การ์ดแรร์ใบแรกที่ได้มาด้วยความบังเอิญ

"ถ้าเจ้าก้าวเท้าซ้ายนำอีกแค่เซนติเมตรเดียว ร่างกายท่อนบนของเจ้าน่าจะกลายเป็นปุ๋ยบำรุงรากหญ้าไปแล้วล่ะค่ะ เซน" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยความจริงจังดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยนชั้นที่สี่ กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดของอสูรระดับสูงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ รินยืนอยู่หลังแนวหินงอกด้วยชุดฮันเตอร์สีเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นผง ดวงตาสีเข้มใต้กรอบผมยาวระต้นคอกำลังกวาดมองแผงหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้า นิ้วเรียวเล็กดีดเบาๆ บนอากาศเพื่อสลับหน้าต่างคำนวณความน่าจะเป็น เซน ฮันเตอร์สายแทงค์ร่างยักษ์ผู้มีโล่เหล็กกล้าขนาดใหญ่พิงอยู่กับแผ่นหลัง สะดุ้งเฮือกจนกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เกร็งตัวขึ้น เขาปาดเหงื่อกาฬที่ไหลโซมหน้าผากพลางหัวเราะแห้งๆ ออกมา "ฮะๆ... พูดเป็นเล่นน่าริน ข้าแค่มองไม่เห็นหลุมพรางเวทมนตร์บ้าๆ นั่นต่างหากเล่า ใครจะไปคิดว่าไอ้เจ้า 'เงากลืนวิญญาณ' มันจะฉลาดจนถึงขั้นขุดหลุมล่อเหยื่อไว้แบบนี้" "มันไม่ใช่ความบังเอิญและไม่ใช่ความโง่เขลาของเจ้าหรอกค่ะ แต่มันคือสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกเซ็ตอัพมาอย่างสมบูรณ์แบบ" รินปัดหน้าจอโฮโลแกรมทิ้งด้วยสีหน้าสุขุม เธอหันกลับมามองสหายร่วมรบที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันหลายครั้ง แววตาของเธอฉายประกายวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง "มอนสเตอร์ระดับสูงในดันเจี้ยนระบบปิดแบบนี้ มักจะมีรูปแบบการโจมตีที่ผูกติดกับ 'กฎ' บางอย่าง... และหน้าที่ของเราในตอนนี้ คือการทำลายกฎข้อนั้นทิ้งซะ" เบื้องหน้าของทั้งคู่คือ 'เงากลืนวิญญาณ' อสูรกายร่างสูงใหญ่ราวสามเมตร ผิวหนังสีดำสนิทราวกับความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างกระหายเลือด มันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ แรงกดดันจากออร่าของมันแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว รินรู้ดีว่าด้วยพลังโจมตีดิบๆ ของเซนในตอนนี้ ไม่มีทางเจาะเกราะเวทมนตร์ของมันเข้าได้อย่างแน่นอน หากปะทะกันตรงๆ มีแต่จะตายกับตาย แต่ทว่า... ในโลกของเด็คการ์ดและการวางแผน ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้สำหรับริน "เซน เตรียมโล่ของเจ้าไว้ แล้วฟังคำสั่งฉันให้ดีนะคะ" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนแทบสะกดลมหายใจของอีกฝ่าย "อีกสามวินาทีข้างหน้า มันจะพุ่งเข้าโจมตีด้วยกรงเล็บสุริยัน... ให้เจ้าใช้สกิล 'ยั่วยวนวิญญาณ' เรียกความสนใจมันไปที่โล่ซ้าย จากนั้น ถอยหลังสเต็ปครึ่งแล้วย่อตัวลงต่ำทันที ห้ามบล็อกตรงๆ เด็ดขาด เพราะแรงปะทะจะทำให้แขนขวาของเจ้าหัก" "เข้าใจแล้ว!" เซนพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ความเชื่อใจที่เขามีต่อรินนั้นไร้ซึ่งข้อกังขา แม้รินจะไม่ใช่สายต่อสู้แนวหน้า แต่ทุกครั้งที่เธอออกคำสั่ง มันแม่นยำยิ่งกว่าการคำนวณด้วยเวทมนตร์ระดับสูงเสียอีก *ตูーム!* สิ้นเสียงคำสั่งของริน ร่างมหึมาของเงากลืนวิญญาณก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บสีดำสนิทเงื้อง่าขึ้นหมายจะปลิดชีพมนุษย์ผู้บุกรุก เซนปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด โล่เหล็กถูกยกขึ้นรับแรงกระแทกพร้อมกับเปิดใช้งานสกิล ประกายไฟจากการปะทะระเบิดออกสว่างวาบไปทั่วโถงดันเจี้ยน แรงกดดันมหาศาลซัดร่างของเซนจนไถลถอยหลังไปหลายเมตร แต่ด้วยการย่อตัวลงตามมุมที่รินคำนวณไว้ แรงกระแทกส่วนใหญ่จึงถูกถ่ายเทลงสู่พื้นดินแทนที่จะเป็นกระดูกของเขา "จังหวะนี้แหละค่ะ!" รินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ มือเรียวบางสะบัดออกเบื้องหน้า ไพ่การ์ดเวทมนตร์สีทองอร่ามสามใบปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงพุ่งเข้าตรึงเงาร่างของอสูรกายไว้ มันคือการ์ดกับดักทางความคิด 'กับดักมายาภาพสะท้อนจิต' ที่เธอออกแบบและผสานเข้ากับระบบเด็คการ์ดด้วยมันสมองอันชาญฉลาด เงากลืนวิญญาณชะงักกึก ดวงตาสสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ภาพตรงหน้าของมันไม่ได้สะท้อนภาพของรินหรือเซนอีกต่อไป แต่กลับเป็นภาพความกลัวที่ฝังลึกที่สุดในจิตใต้สำนึกของตัวมันเอง มันพยายามกรีดร้องโหยหวนและดิ้นรนสุดกำลัง แต่ทว่า ยิ่งมันดิ้นรนมากเท่าไหร่ ข้อมูลตรรกะในระบบการ์ดก็ยิ่งกัดกินพลังชีวิตของมันมากขึ้นเท่านั้น นี่ไม่ใช่การต่อด้วยพละกำลัง... แต่นี่คือสงครามจิตวิทยาที่รินเป็นผู้ควบคุมกระดานทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของริน หน้าจอโฮโลแกรมสีทองสว่างวาบขึ้นมาแทนที่ความมืดมิด พร้อมกับตัวอักษรสีแดงเพลิงที่สลักเด่นหร่า [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'ริน' สามารถเอาชนะ 'เงากลืนวิญญาณ' (ระดับบอสย่อย) ด้วยกลยุทธ์ขั้นสูง โดยไม่ใช้ความรุนแรงทางกายภาพ] [เงื่อนไขลับสำเร็จ: ค้นพบช่องโหว่ทางความคิดของมอนสเตอร์ระดับสูง] [ท่านได้รับไอเทมพิเศษ: การ์ดแรร์ระดับ S - 'เนตรแห่งยุทธศาสตร์ (The Strategist’s Eye)'] เซนที่หอบหายใจจนตัวโยนเดินเข้ามาใกล้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและความเคารพ "ให้ตายเถอะริน... เจ้าทำได้ยังไงเนี่ย เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นตายโดยที่ยังไม่ได้แตะต้องตัวเจ้าเลยด้วยซ้ำ!" รินรับการ์ดแรร์สีเงินประกายทองที่ลอยลงมาอยู่ในมือสัมผัส ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านจากตัวการ์ดเข้าสู่ปลายนิ้ว เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเก็บการ์ดใบลงในเด็คส่วนตัวอย่างทะนุถนอม "ก็บอกแล้วไงคะว่า ชัยชนะไม่ได้วัดกันที่ขนาดกล้ามเนื้อ แต่วัดกันที่ว่าใครมองเห็นหมากตาต่อไปได้ไกลกว่ากันต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวเริ่มสงบลง ร่างของอสูรกายสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า ทิ้งไว้เพียงสมบัติล้ำค่าที่กองอยู่บนพื้น แต่ทว่า ก่อนที่รินจะได้ก้มลงไปเก็บไอเทมเหล่านั้น สายลมเย็นเยียบสายหนึ่งก็พัดผ่านเข้ามาในดันเจี้ยนปิดตายแห่งนี้ พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณที่กดทับลงมาจนรินและเซนต้องชะงัก รินหันขวับไปมองยังความมืดมิดเบื้องลึกของอุโมงค์ที่เชื่อมต่อไปยังชั้นที่ห้า ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ระบบไม่ได้แจ้งเตือนล่วงหน้า เสียงฝีเท้าแผ่วเบา... แต่ทว่าชัดเจน ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหูของรินราวกับกระซิบผ่านกาลเวลา *“ช่างเป็นกลยุทธ์ที่งดงามเสียจริง... แม่นางน้อยผู้ถือครองเด็คต้องสาป”* รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นริ้วไปตามสันหลัง นี่ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนทั่วไปอย่างแน่นอน! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลยุทธ์ไปกับรินและเซนในบทนี้นะคะ การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า