รีเซ็ตโลกใบใหม่ด้วยเด็คเริ่มต้น

"เจ้านี่แหละที่จะเป็นตัวตลกที่พังทลายสถิติการตายเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์กิลด์ฮันเตอร์" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องประเมินพลังงานเวทแคบๆ ผนังปูนเปลือยสีเทาหม่นเต็มไปด้วยคราบเขม่าจากการทดสอบอาวุธนับครั้งไม่ถ้วน กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและเหงื่อไคลลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเบื้องหน้า ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ รินกะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้คือความเจ็บปวดร้าวรานจากการถูกหักหลังกลางดันเจี้ยนระดับ SSS เลือดสีแดงฉานที่นองพื้นและความมืดมิดที่กลืนกินร่างของเขา... แต่ตอนนี้ เขากลับมานั่งอยู่ ณ จุดเริ่มต้น จุดที่ทุกอย่างยังไม่พังทลาย นิ้วเรียวยาวของเขายกขึ้นแตะขมับสัมผัสถึงความปวดตุบๆ สมองอันเฉียบคมเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัว ร่างกายนี้คือตัวตนของเขาเมื่อสามปีก่อน ตอนที่เพิ่งก้าวเข้ามาสู่โลกของ "ฮันเตอร์" อาชีพผู้ล่าที่ต้องเดิมพันชีวิตกับเกตมิติและมอนสเตอร์กระหายเลือด "ริน! เป็นอะไรหรือเปล่า? เจ้าเหม่อลอยไปนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นพร้อมกับมือหนาใหญ่ที่แตะลงบนบิลาร่าไหล่ของเขา เซน ฮันเตอร์สายแทงค์ร่างยักษ์ผู้มีกล้ามเนื้อแน่นหนาราวกับหล่อด้วยเหล็กกล้ากำลังส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความซื่อ ภายนอกเซนดูเหมือนกำแพงหินที่พังยาก แต่ลิ้นฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยกับเหงื่อที่ซึมตามไรผมบ่งบอกว่าเขากำลังกังวลไม่แพ้กัน เซนคือสหายคนเดียวที่ยอมร่วมหัวจมท้ายกับเขามาตั้งแต่กิลด์ระดับต่ำ แม้ว่าใครๆ จะตราหน้าว่าเซนเป็นฮันเตอร์ที่ไร้ประโยชน์เพราะพลังโจมตีต่ำเตี้ยเรี่ยดินก็ตาม "ฉันไม่เป็นไรเซน..." รินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตาสีนิลคู่คมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ เบื้องหน้าของพวกเขาคือ เจ้าหน้าที่ประเมินผล ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยสวมแว่นตาหนาเตอะ นามว่า 'แบร์ท' เขากำลังโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นด้วยความรำคาญใจ "เลเวล 1 ค่าพลังมานาเป็นศูนย์ ทักษะติดตัว... 'เด็คแห่งโชคชะตา' งั้นเรอะ?" แบร์ทแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองประเมินด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "โลกนี้เขาใช้ดาบคาตานะเวทมนตร์ ปืนไรเฟิลพลังงาน หรือเวทมนตร์ธาตุรุนแรงกันหมดแล้ว เจ้าเด็กกะโหลกนี่มันได้อะไรมาวะ การ์ดกระดาษง่อยๆ งั้นรึ? ออกไปให้พ้นหน้าฉันได้แล้ว เสียเวลาทำมาหากินโว้ย!" รอบข้างมีเสียงซุบซิบนินทาจากฮันเตอร์ฝึกหัดคนอื่นๆ ที่มารอคิว สายตานับสิบคู่มองมาที่รินและเซนราวกับกำลังมองตัวตลกในคณะละครสัตว์ หลายคนหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นว่าฮันเตอร์หน้าใหม่กลุ่มนี้ได้คลาสเริ่มต้นที่ห่วยแตกที่สุดในรอบทศวรรษ รินไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและคำนวณผลลัพธ์ล่วงหน้าไว้หมดแล้ว ในอดีตชาติ เขาเคยโกรธ เคยพยายามพิสูจน์ตัวเองด้วยกำลัง จนสุดท้ายต้องพบกับจุดจบอันน่าอนาถ แต่ในชาตินี้... เขารู้ดีกว่าใครว่า "ระบบการ์ด" ที่คนพวกนี้มองว่าไร้ค่าน่ะ แท้จริงแล้วมันคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุดในจักรวาลต่างหาก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่มีเพียงรินเท่านั้นที่ได้ยินดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ระบบเด็คการ์ดพินาศ (Destiny Deck System) ทำการเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณเสร็จสมบูรณ์] [ผู้ใช้: ริน] [ฉายา: ผู้ท้าทายความตาย (เลเวล 1)] [สถานะ: ร่างกายอ่อนแอ, มานาจำกัด] [เด็คเริ่มต้นประจำตัว: 'สแตนดาร์ด ปะทะ โชคชะตา' (จำนวนการ์ด: 10 ใบ)] รินกวาดสายตาอ่านข้อมูลบนหน้าต่างระบบอย่างรวดเร็ว สมองของเขาวิเคราะห์ความน่าจะเป็นและสัดส่วนพลังงานอย่างแม่นยำราวกับเครื่องจักรกล ระบบนี้ไม่ได้สร้างมาให้ผู้ใช้พึ่งพาพลังดิบ แต่สร้างมาเพื่อคนที่มี "มันสมอง" ที่เหนือกว่าคนอื่น "ริน... เราจะเอายังไงดีวะ?" เซนกระซิบเสียงเบา สีหน้าเคร่งเครียด มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ไอ้เจ้าหน้าที่นั่นมันจัดให้เราไปลงดันเจี้ยนระดับ E โซนรกร้างชายป่าตะวันออก พวกมอนสเตอร์ก๊وبลินคลั่งฝูงใหญ่อยู่ที่นั่น... ด้วยเลเวล 1 ของนายและการ์ดกระดาษพวกนั้น เราตายแน่ๆ" เซนมองเพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกผิด เขารู้สึกว่าตัวเองปกป้องรินไม่ได้เลย ร่างกายใหญ่โตแต่ไร้พลังรุกรานทำให้เขาเป็นได้แค่ภาระ รินหันไปมองเซน ดวงตาคู่นั้นฉายแววอบอุ่นขึ้นมาวบหนึ่ง ผิดกับความเย็นชาเมื่อครู่ เขายื่นมือไปตบไหล่หนาของสหายเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณให้วางใจ "เซน นายจำคำที่ฉันเคยบอกได้ไหม?" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นก้องกังวานในความเงียบ "ในเกมรบ ไม่มีหมากตัวไหนไร้ค่า... มีแค่ผู้เล่นที่ใช้มันไม่เป็นเท่านั้น" "หา?" เซนกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง รินหันกลับมาเผชิญหน้ากับโต๊ะประเมิน เขาดึงแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนทำให้แบร์ทและฮันเตอร์รอบข้างถึงกับหุบปากฉับ "พวกเราขอรับภารกิจดันเจี้ยนโซนรกร้างชายป่าตะวันออก... เดี๋ยวนี้เลย" แบร์ทอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหัวเราะลั่นออกมาอีกครั้ง "ไอ้เด็กนี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ ฮ่าๆๆ เชิญตามสบายเลยโว้ย! อยากไปเป็นอาหารก๊وبลินนักก็ไป ศพจะได้ไม่ต้องเปลืองที่เก็บในกิลด์!" รินไม่สนใจเสียงเย้ยหยันเหล่านั้น เขาก้าวเดินออกจากห้องประเมินด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง โดยมีเซนเดินตามหลังมาด้วยความรู้สึกกึ่งหวาดกลัวกึ่งเชื่อมั่น ทันทีที่ทั้งสองก้าวพ้นประตูเหล็กบานใหญ่เพื่อมุ่งหน้าสู่เขตชายป่า เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างจากเดิม—มันเป็นเสียงแจ้งเตือนที่เยือกเย็นและดุดันขึ้น ราวกับกำลังปลุกเร้าสงครามที่แท้จริง *ติ๊ง!* [ตรวจพบเจตจำนงในการฝืนชะตากรรม] [ปลดล็อกภารกิจพิเศษระดับ SSS: 'พลิกกระดานล้างบางราชาก๊وبลินคลั่ง'] [เงื่อนไข: เคลียร์ดันเจี้ยนภายใน 1 ชั่วโมงโดยไม่ใช้ไอเทมฟื้นฟู และสมาชิกในปาร์ตี้ต้องรอดชีวิต 100%] [บทลงโทษหากล้มเหลว: รีเซ็ตวิญญาณผู้ใช้ให้สูญสลายตลอดกาล] [รางวัลความสำเร็จ: เปิดใช้งานช่องใส่การ์ดระดับตำนาน 'โーカー (Joker)' และปลดล็อกสิทธิ์การดรอปไอเทมระดับพระเจ้า] รินหยุดเดินฝีเท้ากะทันหัน ร่างโปร่งหยุดนิ่งอยู่ตรงข้ามประตูมิติสีม่วงเข้มที่กำลังส่งเสียงคำรามฮือๆ อยู่เบื้องหน้า หมอกควันสีเทาลอยวนเวียนอยู่รอบตัวราวกับปีศาจที่อ้าปากรอเหยื่อ มุมปากของรินกระตุกยิ้มขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายอันตราย "หนึ่งชั่วโมงงั้นเหรอ..." รินพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าประตูมิติที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ก่อนที่เขาจะหันกลับไปสบตากับเซนที่ยืนกลืนน้ำลายเอืือกใหญ่ด้วยความตื่นตระหนก "เซน... เตรียมโล่ของนายให้พร้อม เกมกระดานของเรา... เริ่มต้นขึ้นแล้ว" แต่ทว่า... ในวินาทีที่รินก้าวเท้าข้ามผ่านม่านพลังงานสีม่วงเข้าไป เงาดำปริศนาสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านหลังคาตึกกิลด์ฮันเตอร์ลงมาทาบทับรอยเท้าของพวกเขา พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่า— *“ยินดีต้อนรับสู่เกมเดิมพันชีวิต... ผู้เล่นหมายเลขศูนย์ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่านี่คือการรีเซ็ตครั้งแรกของคุณ?”* (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)