รอยเท้าในสายฝน

“ถ้าคุณจะจ้องนาฬิกาทรายนั่นอีกสักวินาที เม็ดทรายที่เหลืออยู่คงจะขาดใจตายไปเสียก่อน” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจดังขึ้นจากมุมมืดของร้าน รวินท์ละสายตาจากวัตถุตรงหน้า—นาฬิกาทรายเก่าคร่ำที่บรรจุเม็ดทรายสีเทาหม่นไว้เพียงน้อยนิด เขาไม่ได้เงยหน้ามองเจ้าของเสียง แต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสีน้ำมันและกลิ่นฝนที่โชยมาปะทะจมูก ฝนข้างนอกตกหนักจนราวกับท้องฟ้ากำลังแตกร้าว เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีของคาเฟ่เก่าแก่ย่านเมืองเก่าดังระงมเหมือนเสียงกลองรบ รวินท์ขยับคอเสื้อโค้ตตัวยาวให้กระชับขึ้น ความเย็นเยียบจากบาดแผลในอดีตมักจะแล่นพล่านในกายทุกครั้งที่ฝนตกหนักเช่นนี้ เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะหันไปทางต้นเสียง ชายหนุ่มรูปร่างโปร่งบางนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวยาวที่เต็มไปด้วยคราบสีอะคริลิกและรอยถ่านสเก็ตช์ ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยทว่าเฉียบคมราวกับกำลังมองทะลุผ่านผิวหนังของรวินท์ลงไปถึงกระดูก เส้นผมสีเข้มปรกหน้าผากที่ชื้นเหงื่อจากการวาดรูปอย่างบ้าคลั่ง มือเรียวยาวถือพู่กันค้างไว้กลางอากาศ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบที่เขาเองก็อาจจะไม่อยากได้ยิน “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อรอเวลานับถอยหลัง” รวินท์ตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “ผมมาเพื่อหาคนที่วาดภาพนี้” เขาวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ มันเป็นรูปสเก็ตช์ภาพบ้านไม้หลังหนึ่งที่ถูกไฟไหม้จนเหลือแต่ซาก แต่สิ่งที่น่าขนลุกคือเงาของคนสองคนที่ยืนดูเปลวเพลิงอยู่ห่างออกไป เป็นภาพความทรงจำที่รวินท์พยายามกักขังไว้ในก้นบึ้งของความรู้สึกมาตลอดสิบปี ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ส่งถึงดวงตา แต่มันคือยิ้มของคนที่เห็นความตายมามากเกินกว่าจะหวาดกลัวสิ่งใด “ภาพนั้นเหรอ?” ศิลาวางพู่กันลง เสียงไม้กระทบโต๊ะดัง ‘กึก’ อย่างจงใจ “มันไม่ใช่แค่ภาพวาดรวินท์ มันคือคำสารภาพ... บาปที่คุณพยายามจะลืม แต่ดันเอาไปใส่กรอบแล้วแบกมันไว้กับตัวตลอดเวลา” รวินท์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยความจริง เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของเขาจดจ้องที่ดวงตาของอีกฝ่าย “คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องนี้?” “ผมเป็นเพียงคนที่บันทึกสิ่งที่คนอื่นลืม” ศิลาลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่ามกลางเสียงฟ้าที่คำรามกึกก้อง เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้ารวินท์ กลิ่นอายความอบอุ่นและเย็นเยือกในคราวเดียวกันแผ่ออกมาจากตัวชายคนนี้ “คุณไม่ได้มาหาผมเพราะอยากรู้ว่าใครเป็นคนวาดหรอก คุณมาที่นี่เพราะหวังว่าถ้าเจอผม เรื่องราวในอดีตของคุณจะจบลงเสียที” รวินท์กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความวิตกกังวลที่เขาสั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอน “เลิกพูดเป็นปรัชญาแล้วบอกมา ใครเป็นคนสั่งให้คุณวาดภาพนี้?” ศิลาไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปหยิบถ้วยกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังหน้าต่างที่ฝนกำลังซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง “ดูนั่นสิ... รอยเท้าในสายฝนที่กำลังจางหายไปนั่นน่ะ มันไม่ได้กำลังบอกว่ามีคนจากไป แต่มันกำลังบอกว่า... มีบางคนยืนรอคุณอยู่ที่นั่นตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในร้านนี้แล้ว” รวินท์ขมวดคิ้ว เขาหันขวับไปมองที่หน้าต่างร้านตามคำบอกของศิลา ท่ามกลางสายฝนที่มืดมิดและลมพายุที่โหมกระหน่ำ เขามองเห็นร่างเงาสูงโปร่งร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ใต้แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าฝั่งตรงข้าม ร่างนั้นไม่ได้หลบฝน ไม่ได้ขยับเขยื้อน ราวกับรูปปั้นที่ถูกทิ้งไว้ในความว่างเปล่า แต่สิ่งที่ทำให้รวินท์ใจหายวาบจนหยุดหายใจ คือเสื้อโค้ตตัวที่คนคนนั้นสวมอยู่... มันเป็นตัวเดียวกันกับที่พ่อของเขาเคยสวมในวันที่บ้านหลังนั้นถูกเพลิงไหม้ ศิลาขยับมาประชิดข้างหูของรวินท์ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาแฝงด้วยความเยือกเย็น “เขารอคุณอยู่รวินท์... และเขามีคำถามที่แม้แต่ความตายก็ยังให้คำตอบกับคุณไม่ได้” รวินท์ตัวแข็งทื่อ เขาละสายตาจากร่างนั้นไม่ได้ ราวกับถูกมนต์สะกด ในจังหวะที่ฟ้าแลบแปลบปราบจนแสงสว่างจ้าไปทั่วทิศ เขาเห็นใบหน้าของคนใต้เสาไฟคู่นั้นชัดเจน... มันไม่ใช่ใครอื่น แต่มันคือใบหน้าของรวินท์เองในเวอร์ชันที่แก่กว่านี้ พร้อมกับรอยแผลเป็นที่เขาไม่เคยมี รวินท์หันกลับมาหาศิลาด้วยความตื่นตระหนก แต่โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์วาดภาพเมื่อครู่กลับว่างเปล่า ไม่มีพู่กัน ไม่มีคราบสี มีเพียงนาฬิกาทรายที่ทรายสีเทาหม่นเม็ดสุดท้ายเพิ่งร่วงหล่นลงสู่ก้นขวด... และจดหมายปิดผนึกซองหนึ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเขาแทนที่ภาพสเก็ตช์ พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิตว่า: *‘เปิดมันตอนนี้ หรือจะปล่อยให้ทุกอย่างมอดไหม้ไปตลอดกาล’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับนี้... แล้วพบกันในความมืดถัดไปครับ - สเปซโอเดสซีย์