ฤดูใบไม้ผลิที่สดใส

"อย่าเพิ่งแตะต้องมันนะเสี่ยวเป่า! ถ้าหนูเด็ดผลมะเขือเทศที่ยังไม่สุกดีไปตอนนี้ พรุ่งนี้เช้าเราคงไม่มีซุปที่อร่อยที่สุดในหมู่บ้านกินกันหรอกค่ะ" หลินหว่านเอ่ยห้ามพลางหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นนิ้วป้อมๆ ของลูกชายคนโตเกือบจะคว้าหมับเข้าที่ผลมะเขือเทศสีเขียวสดที่ห้อยระย้าอยู่เต็มต้น เธอขยับกายเข้าไปใกล้ ก่อนจะคุกเข่าลงบนผืนดินที่เริ่มชื้นแฉะด้วยหยดน้ำค้าง ใช้ฝ่ามือเรียวงามลูบไล้ไปตามใบสีเขียวเข้มอย่างทะนุถนอม กลิ่นเขียวสดชื่นของต้นมะเขือเทศจากระบบฟาร์มสวรรค์อบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นความรู้สึกมีชีวิตชีวาที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตอดีตเชฟหลวง "แต่มันดูน่ากินมากเลยค่ะแม่... กลิ่นมันหอมเหมือนขนมเลย" เสี่ยวซีที่เกาะชายเสื้อหลินหว่านอยู่ไม่ห่างชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับสะท้อนภาพพวงมะเขือเทศสีแดงก่ำสลับเขียวที่ดูราวกับอัญมณีมีชีวิต หลินหว่านยิ้มกว้าง เธอไม่เพียงแค่ปลูกพืชผักเพื่อประทังชีวิต แต่เธอกำลังสร้าง 'ความหวัง' ให้กับเด็กๆ ที่เคยต้องอดมื้อกินมื้อในบ้านดินหลังเก่า "วันนี้เหว่ยจะมาถึงกี่โมงคะ?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้หลินหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพบกับเฉินเหว่ยที่ยืนถือจอบเปื้อนดินอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกริบของอดีตทหารหนุ่มไม่ได้จับจ้องที่ผืนดิน แต่กลับมองมาที่เธอด้วยแววตาที่ซับซ้อนกว่าทุกครั้ง "เขาบอกว่าจะรีบกลับมาช่วงบ่ายค่ะ... ว่าแต่คุณเถอะ กังวลเรื่องอะไรอยู่หรือเปล่าคะ?" เธอถามพลางยืดตัวขึ้น มือยังคงถือตระกร้าสานไว้แน่น เฉินเหว่ยไม่ตอบในทันที เขาวางจอบลง แล้วเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นดินสะอาด เขาขยับเข้าใกล้จนหลินหว่านรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างกายที่แข็งแกร่งนั้น เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ลดเสียงให้ต่ำลงจนแทบจะกลายเป็นกระซิบ "คนจากในเมืองมาที่กองอำนวยการเมื่อเช้า... พวกเขาถามถึงผลผลิตในฟาร์มของคุณหว่านเป็นการเฉพาะ" เฉินเหว่ยมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ไม่ใช่แค่ผลผลิตธรรมดา แต่พวกเขาพูดถึง 'ความลับ' ที่ทำให้ผักในบ้านเราโตเร็วและรสชาติดีกว่าปกติถึงสามเท่า" บรรยากาศรอบข้างที่เคยสดใสพลันหนักอึ้งลงทันตาเห็น เสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่เคยวิ่งเล่นอยู่ข้างๆ เริ่มรับรู้ถึงความตึงเครียดของพ่อแม่ ทั้งคู่หยุดเล่นและเดินมาเกาะขาหลินหว่านไว้โดยสัญชาตญาณ หลินหว่านขบเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าการมีระบบฟาร์มที่อัปเกรดผลผลิตจนเหนือธรรมชาติย่อมหนีไม่พ้นสายตาของคนที่จ้องจะหาประโยชน์ แต่การถูกเพ่งเล็งเร็วขนาดนี้เป็นเรื่องที่เธอไม่ได้เตรียมใจไว้ เธอรีบกวาดสายตามองไปรอบฟาร์มที่บัดนี้กลายเป็นสวรรค์ย่อมๆ ผักสวนครัวนานาชนิดกำลังออกดอกสะพรั่ง แครอทหัวอวบอ้วนผุดขึ้นจากดิน ผักกาดขาวใบหนากรอบราวกับหยกขาว "ถ้าอย่างนั้น..." หลินหว่านสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ "เราคงต้องเปลี่ยนแผนการเก็บเกี่ยวแล้วล่ะค่ะ ถ้าพวกเขาอยากได้ 'ความลับ' เราก็ควรแสดงให้เห็นว่ามันคือ 'ความทุ่มเท' ของครอบครัวเราจริงๆ ไม่ใช่เวทมนตร์วิเศษที่ใครจะมาฉกฉวยไปได้ง่ายๆ" เธอก้มลงลูบศีรษะลูกแฝดเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตาเฉินเหว่ยอย่างแน่วแน่ "เย็นนี้คุณช่วยทำรั้วกั้นรอบแปลงผักส่วนในให้หนาแน่นขึ้นหน่อยนะคะ ส่วนเรื่องคนพวกนั้น... ดิฉันมีวิธีรับมือค่ะ" เฉินเหว่ยพยักหน้าช้าๆ แม้จะดูลังเลแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เขาเชื่อใจในตัวหญิงสาวคนนี้เสมอ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับไปทำงานต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าบ้าน "นั่นใช่หลินหว่านหรือเปล่า? เราได้รับรายงานว่าที่นี่มีการลักลอบเพาะปลูกพืชพันธุ์ที่ผิดปกติ!" ชายร่างสูงในชุดเครื่องแบบของเจ้าหน้าที่รัฐก้าวเข้ามาพร้อมกับสมุดจดในมือ แววตาของเขาดูเย็นชาและจ้องจับผิดไปทั่วบริเวณฟาร์ม หลินหว่านก้าวออกมาข้างหน้า ปกป้องลูกๆ ไว้ด้านหลัง รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าแม้นัยน์ตาจะเย็นเยียบ "สวัสดีค่ะเจ้าหน้าที่ ท่านคงเข้าใจผิดแล้ว... ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากความอดทนและเหงื่อแรงของแม่ลูกที่พยายามจะมีชีวิตรอด ไม่ทราบว่าท่านจะตรวจสอบอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?" เจ้าหน้าที่คนนั้นไม่ตอบ แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้ข้างแปลงผัก มันเป็นกล่องโลหะสีเงินวาววับที่หลินหว่านจำได้แม่นว่า 'ระบบ' ได้ส่งมาให้เมื่อเช้านี้ แต่มันหลุดออกมาจากช่องเก็บของได้ยังไงกัน? ในขณะที่เธอกำลังจะพุ่งตัวไปคว้ามันไว้ เจ้าหน้าที่คนนั้นกลับก้าวเร็วกว่าและเอื้อมมือไปแตะฝากล่องที่เผยอออกเล็กน้อย "นี่คืออะไร... หลินหว่าน?" หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อกล่องนั้นเปิดอ้าออก แสงสีฟ้าจางๆ ก็สว่างวาบขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั่น พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบที่ดังลั่นอยู่ในหัวของเธอเพียงคนเดียว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ครอบครัวของหลินหว่านและไป๋เป่าเปาของแม่เสมอมานะคะ!