พบพานผู้พิทักษ์ที่ซื่อตรง

เสียงซัดสาดของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ราคาถูกกระทบลงบนเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ในมุมอับของกิลด์ฮันเตอร์ระดับล่าง ดังแทรกเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "หมดสิทธิ์... ต่อให้แกเอาเด็คการ์ดระดับ A ไปคอมโบจนมือหัก แกก็ไม่มีวันผ่านดันเจี้ยนชั้นสี่ได้หรอก เซน! เลิกเพ้อฝันแล้วก้มหน้าเป็นกระสอบทรายรับดาบให้พวกสายนู้นต่อไปเถอะวะ!" เสียงเยาะเย้ยถากถางจากหัวหน้าปาร์ตี้คนเก่าดังขึ้น พร้อมกับร่างหนาใหญ่ในชุดเกราะเหล็กขึ้นสนิมของเซนที่เซถอยหลังชนเข้ากับชั้นวางขวดแก้วจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งงัน ปล่อยให้สายตาเหม่อลอยมองฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการปกป้องเพื่อนร่วมทีม—คนที่เพิ่งเขี่ยเขาออกจากกลุ่มอย่างไร้เยื่อใยเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน รันย้ายสายตาจากมุมห้องพักผ่อนอันแสนอับชื้นมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มร่างยักษ์ผู้กำลังจมดิ่งสู่ก้นบึ้งแห่งความพ่ายแพ้ ในสายตาของรัน เซนไม่ได้เป็นแค่ 'แทงค์กากๆ' ตามที่พวกปากจัดในกิลด์ตราหน้า แต่ในระบบประเมินค่าพลังวิเคราะห์สเตตัสระดับสูงที่รันครอบครองอยู่ ตัวเลขค่าความออดทน (CON) และค่าการบล็อกความเสียหายของเซนนั้นสูงเกินมาตรฐานฮันเตอร์แรงค์ E ไปไกลลิบ เพียงแต่... ชายผู้นี้ขาดการจัดวางกลยุทธ์ ขาดการบริหารทรัพยากรการ์ดในมือ และที่สำคัญที่สุดคือ ขาดผู้ชี้ A-Game ที่จะดึงศักยภาพแท้จริงออกมา รันก้าวเท้าเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความสุขุมและเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเด็กหนุ่มจนเซนต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "มองหน้าฉันทำไมเด็กน้อย... นายไม่ใช่พวกเดียวกันกับไอ้พวกนั้นหรอกรึ?" เซนเค้นเสียงแหบแห้งถาม พลางกระชับขวดเหล้าในมือแน่นราวกับมันเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้าย "ถ้าฉันเป็นพวกเดียวกับพวกเขา นายคงไม่ได้นั่งกอดขวดเหล้าเน่าๆ นี่หรอกค่ะ" รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้เซนสะดุ้ง "นายกำลังคิดว่าตัวเองไร้ค่า และเด็คการ์ดป้องกันขั้นต้นที่นายมีมันเป็นขยะสินะคะ? น่าขันสิ้นดี ทั้งๆ ที่ในมือของนายมี 'โล่เหล็กกล้าแห่งพันธสัญญา' การ์ดระดับแรร์ที่ซ่อนเงื่อนไขการอัปเกรดแบบซิกแซกเอาไว้ แต่กลับปล่อยให้มันขึ้นสนิมตายคาเด็คเพราะความโง่เขลาของคนจัดเด็คคนก่อน" ดวงตาของเซนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความงุนงงระคนตกใจฉายชัดบนใบหน้าหนวดเคราครึ้ม "น... นายรู้ได้ยังไง? การ์ดใบนั้นฉันได้มาจากดันเจี้ยนลับที่ไม่มีใครสนใจจะเก็บด้วยซ้ำ แถมเงื่อนไขการใช้มันยังยุ่งยากจนฉันแทบไม่เคยเรียกมันออกมาใช้ได้เลย..." "เพราะนายใช้สมองส่วนกล้ามเนื้อคิดไงคะ" รันอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก หยิบการ์ดเปล่าแผ่นหนึ่งขึ้นมาควงเล่นอย่างคล่องแคล่ว "การต่อสู้ในยุคสมัยนี้ ไม่ใช่การเอาเนื้อไปรับคมดาบให้พวกดาเมจทำแต้ม แต่มันคือการ 'คำนวณความเสี่ยง' และ 'รีไซเคิลทรัพยากร' ที่คนอื่นมองข้าม ให้กลายเป็นอาวุธสังหารที่ทรงพลังที่สุด... มาสิคะ เซน มาร่วมมือกับฉัน แล้วฉันจะแสดงให้ดูว่า ทำไมฮันเตอร์สายแทงค์ที่ทุกคนรังเกียจ ถึงสามารถเหยียบย่ำหัวหน้ากิลด์ที่ไล่นายออก ให้จมดินได้ภายในสามเทิร์น" เซนมองเด็กหนุ่มตรงหน้า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดลึกๆ กำลังร้องเตือนว่าข้อเสนอนี้อาจนำพาไปสู่หายนะหรือจุดพลิกผันครั้งใหญ่ของชีวิต แต่ประกายความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้นกลับทรงพลังเสียจนเซนแทบไม่สามารถปฏิเสธได้ ทว่า ในวินาทีที่เซนกำลังจะเอ่ยปากตอบรับ บรรยากาศภายในห้องโถงกิลด์ก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เสียงจอแจรอบตัวเงียบสนิทราวกับถูกกดปุ่มปิดสวิตช์ กริ๊ง... เสียงกระดิ่งหน้าประตูกิลด์ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลในผ้าคลุมสีดำสนิทที่แผ่ออร่าสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมาข่มขวัญทุกชีวิตในรัศมีสิบเมตร และทันใดนั้นเอง... หน้าต่างระบบสีแดงฉานที่มีสัญลักษณ์ตัวอักษรสีทองอร่ามก็ดีดเด้งขึ้นตรงหน้าของรันและเซนพร้อมกันโดยไม่มีสัญญาณเตือน [แจ้งเตือนระบบระดับ SSS: ตรวจพบ 'ผู้เล่นนอกรีต' และ 'บอสลับแห่งเขตแดนรกร้าง' กำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่ปฏิบัติการ!] [เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้น: "การทดสอบจากผู้พิทักษ์แห่งความพินาศ" — หากท่านทั้งสองไม่สามารถเอาชนะการโจมตีระลอกแรกภายใน 60 วินาทีนี้ได้ เด็คการ์ดทั้งหมดในครอบครองจะถูกทำลายถาวร และสเตตัสชีวิตจะลดลงสู่ศูนย์ทันที!] (ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลยุทธ์ไปกับรินและเซนในบทนี้นะคะ)