คำนวณโอกาสรอด 0.01%

ก ริ๊ก! เสียงกลไกสีทองอร่ามของเด็คการ์ดพกพาในมือขวาของรินดีดตัวเปิดออกราวกับดอกไม้เหล็กที่กำลังบานรับความตาย กลิ่นอายของมานาบริสุทธิ์คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบโคลนและเลือดสดๆ ของดันเจี้ยนระดับ E ที่ตอนนี้กลับกลายสภาพเป็น ‘เขาวงกตมรณะ’ ไปเสียแล้ว เสียงคำรามต่ำในลำคอของฝูงกอบลินกลายพันธุ์นับสิบตัวดังสะท้อนก้องไปตามผนังถ้ำหินปูนชื้นแฉะ ดวงตาสสีแดงก่ำนับคู่จ้องมองเหยื่อทั้งสองราวกับกำลังพิจารณาชิ้นเนื้อบนเขียง *“ยินดีต้อนรับสู่เกมเดิมพันชีวิต... ผู้เล่นหมายเลขศูนย์ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่านี่คือการรีเซ็ตครั้งแรกของคุณ?”* ประโยคปริศนายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของริน ไม่ใช่เสียงจากระบบหน้าต่างโฮโลแกรมตรงหน้า แต่มันดังมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ความทรงจำอันเลือนรางจากการพ่ายแพ้ในศึกตัดสินโชคชะตาเมื่อชาติก่อนไหลทะลักเข้ามาในหัว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูงราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ อัตราการรอดชีวิตที่ระบบประเมินไว้บนหน้าจอสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว—*0.01%* "ริน! ทางขวามาอีกสามตัวแล้ว! โล่ของฉันรับแรงกระแทกอีกไม่ไหวแน่!" เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของเซนดังขึ้น ขัดจังหวะการคิดคำนวณของริน ร่างหนาของฮันเตอร์สายแทงค์ยืนปักหลักอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังกว้างชุ่มไปด้วยเหงื่อและรอยขีดข่วนจากกรงเล็บอสูร โล่เหล็กกล้าในมือสั่นสะเทือนทุกครั้งที่กอบลินร่างยักษ์ตัวหนึ่งกระโจนเข้าใส่ เซนไม่มีพลังโจมตีที่โดดเด่น หน้าที่ของเขาคือการเป็นกำแพงมนุษย์—และรินรู้ดีว่า หากกำแพงนี้พังทลาย ชีวิตของพวกเขาทั้งคู่จะจบลงในอีกไม่ถึงสิบวินาที รินไม่ตอบคำถาม สายตาคมกริบกวาดมองการ์ดสามใบที่เพิ่งถูกสับเปลี่ยนและจั่วขึ้นมาบนมือ *เงื่อนไขการใช้มานา: เหลือน้อยกว่า 10%* *สภาพแวดล้อม: ถ้ำปิด อับอากาศ มีความชื้นสูง* *ตัวแปรเสริม: ความตื่นตระหนกของเป้าหมาย* ริมฝีปากบางเฉียบยกยิดยินขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้เซนผู้ร่วมสู้รบมาด้วยกันถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะทุกครั้งที่รินยิ้มด้วยรอยยิ้มแบบนี้... หมายความว่าเขากำลังจะเล่นการพนันครั้งใหญ่ที่คนปกติไม่มีทางกล้าทำ "เซน ถอยหลังสามก้าว แล้วก้มตัวลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้" สั่งเสียงเรียบแต่นิ่งสนิท เต็มไปด้วยอำนาจลึกลับที่บังคับให้อีกฝ่ายต้องทำตามโดยสัญชาตญาณ "ฮะ? แต่ว่า—" "เชื่อฉัน!" เซนกัดฟันกรอด ทิ้งน้ำหนักตัวถอยหลังตามคำสั่งทันที วินาทีนั้นเอง กอบลินกลายพันธุ์ตัวแรกก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บแหลมคมเฉียดผ่านเส้นผมของเซนไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการพุ่งชนปะทะเข้ากับผนังห้ำจนเศษหินร่วงกราว รินไม่รอช้า นิ้วเรียวยาวคีการ์ดใบบนสุดขึ้นมา การ์ดเวทมนตร์ระดับ D ที่คนส่วนใหญ่มองว่าเป็น ‘ขยะไร้ค่า’—**[หมอกพิษแห่งบึงทมิฬ]** "การ์ดใบนี้... ในมือคนอื่นอาจเป็นแค่เศษกระดาษเคลือบมานา" เสียงพزمพำของรินเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ "แต่ในมือฉัน มันคือจุดเริ่มต้นของปฏิกิริยาเคมีที่จะเผาผลาญพวกแกให้เป็นจุล" รินดีดการ์ดในมือออกไปเบาๆ มานาสีม่วงเข้มสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะสลายกลายเป็นกลุ่มควันหนาทึบพวยพุ่งปกคลุมไปทั่วโถงถ้ำ กลิ่นฉุนรุนแรงของก๊าซกำมะถันตลบอบอวล ฝูงกอบลินส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความแสบร้อนและตื่นตระหนก พวกมันเริ่มวิ่งชนกันเองอย่างไร้ทิศทาง แผนการของรินไม่ได้ใช้พิษเพื่อสังหาร—เพราะปริมาณมานาของเขาในตอนนี้ไม่พอที่จะทำเช่นนั้น—แต่เขาใช้ควันพิษเพื่อ ‘บดบังการมองเห็น’ และ ‘บังคับให้พวกมันสูดดมคาร์บอนไดออกไซด์เข้มข้น’ ในพื้นที่ปิดต่างหาก! "แคกๆ! ริน น... นี่นายทำบ้าอะไรเนี่ย! ควันนี่มันก็จะรมพวกเราด้วยเหมือนกันนะ!" เซนไอโขลกจนหน้าดำหน้าแดง พยายามใช้แขนเสื้อปิดจมูก "อดทนอีกสามวินาที เซน" รินเอ่ยเสียงนิ่ง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงสีฟ้าจากระบบหน้าต่างโฮโลแกรมที่รัวรันตัวเลขขึ้นอย่างบ้าคลั่ง *ติ๊ง! ระบบตรวจพบการใช้คอมโบการ์ดเฉพาะกิจ [ปฏิกิริยาออกซิเดชันเร่งด่วน]* *ประสิทธิภาพการใช้มานา: 350%* *สถานะของเป้าหมาย: กอบลินกลายพันธุ์ 12 ตัว สูญเสียการมองเห็น 100% ติดสถานะ [มึนงง] และ [ขาดอากาศหายใจ]* นี่แหละคือวิถีของฮันเตอร์สายวางแผน! การ์ดทุกใบไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าฟันโดยตรง แต่มันมีไว้เพื่อ ‘ควบคุมกระดาน’ รินก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง มือซ้ายดึงมีดสั้นประจำตัวออกมา ความทรงจำจากชาติก่อนที่เคยพลาดท่าถูกแทงทะลุหัวใจผุดขึ้นมาเตือนสติ แต่ครั้งนี้... รูปแบบของเกมเปลี่ยนไปแล้ว มือขวาตวัดการ์ดใบที่สองขึ้นมาเตรียมพร้อมสำหรับจังหวะสวนกลับที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทว่า ในขณะที่กลุ่มควันสีม่วงกำลังจางลงและฝูงกอบลินกำลังล้มตัวลงนอนดิ้นทุรนทุรายตามแผนที่คำนวณไว้ เสียงฝีเท้าปริศนากลับดังแทรกขึ้นมาจากความมืดลึกของชั้นที่สอง—เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นเกินกว่าจะเป็นของมอนสเตอร์ระดับ E และมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว... *ตึง... ตึง... ตึง...* พื้นถ้ำสั่นสะเทือนรุนแรงจนเซนถึงกับล้มลงไปกองกับพื้น สีหน้าของฮันเตอร์ร่างใหญ่ซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษเมื่อเงาดำมหึมาทาบทับลงมาบนร่างของพวกเขา รินชะงักฝีเท้า ดวงตาหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด หน้าต่างระบบตรงหน้ากะพริบแสงสีแดงฉานอีกครั้งด้วยความถี่ที่เร็วกว่าเดิม พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุด *[คำเตือน! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตนอกเหนือจากฐานข้อมูลดันเจี้ยน]* *[ระบบกำลังอัปเดต... ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้รุกรานจากรอยแยกมิติ" ปรากฏตัว]* *[คำถามจากผู้ดูแลระบบ: ผู้เล่นหมายเลขศูนย์... ท่านคิดหรือว่ากอบลินฝูงนี้เป็นผู้สร้างความหายนะที่แท้จริงให้กับท่านในวันนี้?]* ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เงาดำมหึมานั้นจะก้าวพ้นม่านหมอกพิษออกมา เผยให้เห็นดวงตาสีทองคู่ใหญ่ที่กำลังจ้องเขม็งมาที่ริน ราวกับมันกำลังรอคอยการพบปะนี้มานานแสนนานแล้ว... --- *(ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลยุทธ์ไปกับรินและเซนในบทนี้นะคะ)*