แผนซ้อนแผน

"นายกำลังเล่นกับไฟรวินท์ และที่แย่กว่านั้นคือ นายกำลังเอาน้ำมันราดตัวเองก่อนจะจุดไม้ขีดไฟเสียด้วย" ศิลาวางพู่กันในมือลงจนเกิดเสียงกระทบกับจานสีเบาๆ เขาไม่ได้หันมามองคนข้างหลัง แต่รอยเปื้อนสีน้ำมันบนผืนผ้าใบกลับดูคล้ายหยดเลือดที่ค่อยๆ แผ่ซ่านท่ามกลางความมืดมิดในสตูดิโอ รวินท์ยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาของเขาทอดมองไปยังอาคารฝั่งตรงข้ามที่ไร้แสงไฟ—เหยื่อของเขากำลังรออยู่ในนั้น ความนิ่งเฉยของรวินท์ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความกดดันที่ถูกสะกดไว้ภายใต้ผิวหนังอย่างมิดชิด "ถ้าไม่เผาทำลาย ก็ไม่มีทางที่ซากปรักหักพังพวกนี้จะถูกเคลียร์ออกไปได้หรอก ศิลา" รวินท์ตอบเสียงเรียบ เขากระชับปกเสื้อแจ็คเก็ตหนัง แววตาคมกริบสะท้อนความเจ็บปวดลึกๆ จากอดีตที่เขาไม่เคยลืมเลือน "พวกมันคิดว่าฉันคือลูกแกะที่หลงทางมาตลอดสิบปี แต่ในคืนนี้... ลูกแกะจะเผยคมเขี้ยวให้พวกมันเห็นเอง" "นายหมายถึงการล่อให้พวกมันออกมาที่ท่าเรือร้าง?" ศิลาหันกลับมา ดวงตาของจิตรกรหนุ่มไหววูบด้วยความเป็นห่วง "ที่นั่นไม่มีทางหนี ถ้าพวกมันรู้ทัน... นายจะไม่มีโอกาสได้กลับมาวาดภาพชีวิตตัวเองใหม่อีกเลยนะ" "ฉันไม่เคยตั้งใจจะวาดภาพชีวิตใหม่แต่แรกแล้ว" รวินท์แค่นยิ้มที่มุมปาก "เป้าหมายของฉันคือการจบงานภาพที่พวกมันขีดเขียนทิ้งไว้ให้ต่างหาก" รวินท์เดินออกจากสตูดิโอ ทิ้งให้ศิลาจมอยู่กับความเงียบงันที่แสนอึดอัด ในมือของเขามีเพียงนาฬิกาพกเรือนเก่าที่หยุดเดินมานานหลายปี เขาเปิดฝาออก ข้างในนั้นไม่มีเข็มนาฬิกา มีเพียงภาพถ่ายครอบครัวที่ซีดจางและรอยจารึกชื่อของคนที่เขาต้องชำระหนี้แค้นด้วยเลือด เขามุ่งหน้าสู่ท่าเรือร้างในเขตนิคมอุตสาหกรรมเก่า กลิ่นสนิมและไอเค็มของน้ำทะเลปะทะจมูก ลมพัดแรงจนปลายเสื้อโค้ทสะบัด รวินท์ยืนอยู่กลางลานกว้างท่ามกลางตู้คอนเทนเนอร์ที่วางระเกะระกะ เขาจุดไฟแช็กขึ้นเพียงชั่วครู่ แสงสีส้มสว่างวาบชั่วพริบตาเดียว แต่นั่นก็เพียงพอที่จะเป็นสัญญาณเรียก 'สุนัขล่าเนื้อ' ให้ปรากฏตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นจากเงามืด รวินท์ไม่ได้หันไปมอง เขารู้อยู่แล้วว่าใครกำลังก้าวเข้ามา "แกช่างกล้านักนะ รวินท์ ที่เดินเข้ามาหาความตายด้วยตัวเองแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ดังขึ้น พร้อมกับลำกล้องปืนที่กดเข้าที่ท้ายทอยของเขา รวินท์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ความตายเหรอ? พวกแกเข้าใจผิดมาตลอด... สำหรับฉัน สิ่งที่เรียกว่าความตายมันจบลงตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว ตอนนี้ที่เหลืออยู่มีแค่ 'ความหิวโหย' เท่านั้น" "หิวโหยงั้นรึ?" "ใช่... หิวโหยที่จะเห็นพวกแกชดใช้" รวินท์หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่มือของเขาปัดลำกล้องปืนออก เสียงปืนก็ลั่นขึ้นหนึ่งนัด แต่มันไม่ใช่ฝีมือของคนร้าย กระสุนนัดนั้นถูกยิงมาจากระยะไกล—จากดาดฟ้าของตึกร้างฝั่งตรงข้ามที่ไม่มีใครคาดคิด ชายฉกรรจ์ล้มลงด้วยความตกตะลึง รวินท์ฉวยโอกาสนั้นกระชากคอเสื้อศัตรูคนหนึ่งแล้วเหวี่ยงร่างของมันกระแทกตู้คอนเทนเนอร์อย่างแรง ทว่าความวุ่นวายไม่ได้หยุดแค่นั้น แสงไฟสปอร์ตไลท์จากรถกระบะหลายคันสาดส่องเข้ามาล้อมรอบตัวเขา เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้องทำลายความเงียบของค่ำคืนจนหมดสิ้น ศัตรูไม่ได้มาแค่สองหรือสามคน พวกมันยกขบวนมาทั้งกองกำลัง รวินท์ยืนอยู่ใจกลางวงล้อม แผนการที่เขาเตรียมไว้ดูเหมือนจะเริ่มบิดเบี้ยว เมื่อเขาเห็นเงาของใครบางคนก้าวลงมาจากรถคันกลาง—ชายผู้ที่เขาเคยเรียกว่า 'พี่ชาย' และเป็นคนที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วในการระเบิดครั้งนั้น ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ เขามองรวินท์ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองคนแปลกหน้า "แผนซ้อนแผนที่แกพยายามวางไว้ รวินท์..." ชายผู้เป็นพี่ชายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก "แกคิดว่าแกคือคนเดียวที่อ่านเกมออกหรือไง? แกแค่อยากตาย แต่แกยังไม่คู่ควรที่จะได้พบกับครอบครัวของแกในปรโลกหรอก" รวินท์ชะงัก รอยยิ้มเย้ยหยันหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความสับสนที่ฉายชัดในแววตา ความจริงที่เขาพยายามค้นหาตลอดสิบปีดูเหมือนจะเป็นเพียงม่านหมอกที่ถูกจัดฉากขึ้นโดยคนที่เขาไว้ใจที่สุด ทันใดนั้น มือถือของรวินท์ในกระเป๋าก็สั่นรัวขึ้นมา เขากดรับโดยไม่ละสายตาจากพี่ชาย ปลายสายคือเสียงที่สั่นเครือของศิลา "รวินท์... ฟังฉันนะ... ออกมาให้เร็วที่สุด! สิ่งที่นายเห็นอยู่ตรงหน้า... มันไม่ใช่ตัวจริง!" รวินท์ขมวดคิ้ว ก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติบนใบหน้าของชายตรงหน้า—เงาสะท้อนในดวงตาของเขาไม่ตรงกับแสงไฟที่สาดส่องลงมา รวินท์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจเมื่อเขาพบว่า ชายตรงหน้ากำลังแยกเขี้ยวออกเป็นรอยร้าวเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่กำลังแตกสลาย... และเขาก็ไม่ใช่คนเดียวที่กำลังถูกล้อม ขอบพระคุณที่ร่วมดำดิ่งและเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดไปพร้อมกันนะครับ - สเปซโอเดสซีย์