ภาพวาดที่ไร้ชื่อ

นิ้วของรวินท์สั่นเทาขณะสัมผัสเนื้อกระดาษที่กรอบเกรียมราวกับถูกแช่ไว้ในกองไฟมาเนิ่นนาน กลิ่นจางๆ ของเขม่าควันลอยแตะจมูก ทั้งที่ในห้องทำงานของเขานี้ไม่มีเปลวเพลิงสักนิด รอยหมึกสีน้ำเงินเข้มข้นที่ตวัดเป็นตัวอักษรบนซองนั้นดูมีชีวิต มันบิดเบี้ยวคล้ายจะกระดิกหนีสายตาเขาไปมา “ศิลา... นายจะเล่นเกมอะไรกันแน่” เสียงพึมพำของเขาขาดห้วง รวินท์ข่มความวิตกที่ตีรวนอยู่ในอก เขารู้จักลายมือนี้นัก มันไม่ใช่แค่ลายมือของคู่คิด แต่เป็นลายมือที่เขาเคยเห็นในสมุดบันทึกเล่มสุดท้ายของพ่อก่อนที่บ้านทั้งหลังจะกลายเป็นเถ้าถ่านเมื่อสิบห้าปีก่อน ชายหนุ่มตัดสินใจฉีกซองนั้นออกด้วยอาการขัดใจตัวเอง จดหมายแผ่นเดียวที่พับไว้ถูกคลี่ออก และสิ่งที่ตกลงมาบนโต๊ะไม่ใช่จดหมายรักหรือคำอธิบาย แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ขอบมุมมีรอยไหม้เกรียม มันเป็นภาพวาดสีน้ำมันที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในรูปนั้นคือห้องนั่งเล่นในบ้านหลังเก่าของเขา ภาพที่เขาวาดฝันไว้ในความทรงจำนับครั้งไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรวินท์กระตุกวูบจนเหมือนจะหยุดเต้น คือภาพวาดเงาในกระจกที่แขวนอยู่บนผนังห้องในภาพนั้น มันไม่ใช่เงาของเด็กชายตัวน้อยที่เขาจำได้ แต่เป็นเงาของชายหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนเขาในวัยปัจจุบัน... กำลังถือมีดกรีดลงบนผืนผ้าใบด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “เป็นไปไม่ได้...” เขาเค้นเสียงรอดไรฟัน พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่าราวกับต้องการคำตอบจากความว่างเปล่านั้น ศิลาหายไปไหน? ทิ้งไว้เพียงกลิ่นสีน้ำมันจางๆ กับนาฬิกาทรายที่ทรายสีเทาดูเหมือนจะซึมหายไปในเนื้อไม้ของโต๊ะ รวินท์หยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาใกล้ดวงตา แสงไฟในห้องกะพริบถี่ราวกับมีใครกำลังเล่นสนุกกับกระแสไฟฟ้าข้างนอกนั่น ลมหนาววูบหนึ่งปะทะที่หลังคอของเขา ทั้งที่หน้าต่างและประตูทุกบานปิดสนิท *‘เปิดมันตอนนี้ หรือจะปล่อยให้ทุกอย่างมอดไหม้ไปตลอดกาล’* ประโยคนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว รวินท์พลิกหลังรูปถ่ายออก เขาพบตัวเลขชุดหนึ่งเขียนไว้ด้วยลายมือที่เร่งรีบจนเกือบอ่านไม่ออก: *24-09-09* นั่นคือวันที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งนั้น ความเงียบในห้องเริ่มหนักอึ้งจนน่าอึดอัด รวินท์เดินไปที่ผนังด้านหนึ่งของห้องทำงาน ที่นั่นไม่ได้มีเพียงชั้นหนังสือ แต่มีภาพวาดอีกภาพที่เขาสะสมไว้ มันเป็นภาพที่เขาไม่เคยอธิบายให้ใครฟังได้ว่าทำไมเขาถึงซื้อมา—ภาพทิวทัศน์ที่ไร้จุดหมายปลายทาง มีเพียงเส้นขอบฟ้าที่ตัดกับสีดำสนิทของท้องฟ้า ราวกับว่าจิตรกรผู้นี้วาดมันด้วยความสิ้นหวังขั้นสูงสุด เขาไม่เคยสังเกตมาก่อน จนกระทั่งวินาทีนี้... มุมซ้ายล่างของภาพทิวทัศน์ที่เขาคิดว่าว่างเปล่า กลับมีลายเซ็นจางๆ ที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ลายเซ็นนั้นคือชื่อของเขาเอง ‘รวินท์’ ความเย็นวาบวิ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลัง มือของเขาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสผืนผ้าใบที่เย็นเฉียบราวกับหินอ่อน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องก็ดังขึ้นสามครั้ง จังหวะการเคาะนั้นหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างประหลาด มันเป็นจังหวะที่เขาและศิลาเคยใช้สื่อสารกันเมื่อครั้งยังเยาว์วัย “รวินท์... นายไม่ควรเปิดจดหมายฉบับนั้น” เสียงของศิลาดังมาจากหลังบานประตู น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความสดใสหรือความเพ้อฝันของศิลปินอย่างที่เขาเคยรู้จัก แต่มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รวินท์สะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับไปทางประตู แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวเท้าออกไป แสงไฟในห้องก็ดับพรึบลงทั้งหมด ในความมืดสนิทนั้น สิ่งที่ปรากฏชัดเจนขึ้นในสายตาของเขาไม่ใช่ความมืด แต่เป็นภาพวาดบนผนังที่กำลังเรืองแสงจางๆ ภาพทิวทัศน์ที่ไร้ชื่อกำลังเปลี่ยนไป ลายเส้นของมันเคลื่อนไหวได้ราวกับมีชีวิต ภาพของต้นไม้ในรูปกำลังแห้งเหี่ยว ร่วงหล่น และกลายเป็นเถ้าถ่านสีเทาเฉกเช่นเดียวกับทรายในนาฬิกา และในขณะที่เถ้าถ่านเหล่านั้นร่วงลงบนพื้นพรมของห้องทำงานจริง รวินท์ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินผ่านตัวเขาไป... ไปทางประตูที่ศิลากำลังยืนรออยู่ รวินท์กำจดหมายในมือแน่นจนกระดาษฉีกขาด เขาตัดสินใจก้าวเท้าออกไปหาเงาในความมืดนั้น ทว่าก่อนที่มือของเขาจะแตะถึงลูกบิดประตู ประตูห้องทำงานก็เปิดออกเอง กลิ่นไหม้ของเนื้อไม้รุนแรงจนหายใจไม่ออก ทว่าสิ่งที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับไม่ใช่ศิลา... แต่เป็นร่างของเด็กชายที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ในมือของเด็กคนนั้นถือพู่กันที่เปื้อนสีแดงฉาน ราวกับเพิ่งตวัดมันลงบนโลกใบนี้เพื่อเปลี่ยนประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่รวินท์เคยรู้จัก เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าไร้สีสัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงของศิลาที่แสนจะคุ้นเคยว่า "นายเลือกแล้วสินะรวินท์... ที่จะให้ทุกอย่างมอดไหม้ไปพร้อมกับฉัน" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในเงามืดครั้งนี้ไปกับผม - สเปซโอเดสซีย์