คำเตือนจากรอยแยก

“สอบตก... ในวิชาการเอาชีวิตรอดนะ เซริส ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน” ประโยคเย็นเยียบนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน แม้เหตุการณ์ในห้องพักอาจารย์จะผ่านไปได้ครึ่งค่อนวันแล้วก็ตาม ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ไม้โอ๊คในห้องสมุดหลวง นิ้วเรียวบางลูบไปตามสันหนังสือประวัติศาสตร์เวทมนตร์เก่าแก่ที่อาจารย์เอลาร่าเพิ่งยัดเยียดให้เมื่อเช้า แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปกหนังสีซีด กองปากกาขนนกบนโต๊ะข้างๆ กลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนร่วงกราวลงพื้น ไม่ใช่แค่ปากกา แต่ทว่า... เงาของพวกมันกลับยืดหดผิดธรรมชาติ เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบิดเบือนมิติในห้องนี้ “เซริส! ระวัง!” เสียงทุ้มห้าวของคาร์ลดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ไหล่ เพื่อนสนิทของฉันพุ่งเข้ามาดึงตัวฉันออกจากเก้าอี้เสี้ยววินาทีก่อนที่หนังสือเล่มหนาจะลอยละล่องหลุดออกจากชั้น ลอยคว้างอยู่กลางอากาศราวกับสูญเสียแรงโน้มถ่วง มันค่อยๆ ปริแตกออก เผยให้เห็นรอยแยกสีครามเรืองแสงที่เต้นตุบๆ เหมือนหัวใจที่กำลังบ้าคลั่งอยู่กลางอากาศ “เวทมนตร์ขัดข้องงั้นเหรอ?” คาร์ลถาม เสียงของเขาสั่นพร่า ขณะที่เขากระทืบเท้าลงบนพื้นหิน สร้างกำแพงดินขึ้นมาป้องกันพวกเราจากเศษหนังสือที่เริ่มพุ่งกระจายเหมือนกระสุน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสมาธิ ‘ธาตุแสง’ ในกายเริ่มสั่นไหวตอบสนองต่อรอยแยกนั้น ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ความเย็นยะเยือกของมิติสีครามที่ดูดกลืนทุกอย่างรอบข้าง ราวกับกำลังเรียกร้องหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวฉัน “ไม่ใช่ความผิดพลาดของเวทมนตร์ทั่วไปหรอกคาร์ล” ฉันกระซิบ สายตาจับจ้องไปที่รอยแยกนั้นอย่างไม่ลดละ “มันคือการ ‘รั่วไหล’ ของรอยแยกมิติที่อาจารย์เอลาร่าพูดถึง... และดูเหมือนมันจะเริ่มหิวแล้ว” ฉันหยิบผลึกคริสตัลธาตุแสงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นี่คืออุปกรณ์เสริมพลังที่อาจารย์เพิ่งมอบให้เมื่อวาน ซึ่งบัดนี้มันกำลังเรืองแสงวูบวาบตามจังหวะของการสั่นสะเทือน ฉันใช้ไหวพริบวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว หากรอยแยกนี้ขยายตัว พื้นที่ในห้องสมุดทั้งหมดจะถูกดึงเข้าสู่มิติว่างเปล่า “คาร์ล นายช่วยสร้างแรงดันอากาศกักเก็บรอยแยกนี้ไว้ในพื้นที่จำกัดได้ไหม? ฉันจะลองใช้แสงสว่างอัดกลับเข้าไปเพื่อ ‘ผนึก’ มันในระยะสั้น” คาร์ลมองฉันด้วยแววตากังวล แต่เขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ถ้าพังขึ้นมา ฉันจะแบกเธอวิ่งหนีเอง ไม่ต้องห่วง!” เราสองคนประสานงานกันอย่างรู้ใจ คาร์ลปักหลักด้วยการใช้พลังธาตุดินสร้างวงแหวนบีบอัดรอบจุดที่มีรอยแยก ส่วนฉันหลับตาลง รวบรวมแสงสว่างจ้าที่ปลายมือ ก่อนจะผลักมันเข้าหาแกนกลางของรอยแยกสีครามนั้น แสงสีทองปะทะกับความมืดมิดเกิดเป็นแรงสะท้อนมหาศาลจนห้องสมุดสั่นสะเทือน ทว่าในจังหวะที่รอยแยกกำลังจะหดตัวหายไป ประตูห้องสมุดก็เปิดผางออกพร้อมกับร่างของอาจารย์เอลาร่าที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเทาคู่สวยของเธอกลับฉายแวววูบไหวเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น “พวกเธอทำอะไรลงไป... เซริส” น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “เราแค่พยายามหยุดมันค่ะ อาจารย์” ฉันหอบหายใจพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “มันเริ่มขยายตัวโดยไม่มีสาเหตุ” อาจารย์เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ รอยแยกที่พวกเราพยายามผนึกไว้กลับตอบสนองต่อการปรากฏตัวของเธอ มันเริ่มเปลี่ยนรูปจากสีครามเข้มกลายเป็นสีม่วงหม่น ก่อนจะฉายภาพโฮโลแกรมของสถานที่หนึ่งออกมา... มันคือห้องใต้ดินของโรงเรียนที่ถูกปิดตาย และที่กลางห้องนั้น มีหีบเหล็กโบราณที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าฉันพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังลั่นในหัว [ระบบตรวจพบ: ภารกิจระดับ SSS - 'จุดกำเนิดแห่งรอยแยกที่ถูกลืม'] [เงื่อนไข: ค้นหาหีบโบราณภายใน 60 นาที ก่อนที่รอยแยกจะกลืนกินมิติโรงเรียนเวทมนตร์ทั้งหมด] [คำเตือน: หากล้มเหลว พลังธาตุแสงของคุณจะถูกดูดกลืนเข้าสู่ความว่างเปล่าถาวร] อาจารย์เอลาร่าหยุดเดิน ก้มลงมองฉันที่กำลังตะลึงกับหน้าต่างระบบ ก่อนที่เธอจะโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูฉันจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่า “เธอเริ่มเห็นมันแล้วใช่ไหม เซริส... ความลับที่โรงเรียนนี้พยายามฝังกลบเอาไว้” เธอกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจฉันเต้นระรัว “เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่อยู่ในหีบนั่น ไม่ใช่สิ่งของ แต่มันคือ ‘ตัวตน’ ที่กำลังตามหาเจ้าของร่างใหม่... และดูเหมือนว่าดวงตาของมัน กำลังจับจ้องมาที่เธอ” ทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ของอาจารย์เอลาร่า พร้อมกับที่ห้องสมุดทั้งห้องเริ่มกลายเป็นสีขาวโพลน ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง และร่างของคาร์ลก็ค่อยๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตาฉัน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเซริสและผองเพื่อนในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!