การปกป้อง

“ถอยออกไปให้ห่างจากตัวเขา เดี๋ยวนี้” เสียงของรวินท์ต่ำลึก ทรงพลังและเย็นเยียบเสียจนอากาศรอบข้างคล้ายจะแข็งตัว ปลายกระบอกปืนในมือเขามั่นคงราวกับถูกหล่อขึ้นมาจากเหล็กกล้า สายตาของเขามิได้มองไปยังคู่สนทนา หากแต่จับจ้องอยู่ที่กลุ่มคนชุดดำที่กำลังขยับเข้าใกล้ศิลา—ชายหนุ่มผู้กำลังนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นห้องที่เต็มไปด้วยเศษซากของผืนผ้าใบและพู่กันที่หักสะบั้น ศิลาเงยหน้าขึ้นมองรวินท์ แววตาของศิลปินที่เคยเปี่ยมไปด้วยจินตนาการบัดนี้เหลือเพียงความหวาดหวั่น เขารู้ดีว่ารวินท์ไม่ใช่คนที่ชอบใช้ความรุนแรง แต่ในวินาทีที่เขากลายเป็นเป้าหมาย รวินท์ที่เขารู้จักก็เหมือนจะสูญหายไป แทนที่ด้วยนักล่าที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อปกป้องสิ่งที่เขาให้คุณค่าที่สุด “คุณรวินท์... อย่าทำแบบนี้เลย” ศิลาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “พวกเขาไม่ได้ต้องการชีวิตผม พวกเขาต้องการภาพวาดนั่น” “ภาพวาดนั่นคือความทรงจำเดียวที่ยืนยันว่าคุณมีตัวตนอยู่ในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้ศิลา” รวินท์สวนกลับทันควันโดยไม่หันไปมอง “ถ้าผมเสียคุณไป ความทรงจำพวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับขยะ และผมไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำมัน” ชายชุดดำคนหนึ่งหัวเราะในลำคอ พร้อมกับก้าวเข้ามาอีกหนึ่งจังหวะ “คุณปกป้องเขาไม่ได้ตลอดไปหรอก รวินท์ สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่หลบซ่อนอยู่ในตัวคุณมันไม่ได้ช่วยให้คุณพ้นจากโชคชะตาที่คุณพยายามหนีมาตลอดสิบปีหรอกนะ” รวินท์ไม่ได้สะทกสะท้าน หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ราวกับกลองรบที่พร้อมจะระเบิดออกในวินาทีที่ศัตรูขยับตัว เขาจำความรู้สึกตอนที่สูญเสียครอบครัวไปได้แม่นยำ ความรู้สึกที่ปล่อยให้คนสำคัญหลุดมือไปเพราะความลังเล... นั่นคือสิ่งที่เขาปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่มีวันให้เกิดขึ้นซ้ำสอง “ถ้าพวกแกอยากได้มัน ก็จงข้ามศพฉันไปก่อน” รวินท์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเขากำบังศิลาไว้มิดชิด ความกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนคนชุดดำต้องชะงักฝีเท้า ความนิ่งสงบของรวินท์ในยามนี้ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความเด็ดขาดที่ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดี รวินท์เอื้อมมือไปคว้าแขนของศิลาเบาๆ แรงบีบนั้นแสดงถึงความห่วงใยที่แฝงอยู่ภายใต้หน้ากากของชายผู้เย็นชา “ลุกขึ้น แล้วไปที่ประตูหนีไฟ ผมจะนับหนึ่งถึงสาม หลังจากนั้น ห้ามหันกลับมามอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม” “ไม่... ผมไม่ไป” ศิลาขืนตัวไว้ มือของเขาสั่นเทาขณะจับชายเสื้อของรวินท์ไว้แน่น “ถ้าผมหนี คุณจะเป็นคนเดียวที่ต้องแบกรับทุกอย่าง ผมจะไม่ยอมให้คุณเป็นเหยื่อแทนผมอีกแล้ว” รวินท์หันกลับมาสบตาคนข้างกาย แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ ความอ่อนโยนเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้ศิลาถึงกับชะงัก “ศิลา ฟังผมนะ การที่ผมยังมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะผมโชคดี แต่เพราะผมมีเหตุผลที่จะต้องหายใจต่อไป และเหตุผลนั้นก็คือคุณ” รวินท์ผลักศิลาไปทางด้านหลังก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาโยนปืนในมือทิ้งลงบนพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในสายคาดเอวออกมาแทนที่ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะที่ไร้ซึ่งทางถอย “หนึ่ง” รวินท์เริ่มนับ เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วโถงกว้าง กลุ่มชายชุดดำเริ่มขยับเข้าล้อม พวกเขาดูจะแปลกใจกับการตัดสินใจทิ้งอาวุธปืนของรวินท์ แต่ความลังเลนั้นกินเวลาเพียงเสี้ยววินาที “สอง” รวินท์พุ่งตัวออกไปเหมือนเสือที่ตะปบเหยื่อ เขาไม่ได้เข้าหาศัตรูเพื่อฆ่า แต่เพื่อเปิดทางให้ศิลาถอยออกไป การเคลื่อนไหวของเขาสวยงามแต่ดุดันราวกับศิลปะที่ถูกวาดขึ้นด้วยเลือด เนื้อผ้าใบที่ขาดกระจุยกลายเป็นม่านบังตาในขณะที่เขาอาศัยจังหวะชุลมุนจัดการกับคนชุดดำคนแรกด้วยการเตะที่จุดอ่อน “สาม!” ศิลาตัดสินใจวิ่งออกไปทางประตูหนีไฟตามคำสั่ง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ รวินท์ไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่รู้ว่าศิลาพ้นจากระยะอันตรายแล้ว แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะปิดฉากชายคนที่สาม เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... ไม่ใช่ศิลา แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด “ช้าไปหน่อยนะ รวินท์” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับความเย็นเยียบของกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของเขาโดยตรง รวินท์หยุดชะงัก มีดในมือร่วงหล่นลงพื้น เขารู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นที่เตือนให้เขาระลึกถึงความผิดบาปที่เขาสร้างไว้ในอดีต “ไม่ได้เจอกันนานนะ... ตั้งแต่ที่แกปล่อยให้บ้านทั้งหลังเหลือแต่เถ้าถ่าน” หญิงสาวกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะกดปืนลงแน่นขึ้น “ศิลาหนีไปได้ แต่แก... แกต้องอยู่ชดใช้ความผิดนี้กับฉัน” รวินท์หลับตาลงแน่น ความทรงจำที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังกำลังย้อนกลับมาทวงคืนทุกอย่างในวินาทีที่เขากำลังจะปกป้องศิลาได้สำเร็จ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ - สเปซโอเดสซีย์