่างแม่นยำ เขายืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากศพของเหล่ามารโลหิตที่นอนระเนระนาด ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ยังคงความนิ่งสงบราวกับน้ำนิ่งในบ่อลึก "เรียบร้อย" เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมดจด "ศิษย์พี่... ท่าน..." เหมยหลินอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับไม่สงบลงอย่างที่ควรจะเป็น ลู่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาสั่นไหวเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่เขาหวาดกลัวที่สุด กลิ่นอายของ 'อาจารย์' ผู้ที่เขาเชื่อว่าตายไปจากชีวิตนี้แล้วเมื่อหลายปีก่อน จากเงามืดหลังโบสถ์ร้าง ร่างหนึ่งก้าวออกมาอย่างช้าๆ รูปลักษณ์นั้นดูแก่ชราแต่แฝงไปด้วยพลังกดดันที่แม้แต่ลู่เฉินยังต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว คนผู้นั้นถือจอกสุราแบบเดียวกับที่ลู่เฉินถือเป๊ะๆ "ข้าสอนเจ้าให้ฆ่าฟันเพื่อเอาตัวรอด... แต่ข้าไม่เคยสอนให้เจ้าดื่มเหล้าเหลือทิ้งไว้ในจอกแบบนั้นเลยนะ... เจ้าศิษย์เนรคุณ" ลู่เฉินตัวแข็งทื่อ จอกสุราในมือร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย เขาหันไปมองเหมยหลินที่ยืนนิ่งด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหันกลับมามองเงาร่างในเงามืดที่กำลังแสยะยิ้มออกมาอย่างบิดเบี้ยว ความลับที่เขาปิดตายไว้กำลังจะพังทลายลงในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของลู่เฉินและเหมยหลินมาจนถึงตอนนี้นะครับ!