การกลับมาของคนสำคัญ

“ถ้าคุณไม่อ่านจดหมายฉบับนี้ให้จบ อย่าหวังว่าจะได้เหยียบกลับไปที่ค่ายทหารนั่นอีกเลย เฉินเหว่ย!” เสียงตวาดกร้าวของสหายร่วมรบดังสะท้อนก้องภายในห้องพักแคบๆ กลิ่นอับชื้นของค่ายทหารและกลิ่นน้ำมันปืนไม่ได้ทำให้เฉินเหว่ยสนใจเท่ากับแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ในมือ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธสั่นระริกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาจ้องมองลายมือที่คุ้นตาบนหน้าซอง—ลายมือของหลินหว่าน ภรรยาที่เขาเคยทอดทิ้งไว้กับลูกน้อยตามคำสั่งหน้าที่ เขาไม่ได้เปิดมันทันที แต่กลับกำซองจดหมายไว้แน่นจนกระดาษแทบจะแหลกคามือ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องพัก ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ตรงหน้าประตูที่เปิดอ้าออกครึ่งหนึ่ง “นายเอาแต่ทำงานจนลืมไปแล้วหรือไงว่าที่บ้านมีใครรออยู่?” สหายคนเดิมวางแก้วเหล้าขาวลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของแก้วดัง ‘กึก’ ปลุกสติของเฉินเหว่ยให้ตื่นจากภวังค์ “เมียนายกำลังสร้างชีวิตใหม่ที่นั่น เธอเขียนมาบอกว่าฟาร์มกำลังไปได้สวย… แล้วนายล่ะ? จะเป็นแค่ทหารที่ส่งเงินไปให้ หรือจะเป็น ‘พ่อ’ ที่อยู่เคียงข้างลูก?” เฉินเหว่ยไม่ตอบ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพังทลายลงมาตามความหนักอึ้งในใจ เขาค่อยๆ บรรจงกรีดซองจดหมายออก กลิ่นจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ถูกทับจนแห้งจากพื้นที่ห่างไกลโชยออกมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่ติดตัวหลินหว่านในวันที่เขาจากมา *‘เฉินเหว่ย... เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีถามถึงท่านเสมอ พวกเขาโตขึ้นมากแล้วนะ สวนผักของเรากำลังเริ่มออกผล เนื้อตุ๋นสูตรที่ท่านชอบ ฉันทำไว้รอในความฝันทุกคืน หวังว่าวันหนึ่ง... ท่านจะกลับมาทานมันด้วยกันจริงๆ ไม่ใช่แค่ในจดหมายฉบับนี้’* ประโยคเหล่านั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจของชายชาตินักรบ ภาพลูกแฝดตัวน้อยที่กอดขาเขาไว้ในวันที่เขาต้องจากไปผุดขึ้นมาในความทรงจำ เสียงหัวเราะสดใสของพวกเขาที่เขาไม่เคยได้ยินมานานกว่าสองปีหลอกหลอนอยู่ในห้วงคำนึง “ฉันจะลาออก” เฉินเหว่ยพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเด็ดขาดจนสหายร่วมรบชะงัก “นายบ้าไปแล้วหรือ! ตำแหน่งนายกำลังไปได้สวย อนาคตข้างหน้ากำลังรุ่งโรจน์เชียวนะ!” “อนาคตที่ไม่มีลูกเมีย มันจะมีค่าอะไร” เฉินเหว่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยว่างเปล่าและเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความมุ่งมั่นแบบที่เขาไม่เคยมีมาก่อน เขาพับจดหมายเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อตำแหน่งเดียวกับหัวใจ “ฉันเป็นทหารมานานพอแล้ว ต่อไปนี้ ฉันจะกลับไปเป็นพ่อ เป็นสามี และเป็นคนสร้าง ‘ฟาร์มสวรรค์’ ให้กับครอบครัวของฉัน” เขาเก็บข้าวของเพียงน้อยชิ้น ไม่ใช่อาวุธหรือเครื่องแบบ แต่เป็นสมุดบันทึกเล่มเก่าและของเล่นชิ้นเล็กๆ ที่เขาเพียรทำขึ้นจากเศษไม้ในค่ายทหารตลอดหลายปีที่ผ่านมา การเดินทางไกลหลายวันผ่านภูเขาสลับซับซ้อนไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งใกล้ถึงหมู่บ้านที่หลินหว่านพำนักอยู่ หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นรัวราวกับกลองศึก ความกังวลประดังเข้ามาเหมือนพายุ เขาเปลี่ยนไปมากหรือไม่? เธอจะยังจำเขาได้ไหม? หรือเธอจะสร้างชีวิตใหม่ที่สมบูรณ์แบบจนไม่มีที่ว่างให้เขาอีกต่อไปแล้ว? เมื่อเท้าเหยียบลงบนผืนดินของหมู่บ้านกลิ่นหอมของอาหารที่คุ้นเคยโชยมาตามลม—กลิ่นเครื่องเทศที่เขารู้ดีว่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของภรรยา เขาเดินผ่านทุ่งข้าวที่เขียวขจีจนน่าตกใจ สองข้างทางเต็มไปด้วยพืชผักแปลกตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในถิ่นทุรกันดารแห่งนี้ นี่คือสิ่งที่เธอทำงั้นหรือ? เขามองเห็นบ้านไม้หลังกะทัดรัดที่ถูกต่อเติมอย่างดี มีเสียงหัวเราะของเด็กน้อยสองคนดังลอยมาตามลม เฉินเหว่ยหยุดฝีเท้าลง หน้าบ้านนั้น หลินหว่านกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแปลงผัก มือของนางเปื้อนดินแต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มขณะหยอกล้อกับเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซี เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความรู้สึกจุกแน่นในลำคอจนพูดไม่ออก ในตอนนั้นเอง เสี่ยวซีที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ก็หยุดชะงักลง ดวงตากลมโตจ้องมาที่ชายแปลกหน้าผู้สวมชุดเก่าคร่ำคร่าแต่ท่วงท่าองอาจคนนั้น “ท่านแม่… ท่านแม่ดูนั่นสิ! ใครมาคะ?” เสี่ยวซีชี้มือมาทางเขา หลินหว่านหันกลับมา แววตาของนางที่เคยอบอุ่นกลับสั่นไหวทันทีที่สบเข้ากับดวงตาของชายหนุ่ม กระบวยในมือร่วงหล่นลงพื้นดินเสียงดังเคร้ง! ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันกลับเปี่ยมไปด้วยความหมายที่ท่วมท้น เฉินเหว่ยขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเด็กๆ และความนิ่งอึ้งของหลินหว่าน ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดออกมา ประตูรั้วไม้ที่เขากำลังจะผลักเข้าไปกลับมีใครบางคนก้าวสวนออกมาเสียก่อน หญิงวัยกลางคนในชุดชาวบ้านสะอาดตาก้าวออกมาขวางทางเขาไว้ สายตาของนางจ้องมองเฉินเหว่ยด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย “จะมาทำไมในตอนนี้? คุณนึกว่าความรักที่พังไปแล้ว จะกลับมาซ่อมแซมได้ง่ายๆ ด้วยจดหมายเพียงฉบับเดียวหรือไง… เฉินเหว่ย?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ครอบครัวของหลินหว่านและไป๋เป่าเปาของแม่เสมอมานะคะ!