บทที่ 37

“เจ้ากำลังจะทำบ้าอะไร!” ข้าตะโกนก้อง มือข้างหนึ่งกระชากคอเสื้อเหมยหลินถอยหลังอย่างแรงจนร่างบางปลิวละลิ่วพ้นจากรัศมีของเจ้าคนชุดม่วงที่ร่างกายกำลังพองโตดุจหนังสัตว์ที่ถูกสูบลมจนตึงเปรี๊ยะ ผิวหนังสีซีดจางของมันปริแตกออกเผยให้เห็นแสงสีแดงฉานที่เต้นเร่าอยู่ภายใน ราวกับลาวาที่พร้อมจะปะทุออกมาทำลายทุกสรรพสิ่ง “ลู่เฉิน! อย่ามองที่แขนมัน!” เหมยหลินหวีดร้องพลางยกมือปิดตาข้า ทว่าสายเกินไปแล้ว ในจังหวะที่ข้าชะงักงันกับคำพูดเรื่องอาจารย์ของมัน ดวงตาของข้าเผลอไปปะทะกับรอยสักรูปอักขระโบราณบนต้นคอของชายชุดม่วงเข้าอย่างจัง ภาพความทรงจำที่ข้าพยายามฝังกลบไว้ใต้กองสุรานับหมื่นจอกพุ่งเข้าโจมตีสมองจนปวดหนึบ เสียงหัวเราะแหบพร่าของชายชราที่ข้าเคยเรียกขานว่าอาจารย์ดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง… ไม่ใช่ในฐานะความทรงจำ แต่มันดังก้องมาจากภายในร่างกายของชายที่กำลังจะระเบิดตรงหน้านี้ “วิชาเปลี่ยนถ่ายวิญญาณโลหิต…” ข้าพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่สั่นสะท้าน มือที่ถือขวดเหล้าประจำตัวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกระดกจอกเหล้าที่เหลืออยู่จนหมดสิ้น ลมปราณในกายที่เคยสงบนิ่งกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ “เจ้าเป็นเพียงหุ่นเชิด… หรือว่าอาจารย์ของข้ายังไม่ตาย?” *ตู้ม!* เสียงระเบิดไม่ได้ดังสนั่นดั่งฟ้าร้อง แต่มันคือเสียงฉีกขาดของมิติ แสงสีแดงที่พุ่งออกมาไม่ได้ทำลายล้างเป็นวงกว้าง แต่มันพุ่งเข้าหาร่างกายของข้าโดยตรงราวกับมีชีวิต เหมยหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ กระเด็นออกไปด้วยแรงกระแทกของมวลพลังมหาศาลจนกระแทกเข้ากับผนังถ้ำหินจนฝุ่นตลบ “ลู่เฉิน! ถอยออกมา!” เสียงของเหมยหลินดูไกลออกไปทุกที ข้ามองเห็นเพียงภาพโลกที่หมุนเคว้ง ร่างกายของข้าถูกตรึงไว้ด้วยกระแสพลังที่คุ้นเคยอย่างประหลาด มันไม่ใช่พลังของพรรคมารโลหิต แต่มันคือลมปราณบริสุทธิ์ของสำนักเมฆาจันทร์... วิชาที่คนตายไปแล้วเท่านั้นที่ควรจะเป็นเจ้าของ ข้าฝืนยิ้มแม้เลือดจะเริ่มไหลซึมจากมุมปาก พลางชักกระบี่หยกที่เหน็บเอวออกมา แรงกดดันรอบข้างหนักอึ้งดุจภูเขาทับถม แต่ในความวิกฤต ข้ากลับรู้สึกว่าสติของตนเองชัดเจนกว่าครั้งใดๆ “อาจารย์... ท่านเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่ครับ?” ข้าพึมพำกับความว่างเปล่า ก่อนจะสะบัดข้อมือวาดกระบี่เป็นวงกลม ลมปราณสีครามที่ข้าซ่อนไว้ถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อต้านทานพลังสีแดงที่รุกราน “ถ้าท่านอยากให้ข้าเต้นรำด้วย ก็ช่วยทำจังหวะให้มันเร้าใจกว่านี้หน่อยเถอะ!” เหมยหลินพยุงร่างที่สะบักสะบอมขึ้นมา นางกัดฟันกรอด ดวงตาที่มักจะเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความเดือดดาล นางพุ่งตัวเข้ามาข้างกายข้าพร้อมกับหยิบยันต์อาคมที่ขอบเสื้อขึ้นมา “มันไม่ใช่แค่การระเบิด ลู่เฉิน! มันคือประตูปิดผนึก! ถ้าเจ้าไม่จัดการตอนนี้ สุสานอาจารย์ของเจ้าจะถูกเปิดออก และสิ่งที่อยู่ในนั้น... จะกลืนกินเจ้า!” “ปล่อยให้มันกลืนกินไปเถอะ” ข้าหัวเราะร่า รอยยิ้มที่มักจะดูขี้เกียจและเสเพลกลับกลายเป็นเย็นเยียบจนน่าขนลุก “ถ้าข้าต้องอยู่ต่อโดยไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันคืออะไร ข้าขอลงไปถามอาจารย์ให้รู้เรื่องในปรโลกเสียยังจะดีกว่า” ในวินาทีที่แสงสีแดงนั้นรวมตัวกันจนกลายเป็นร่างมนุษย์ที่เลือนราง ร่างนั้นมีเค้าโครงของชายชราที่ข้าเคยเคารพรักยิ่งชีวิต มันยื่นมือที่ดูเหมือนเงาสีเลือดออกมาสัมผัสที่หน้าอกของข้า สัมผัสนั้นเย็นเฉียบจนหัวใจข้าแทบหยุดเต้น ทว่า ทันใดนั้น เงาร่างสีเลือดกลับชะงัก มันหันขวับไปมองที่หน้าถ้ำ ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าข้าและเหมยหลินหลายเท่า “มีแขกไม่ได้รับเชิญมาถึงแล้ว...” เงาร่างนั้นกระซิบ เสียงของมันเปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงอาจารย์ของข้า แต่มันคือเสียงของสตรีที่ข้าไม่เคยรู้จักมาก่อน ข้าหันไปมองตามสายตาของมัน ที่หน้าถ้ำนั้นเอง ร่างเงาสีดำสนิทที่ไร้ใบหน้าค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามา แต่ละย่างก้าวที่มันเดินผ่าน พื้นหินภายใต้เท้าของมันกลับกลายเป็นเถ้าถ่านสีเทา เหมยหลินหน้าซีดเผือด นางกำชายเสื้อข้าไว้แน่นจนกระดูกขาวโพลน “นั่น... นั่นไม่ใช่คนของพรรคมารโลหิต ลู่เฉิน... พวกมันคือ 'ผู้ล่าแห่งกาลเวลา'” ข้าสูดหายใจลึก กลิ่นเหล้าที่หลงเหลืออยู่ในลมหายใจเริ่มระเหยกลายเป็นไอเย็น ข้าไม่เคยพบเจอผู้ล่าแห่งกาลเวลามาก่อน แต่นามของพวกมันคือตำนานที่ถูกลบเลือน ข้าหันไปหาเหมยหลินแล้วตบไหล่นางเบาๆ “ศิษย์น้องดูท่าทางวันนี้เราคงไม่ได้กลับไปนอนที่โรงเตี๊ยมแล้วล่ะครับ” ข้ากระตุกยิ้มที่มุมปาก เตรียมปลดปล่อยเคล็ดวิชาที่เก็บงำมานานนับสิบปี “เพราะดูเหมือนว่า... อาจารย์ที่ตายไปแล้วของข้า กับแขกที่เพิ่งมาใหม่นี่ จะมีเรื่องต้องสะสางกันโดยมีชีวิตของข้าเป็นเดิมพัน!” แต่ก่อนที่ข้าจะได้ลงมือ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดจากเงาร่างสีเลือดก็ดังขึ้นที่ข้างหูข้าอย่างชัดเจน... ชัดเจนจนข้าแทบสิ้นสติ “ลู่เฉิน... เจ้าหลานชายคนโตของข้า... เจ้าไม่ควรมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่วันแรกแล้ว” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนสุราผู้ไม่อาจสร่างเมาผู้นี้นะครับ