บทที่ 36

"เจ้าล้อเล่นกับความตายมากไปแล้ว!" เสียงคำรามแหบพร่าของชายชุดม่วงดังสนั่นพร้อมกับเสียงฉีกขาดของอากาศ ละอองหมอกที่พ่นออกจากปากของข้ากลายเป็นเข็มน้ำแข็งนับหมื่นเล่มที่แฝงไปด้วยปราณเย็นยะเยือก พุ่งเข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาก็แทบจะจับไม่ทัน ทว่าเจ้าตัวร้ายนั่นกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มันกระชากดาบโลหิตที่สะพายอยู่ข้างหลังออกมาตวัดเป็นวงกลม สีแดงฉานของปราณมารปะทะเข้ากับละอองเข็มของข้าจนเกิดเสียงดัง 'เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!' ราวกับเสียงเหล็กกระทบกันกลางพายุ ข้าเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางยกจอกสุราขึ้นจิบอีกคำ "รสมือเจ้ายังอ่อนหัดนัก แม้แต่การปัดป้องยังทำให้เลือดในกายกระฉูดพุ่งไม่เป็นจังหวะเช่นนี้ แล้วจะเอาอะไรมาสู้กับเซียนสุราอย่างข้ากัน?" "ลู่เฉิน! อย่าเพิ่งเล่นลิ้น!" เหมยหลินตวาดแว่วมาจากด้านหลัง นางไม่ได้เข้ามาช่วยข้าสู้ตรงๆ แต่กลับกางพัดหยกในมือออก ร่ายอาคมพันธนาการดึงรั้งพละกำลังของสมุนมารที่กำลังดาหน้าเข้ามาล้อมกรอบเรา "ถ้าเจ้ายังไม่เอาจริง ข้าจะหักขวดเหล้าของเจ้าให้หมดคลังที่ซ่อนไว้!" คำขู่ของนางนั้นศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าประกาศิตของฮ่องเต้ ข้าถอนหายใจยาว วางจอกสุราที่ว่างเปล่าลงบนโต๊ะไม้ตัวผุๆ ของโรงเตี๊ยม ก่อนจะขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย สายลมรอบตัวข้าเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ความขี้เกียจในแววตาจางหายไป เหลือเพียงความคมกริบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "ศิษย์น้อง... ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำลายความสุขของคนอื่น" ข้าก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวดูเหมือนไร้น้ำหนัก แต่กลับทำให้พื้นไม้ใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง ชายชุดม่วงชะงักไปชั่วขณะ มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไป ข้าไม่ได้ใช้พลังกดดันข่มขู่ แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว เหมือนกับกำลังยืนอยู่หน้าหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ชายผู้นั้นกำดาบในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "วิชา... ดึงพลังชีวิตของพรรคมารโลหิตน่ะ มันไม่ใช่การสูบเลือดหรอก แต่มันคือการแลกเปลี่ยน" ข้ากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแต่ละคำกลับบาดลึกเข้าไปในความทรงจำ "เจ้าให้ชีวิตคนอื่น เพื่อแลกกับความแข็งแกร่งชั่วคราวที่เปราะบางเหมือนแก้วเจียระไน หากข้าดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว... เจ้าคิดว่าโครงสร้างที่เจ้าพยายามต่อเติมมาจะพังทลายลงหรือไม่?" "โอหัง!" มันตะโกนก้องก่อนจะพุ่งตัวเข้ามา ดาบในมือกลายเป็นเส้นแสงสีเลือดหวังจะฟันร่างของข้าให้ขาดสะบั้น ข้าไม่หลบ... ไม่ป้องกัน... ทำเพียงแค่หมุนข้อมือเบาๆ เหมือนกำลังชงชา เพียงเสี้ยววินาทีที่ดาบของมันจะสัมผัสปลายจมูกข้า พลังลึกลับก็กระแทกเข้าที่อกของชายชุดม่วงอย่างจัง ร่างของมันกระเด็นย้อนกลับไปราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นผลักอย่างแรง ดาบโลหิตในมือแตกละเอียดเป็นผุยผง เลือดสีคล้ำพุ่งออกจากปากของมันเป็นสาย ชายชุดม่วงร่วงลงกระแทกพื้นจนโรงเตี๊ยมสั่นสะเทือนไปทั้งหลัง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหยดเลือดที่ไหลลงจากมุมปากของชายผู้นั้น เหมยหลินลดพัดหยกในมือลง แววตานางฉายแววทึ่งระคนระอา "เจ้าใช้ 'วิชาพลิกผันดารา' อีกแล้วนะลู่เฉิน ไม่กลัวว่าพลังจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองหรือไง?" ข้าหยิบจอกสุราขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้ "ข้าแค่หยิบยืมพลังจากหยดน้ำที่เจ้าพลาดไปทำหกเมื่อครู่นี้เองครับศิษย์น้อง อีกอย่าง... คนอย่างมันไม่สมควรได้รับวิชาที่รุนแรงกว่านี้" ข้าเดินเข้าไปหาชายชุดม่วงที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น มันเงยหน้ามองข้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่ในนั้นกลับมีความหวาดกลัวซ่อนอยู่ลึกๆ ข้านั่งยองๆ ลงตรงหน้ามัน พลางยื่นสุราในจอกให้ "ดื่มสักจอกไหม? สุรานี้หมักจากดอกท้อบนยอดเขาเมฆา รับรองว่าสร่างเมา... หรืออาจจะทำให้เจ้าลืมเรื่องเลวร้ายที่ทำมาทั้งหมด" "แก... แกมันปีศาจ..." มันเค้นเสียงผ่านไรฟัน "ข้าก็แค่คนเมาคนหนึ่งเท่านั้น" ข้าตอบพร้อมรอยยิ้ม ทว่าทันใดนั้น สายตาของข้าก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของชายชุดม่วง มันคือป้ายหยกสลักลาย 'ดอกไม้โลหิต' ที่มีรอยบิ่นตรงมุม... รอยบิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว หัวใจของข้ากระตุกวูบ ความทรงจำที่ข้าพยายามฝังกลบไว้ในก้นบึ้งของจิตใจผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ป้ายหยกนี้... ข้าเคยเห็นมันเมื่อสิบปีก่อน ในวันที่อาจารย์ของข้าสิ้นลมหายใจ! เหมยหลินก้าวเข้ามาใกล้ "ลู่เฉิน? เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมสีหน้าดูไม่ดี..." ข้าไม่ตอบ แต่คว้าคอเสื้อชายชุดม่วงขึ้นมาจนตัวลอย ดวงตาของข้าเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "ตอบข้ามา... ป้ายนี้เจ้าเอามาจากไหน ใครเป็นคนมอบให้เจ้า!" ชายชุดม่วงหัวเราะร่าทั้งที่เลือดกลบปาก "ฮ่าๆๆ... ในที่สุดท่านก็จำได้หรือ 'ศิษย์ทรยศ' อาจารย์ของท่านฝากมาบอกว่า... ของชิ้นนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่ท่านจะต้องชดใช้!" ข้าชะงักงัน คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงระฆังที่แตกสลาย อาจารย์ของข้าตายไปนานแล้ว แต่ทำไม... หรือว่าเรื่องราวที่ข้าคิดว่าจบไปแล้ว มันเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่ข้าหลงกลเข้าเต็มเปา? ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบขึ้นจากป้ายหยกในมือของมัน ก่อนที่ร่างกายของชายชุดม่วงจะเริ่มขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและผิดธรรมชาติเหมือนกำลังจะระเบิดตัวเองออก! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนสุราจอมขี้เกียจผู้นี้นะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับความลับที่เพิ่งเปิดเผยครับผม