มื้อค่ำเชื่อมความสัมพันธ์

“หากคุณเลือกจะแบกความลับไว้มากกว่าความเชื่อใจ มื้ออาหารเย็นนี้ก็คงเป็นเพียงการประทังชีวิตธรรมดาๆ ไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่หรอกค่ะ เฉินเหว่ย” เสียงของหลินหว่านเรียบเรื่อย ทว่ากังวานหนักแน่นในความเงียบงันของห้องครัว เตาถ่านส่งเสียงปะทุเบาๆ ขณะที่กลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นเลิศที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติฟาร์มลอยอบอวลไปทั่ว เฉินเหว่ยที่ยืนเกร็งอยู่มุมห้องชะงักไป มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนและงานหนักกำแน่นเข้าหากัน สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่เตาไฟ แต่อยู่ที่แผ่นหลังบางที่ดูบอบบางแต่กลับดูเข้มแข็งดั่งภูผา เขาไม่ได้ตอบในทันที เสียงของเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่วิ่งเล่นกันอยู่ในห้องโถงดังแว่วเข้ามาเป็นระยะๆ เป็นเครื่องเตือนใจว่า ‘ครอบครัว’ คือสิ่งที่เขาต้องปกป้อง แต่ความจริงที่เขากำลังเผชิญ—อดีตที่คืบคลานเข้ามาในรูปแบบของเจ้าหน้าที่รัฐเมื่อครู่นี้—เปรียบดั่งเงาดำที่พร้อมจะกลืนกินความสุขที่เขากำลังไขว่คว้า “ผมไม่ได้อยากโกหกหว่านหว่าน” เฉินเหว่ยเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลง “แต่ถ้าสิ่งที่ผมทำในอดีตมันทำให้คุณกับลูกต้องอยู่ในอันตราย… ผมยอมให้คุณเกลียดผม ดีกว่าต้องเห็นคุณร้องไห้เพราะสิ่งที่ผมทิ้งไว้ข้างหลัง” หลินหว่านหันกลับมา มือของเธอถือตะหลิวไม้เอาไว้ เธอมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน แววตาของเขาไม่ได้มีความเจ้าเล่ห์ แต่มีความหวาดกลัวอย่างที่ทหารกล้าไม่ควรจะมี นั่นคือความกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไป “เราไม่ได้อยู่ในค่ายทหาร และที่นี่ไม่ใช่สนามรบค่ะเฉินเหว่ย” เธอเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมจากกระทะผัดหมูสามชั้นที่เธอตั้งใจทำค่อยๆ ปลุกเร้าบรรยากาศให้ผ่อนคลายขึ้น “ที่นี่คือบ้าน ถ้าคุณยังถือว่าเราเป็น ‘ทีมเดียวกัน’ การแบกมันไว้คนเดียวก็เท่ากับคุณไม่ไว้ใจฝีมือการตัดสินใจของภรรยาคนนี้” เธอยกจานอาหารวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ กลิ่นของน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วสูตรพิเศษทำให้เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีรีบวิ่งเข้ามาในครัว ดวงตากลมโตของเด็กน้อยเป็นประกายเมื่อเห็นหมูสามชั้นสีแดงระเรื่อฉ่ำวาว “แม่คะ! กลิ่นหอมจังเลย วันนี้มีงานฉลองอะไรเหรอคะ?” เสี่ยวซีถามพลางกลืนน้ำลาย “งานฉลองให้กับการเริ่มต้นใหม่ของพวกเรายังไงล่ะจ๊ะ” หลินหว่านลูบหัวลูกสาวเบาๆ ก่อนจะปรายตามองสามี “ไปล้างมือแล้วมานั่งเถอะค่ะ วันนี้พ่อเขาตั้งใจจะเล่า ‘นิทาน’ บางเรื่องให้เราฟัง” บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น เฉินเหว่ยหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เขามองดูหลินหว่านที่คอยตักอาหารใส่ถ้วยให้ลูกๆ อย่างใจเย็น ความอดทนและความอ่อนโยนของเธอทำให้กำแพงในใจของเขาเริ่มพังทลายลงทีละน้อย “หว่านหว่าน...” เขาเรียกชื่อเธอหลังจากเสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีกินอาหารจนแก้มตุ่ย “เมื่อห้าปีก่อน ในช่วงที่ผมหายไป... ผมไม่ได้ไปสู้รบในเขตแดนธรรมดา แต่ผมได้รับภารกิจพิเศษที่ต้องแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มผู้มีอิทธิพลที่ค้าอาวุธเถื่อน... และสิ่งที่เจ้าหน้าที่คนนั้นพบในกระเป๋าของผมวันนี้ คือรายชื่อของผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด” มือของหลินหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง เธอยังคงรักษาอาการนิ่งสงบ แต่ในหัวของเธอเริ่มประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคนขายของเถื่อนธรรมดา แต่มันคือเรื่องของกลุ่มการเมืองที่มีอำนาจมืดหนุนหลัง “คุณเก็บมันไว้ทำไม?” เธอถามเสียงต่ำ “เพื่อเป็นหลักประกัน” เฉินเหว่ยสบตาเธอตรงๆ “ถ้าวันหนึ่งผมตาย หรือถูกจับตัวไป รายชื่อนี้จะถูกส่งถึงมือทางการทันที... เพื่อแลกกับความปลอดภัยของคนในครอบครัวผม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างที่ทำให้ผ้าม่านเก่าๆ สะบัดไปมา หลินหว่านไม่ได้โกรธ เธอเข้าใจดีว่าในยุคสมัยนี้ ความอยู่รอดต้องแลกมาด้วยการตัดสินใจที่โหดร้าย แต่สิ่งที่เธอไม่เข้าใจคือทำไมเขาถึงไม่ยอมบอกเธอตั้งแต่แรก “ฉันไม่ใช่ดอกไม้ในแจกันที่ต้องคอยให้คุณปกป้องฝ่ายเดียวหรอกนะคะเฉินเหว่ย” หลินหว่านวางตะเกียบลง “ถ้าเราจะร่วมทางกันต่อจากนี้ คุณต้องเลิกมองฉันเป็นคนนอก และมองฉันเป็นคู่ชีวิต... ส่วนเรื่องเจ้าหน้าที่คนนั้น ฉันมีวิธีจัดการของฉัน” เฉินเหว่ยชะงัก “คุณจะทำอะไร?” หลินหว่านยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความใจดีอย่างทุกที แต่เป็นยิ้มของอดีตเชฟหลวงผู้เคยผ่านเล่ห์เหลี่ยมในวังหลวงมานับไม่ถ้วน “คืนนี้ เมื่อทุกคนหลับหมดแล้ว เราจะไปคุยกับเขากันค่ะ เขาอยากได้ความจริงใช่ไหม? งั้นฉันจะให้ความจริงบางอย่างที่เขานึกไม่ถึงเลยล่ะ” ทว่าก่อนที่เฉินเหว่ยจะทันได้เอ่ยถามอะไรต่อ เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นในจังหวะที่ผิดปกติ—มันหนักแน่น รวดเร็ว และไม่มีความเกรงใจเหมือนเพื่อนบ้านทั่วไป เสี่ยวซีที่กำลังเคี้ยวหมูอยู่ถึงกับชะงัก เฉินเหว่ยลุกขึ้นยืนทันที มือของเขากำแน่นที่ขอบโต๊ะจนไม้แทบหัก หลินหว่านหันไปมองประตูไม้ที่กำลังสั่นไหวจากการเคาะครั้งที่สอง ก่อนจะหันมามองสามีด้วยสายตาที่เฉียบคม “ดูเหมือน ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ จะรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ” แสงตะเกียงน้ำมันในห้องเริ่มริบหรี่ลงเมื่อประตูหน้าบ้านถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการอนุญาต ร่างเงาของชายสามคนในชุดเครื่องแบบที่ดูคุ้นตาปรากฏขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับคำสั่งที่ทำให้หัวใจของคนในบ้านต้องหยุดเต้น “เฉินเหว่ย! ทางการมีคำสั่งให้คุมตัวคุณไปสอบสวนด่วนที่สุดในคดีความมั่นคง... และคนที่จะต้องไปด้วยอีกคน คือภรรยาของคุณ!” ไป๋เป่าเปาของแม่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่วางมือจากนิยายเรื่องนี้ และมาร่วมลุ้นไปกับหลินหว่านในตอนถัดไปนะคะ!