ความสำเร็จก้าวแรก

"เงินก้อนนี้... คือค่าตอบแทนที่พวกเราควรได้รับอย่างภาคภูมิใจใช่ไหมคะพี่เหว่ย?" หลินหว่านวางถุงผ้าใบหนาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบของเหรียญและธนบัตรใบย่อยด้านในดังกังวานเบาๆ ราวกับเสียงดนตรีที่ขับขานถึงหยาดเหงื่อแรงกายในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา เธอไม่ได้มองเงินเหล่านั้น แต่ดวงตาคมสวยคู่นั้นกลับจ้องมองมือที่หยาบกร้านของชายหนุ่มข้างกายแทน เฉินเหว่ยไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับกายเข้าใกล้จนกลิ่นอายความอบอุ่นแบบบุรุษทหารอบอวลไปทั่วห้อง เขาเอื้อมมือไปกุมมือภรรยาไว้แน่น ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ไม่ใช่แค่ค่าตอบแทนหรอกหลินหว่าน แต่มันคือหลักฐานที่ยืนยันว่า ต่อให้ยุคสมัยจะโหดร้ายเพียงใด พวกเราก็สามารถยืนหยัดและสร้างชีวิตที่มั่นคงให้เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีได้โดยไม่ต้องง้อใคร" ในครัวขนาดเล็ก กลิ่นหอมฟุ้งของซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่หลินหว่านเพิ่งปรุงเสร็จส่งกลิ่นเย้ายวน มันไม่ใช่ซุปธรรมดา แต่มันคือผลผลิตจาก 'ระบบฟาร์มอัปเกรด' ที่เธอแอบใช้เป็นตัวช่วยในการคัดสรรวัตถุดิบชั้นเลิศ ผักกรอบหวานจากแปลงทดลองและไก่เนื้อแน่นที่โตเร็วกว่าปกติช่วยให้ธุรกิจเล็กๆ ของเธอในตลาดมืดเริ่มเป็นที่เลื่องลือ "แม่คะ! เสี่ยวซีหิวแล้ว!" เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้ามาเกาะชายเสื้อ มือก้อยๆ ของเธอยังถือตุ๊กตาผ้าขี้ริ้วที่หลินหว่านเคยซ่อมให้ เสี่ยวเป่าที่เดินตามมาเงียบๆ มองดูเงินบนโต๊ะด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินเด็ก เขาเป็นเด็กฉลาดและรับรู้ได้ถึงความเหนื่อยยากของพ่อแม่ หลินหว่านย่อตัวลงกอดลูกทั้งสองแน่น ความสำเร็จก้าวแรกนี้ไม่ได้วัดกันที่ตัวเลขในบัญชี แต่วัดกันที่รอยยิ้มอิ่มเอมของลูกที่ปราศจากความกังวลเรื่องมื้อต่อไป เธอหยิบกระดาษจดบันทึกเล่มเก่าขึ้นมา ขีดฆ่ารายการสิ่งที่ต้องซื้อออกไปทีละอย่าง 'จักรเย็บผ้า, เสื้อผ้าใหม่สำหรับฤดูหนาว, วัตถุดิบทำซอสสูตรพิเศษ...' "ถ้าเราขยายแปลงผักข้างหลังนั่นเพิ่มอีกนิด และเริ่มนำสินค้าไปส่งที่สหกรณ์ประจำตำบลในนามของกลุ่มเกษตรกรอิสระ รายได้ของเราจะมั่นคงขึ้นอีกสองเท่าค่ะ" หลินหว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายวับวาวราวกับเชฟหลวงผู้กำลังวางแผนจัดเลี้ยงงานใหญ่ เฉินเหว่ยหันไปมองหน้าต่างที่ปิดสนิท เขารู้ดีว่าความสำเร็จก้าวแรกของพวกเขามันขัดสายตาใครบางคนในหมู่บ้าน ความอิจฉาเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่อาจเผาไหม้ทุกอย่างหากไม่ระวัง "พี่จะคอยดูเรื่องความปลอดภัยรอบฟาร์มให้เอง อย่าได้กังวลใจไปเลย ยอดรัก" ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างสงบสุข เสียงหัวเราะแว่วดังมาจากครอบครัวเล็กๆ ที่รวมตัวกันรอบโต๊ะอาหาร ทว่าท่ามกลางความสุขนั้น ความเงียบสงัดภายนอกบ้านกลับดูไม่ชอบมาพากล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนหยุดลงที่หน้าประตูรั้วไม้หน้าบ้านอย่างกะทันหัน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง เป็นจังหวะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนขนลุก หลินหว่านชะงักตะเกียบในมือ เฉินเหว่ยลุกขึ้นยืนทันที มือหนาขยับไปหยิบอุปกรณ์ช่างใกล้ตัวโดยสัญชาตญาณทหาร เขาเดินไปที่หน้าต่างแง้มม่านดูเพียงเล็กน้อย ก่อนใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจนหลินหว่านใจหาย "เปิดประตูสิหลินหว่าน..." เสียงแหบพร่าจากชายแปลกหน้าหน้าบ้านดังลอดเข้ามา "ผมมีของบางอย่าง... ที่เกี่ยวกับ 'อดีต' ของคุณในเมืองหลวง มาส่งให้ตามสัญญา" หลินหว่านตัวแข็งทื่อ ความทรงจำที่เธอพยายามฝังลึกเอาไว้ใต้ผืนดินในยุค 70 กำลังถูกขุดขึ้นมาด้วยมือของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ครอบครัวของหลินหว่านและไป๋เป่าเปาของแม่เสมอมานะคะ!