ศัตรูคือใครกันนะ

"ถ้านี่คือรสชาติของ 'เหล้าหมักดอกท้อสามปี' ที่เจ้ายกมาอวด... ข้าว่าคนหมักคงเป็นศัตรูกับลิ้นของมนุษย์มากกว่าพรรคมารโลหิตเสียอีก" ลู่เฉินเอ่ยพลางดีดนิ้วไล่ละอองพิษสีม่วงที่เกาะอยู่บนปลายมีดสั้นของบุรุษชุดดำเบื้องหน้า เขายืนพิงโคนต้นไม้ใหญ่ มือหนึ่งถือจอกเหล้าที่ก้นจอกยังมีหยดน้ำค้างหลงเหลืออยู่ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ แทนที่จะเป็นสถานการณ์ล้อมฆ่าที่ควรจะเต็มไปด้วยจิตสังหาร ทว่าตอนนี้รอบกายพวกเขากลับมีเพียงกลิ่นหอมของเนื้อย่างที่ลู่เฉินเตรียมไว้เป็นกับแกล้ม นักฆ่าในชุดผ้าคลุมสีนิลกาลชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง มันลดมีดลงเล็กน้อย ก่อนจะเอียงคอที่ห่อหุ้มด้วยผ้าปิดหน้าสีเข้ม สายตาที่เคยเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในขั้วโลกกลับมีความลังเลวูบหนึ่ง "เจ้า... รู้ได้อย่างไรว่ามันหมักมาสามปี" เสียงของนักฆ่าแหบพร่าคล้ายเหล็กเสียดสีกัน "ข้าขโมยมันมาจากห้องเก็บเหล้าชั้นในของหอหมื่นเมฆา ข้าอุตส่าห์หมายมั่นจะวางยาเจ้าให้ตายโดยไม่ต้องเปลืองแรงเหวี่ยงกระบี่" ลู่เฉินหัวเราะร่วน เขาหยิบไม้เสียบเนื้อย่างขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วยื่นให้ฝ่ายตรงข้าม "ข้าดูจากสีเหล้าที่ติดอยู่บนคมมีดเจ้า มันขุ่นและมีตะกอนชัดเจนขนาดนั้น นี่มันเหล้าเกรดต่ำที่เอาไว้ล้างสนิมมีดชัดๆ อยากวางยาข้า? อย่างน้อยก็ควรเอา 'เหมันต์พันปี' มาล่อ ไม่ใช่เอาของเหลือเดนมาดูถูกคอเหล้าอย่างข้า" นักฆ่าชุดดำนิ่งอึ้งไปนาน มันขยับกายลงนั่งบนขอนไม้ห่างออกไปหนึ่งช่วงแขน ก่อนจะค่อยๆ ปลดผ้าปิดหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยที่ดูจืดชืดจนน่าตกใจ ผิวพรรณซีดเผือดราวกับศพแต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยความสงสัย "เจ้าไม่กลัวตายหรือ?" นักฆ่าถามพลางรับไม้เนื้อย่างไปกัดคำหนึ่ง "ในฐานะศิษย์ลำดับสามแห่งพรรคมารโลหิต ข้ามีหน้าที่ต้องนำหัวเจ้าไปสังเวยท่านประมุข แต่เจ้า... กลับชวนข้ากินเนื้อย่างกลางดงกระบี่เนี่ยนะ?" "ความตายมันไล่ตามเราอยู่ทุกวันนั่นแหละ แต่ถ้าท้องหิว ข้าว่านั่นคือเรื่องคอขาดบาดตายกว่า" ลู่เฉินรินเหล้าลงในจอกดินเผาอีกใบแล้วเลื่อนไปให้ "ว่าแต่ เจ้ารู้ไหมว่าเครื่องเทศที่เจ้าใส่ในเหล้าพิษเมื่อกี้... เจ้าใส่ยี่หร่ามากเกินไปหน่อย มันเลยกลบกลิ่นหอมของดอกท้อจนหมดสิ้น ครั้งหน้าลองใช้ 'เปลือกส้มแห้ง' แทน รับรองว่าพิษจะออกฤทธิ์ช้าลง แต่ความอร่อยจะพุ่งขึ้นสามเท่า" นักฆ่าชุดดำที่ชื่อ 'อู๋หมิง' วางมีดลงข้างตัวอย่างลืมตัว มันดื่มเหล้าในจอกรวดเดียวหมดก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ "รสสัมผัสดีขึ้นจริงด้วย... ว่าแต่ ข้าต้องฆ่าเจ้าจริงๆ นะ ไม่อย่างนั้นท่านประมุขจะถลกหนังข้า" "ฆ่าก็ส่วนฆ่า กินก็ส่วนกิน" ลู่เฉินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปทางพุ่มไม้ที่สั่นไหวเล็กน้อย "เหมยหลิน... ออกมาได้แล้ว เจ้าแอบดูอยู่ตั้งแต่ต้นแล้วนี่" ร่างบางในชุดศิษย์สำนักกระบี่เมฆาพุ่งตัวออกมาพร้อมกับรังสีอำมหิตที่กดดันจนอากาศรอบข้างหนักอึ้ง เหมยหลินตวัดสายตามองลู่เฉินสลับกับนักฆ่าชุดดำที่กำลังแทะเนื้อย่างอย่างออกรสด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ "ศิษย์พี่! นี่มัน 'หมาป่าพรรคมาร' ที่ค่าหัวสูงลิ่วในบอร์ดประกาศจับไม่ใช่หรือไง! ท่านคุยกับมันเรื่องสูตรหมักเหล้าเนี่ยนะ? ท่านบ้าไปแล้วหรือยังไง!" เหมยหลินชักกระบี่ออกจากฝัก แสงสะท้อนวับวาวอาบใบหน้าของนางที่แดงก่ำด้วยความโมโห อู๋หมิงกลืนเนื้อย่างลงคอแล้วหันไปยิ้มเหยเก "แม่นาง อย่าใจร้อนเลย ข้ายังกินเนื้อไม่เสร็จ อีกอย่าง... ลู่เฉินบอกว่าข้าปรุงเหล้าพลาด ข้ากำลังรอฟังวิธีแก้ตัวอยู่" "เจ้าโง่!" เหมยหลินตวาดลั่นจนใบไม้ร่วงกราว "มันกำลังล่อลวงให้เจ้าประมาท แล้วมันก็จะใช้โอกาสนั้นปลิดชีพเจ้า! ลู่เฉิน! หยุดทำตัวเป็นนักชิมอาหาร แล้วช่วยข้าจัดการมัน!" ลู่เฉินเพียงแค่ยักไหล่ ก่อนจะคว้าจอกเหล้าขึ้นมาจิบช้าๆ พลางหลับตาลงรับลมเย็นที่พัดผ่าน "ใจเย็นน่าศิษย์น้อง ข้าไม่ได้ประมาท... ข้าแค่กำลังรอ" "รออะไร?" ทั้งอู๋หมิงและเหมยหลินถามพร้อมกัน ลู่เฉินลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเขามีประกายแสงประหลาดวูบผ่านไป ราวกับคนเมาที่จู่ๆ ก็สร่างเมาด้วยความเย็นเยียบ "รอคนที่สั่งให้เจ้ามาสังหารข้าต่างหาก... ข้าอยากรู้ว่า ทำไมคนผู้นั้นถึงมีกลิ่นน้ำมันจันทน์ติดตัวเหมือนกับ 'อาจารย์' ผู้ล่วงลับของข้า" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เปลวไฟจากกองไฟที่เคยสว่างไสวกลับดับวูบลงพร้อมกัน ราวกับถูกลมเย็นที่มองไม่เห็นกระชากไป ลู่เฉินขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มสบายๆ หายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยดุจผิวน้ำที่นิ่งสนิท มีเสียงปรบมือดังแผ่วเบามาจากความมืดหลังต้นไม้ใหญ่ เงาร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านและปกคลุมด้วยไอสังหารสีดำสนิทก้าวออกมา คนผู้นั้นสวมหน้ากากครึ่งซีกที่สลักลวดลายดอกบัวเปื้อนเลือด "ฉลาดสมกับเป็นศิษย์รักของเขาจริงๆ... ลู่เฉิน" เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นประสาท คนที่ก้าวออกมาโยนของชิ้นหนึ่งลงบนพื้นตรงหน้าลู่เฉิน มันคือ 'จี้หยก' ที่ลู่เฉินเคยฝังไปพร้อมกับศพอาจารย์ของเขาเมื่อห้าปีก่อน "เจ้าคิดว่าฝังเขาไปแล้ว เขาจะไม่อยากกลับมาดูศิษย์คนโปรดของเขาบ้างหรือไง?" จี้หยกชิ้นนั้นแตกร้าวและอาบไปด้วยคราบเลือดสดๆ ลู่เฉินมองจี้หยกนั้นด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตกำลังย้อนกลับมาทับถมเขาราวกับหินผาถล่มทลาย "ท่าน... ยังไม่ตาย?" ลู่เฉินกระซิบ เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบไร้เสียง คนปริศนาหัวเราะร่วน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เหมยหลินถึงกับเข่าทรุด "ตายสิ... เขาตายไปนานแล้ว แต่ข้าคือคนที่กินเขาเข้าไป เพื่อจะได้รับวิชาทั้งหมดมายังไงล่ะ!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "เซียนสุราเมามาย" ในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ!