เงาจากอดีต

กลิ่นควันจางๆ ของฟืนไม้สนที่มอดไหม้ในเตาอั้งโล่ไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บในอกของหลินหว่านจางหายไปเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวที่กำลังนวดแป้งหมั่นโถวชะงักค้าง แป้งสีขาวเนียนนุ่มใต้ฝ่ามือพล an บิดเบี้ยวไปตามแรงบีบที่เผลอลงน้ำหนักอย่างไร้ทิศทาง ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องครัวอันทันสมัยในมิติเดิม หรือแม้แต่ห้องครัวดินเหนียวในหมู่บ้านห่างไกล แต่เป็นภาพซ้อนทับของตรอกซอกซอยอันมืดมิดในเมืองหลวงยุคเจ็ดสิบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วง เสียงทุบประตูดังโครมคราม และเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของใครบางคน—ไม่ใช่เสียงของนาง แต่เป็นเสียงของเจ้าของร่างเดิมที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำลึก "คุณแม่คะ แป้ง... แป้งติดมือหมดแล้วค่ะ" เสียงใสแจ๋วของเสี่ยวซีดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมๆ ที่ยื่นผ้าสะอาดมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้ หลินหว่านสะดุ้งเฮือกราวกับคนเพิ่งตื่นจากภวังค์ นางก้มลงมองลูกสาวฝาแฝดทั้งสองที่ส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ หัวใจที่เคยสงบนิ่งมาตลอดดวงนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ความทรงจำที่กระจัดกระจายราวกับเศษกระจกแตกละเอียดเริ่มประกอบเข้าหากันทีละชิ้น เจ้าของร่างเดิมไม่ได้จากไปเพราะความเหนื่อยยากธรรมดา... แต่นางกำลังหนีบางอย่าง หนีอดีตอันดำมืดที่กำลังตามล่ามาถึงประตูกระท่อมกลางหุบเขาแห่งนี้ เฉินเหว่ยที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาจากลานบ้านสังเกตเห็นความผิดปกติทันที สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชนทำให้เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวภรรยา ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านตามประสาคนทำงานหนักเอื้อมมากุมมือเรียวที่เปื้อนแป้งเอาไว้แน่น แรงสัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นดึงสติของหลินหว่านให้กลับคืนสู่ปัจจุบัน "หว่านหว่าน คุณหน้าซีดมาก หายใจเข้าลึกๆ ครับ... เอ่อ หายใจเข้าลึกๆ นะคะ" เฉินเหว่ยเกือบเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน แต่รีบเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นดวงตาตื่นตระหนกของภรรยา เขาใช้มืออีกข้างโอบไหล่บางเอาไว้ หลบมุมให้พ้นจากสายตาของเด็กๆ ที่กำลังเอียงคอสงสัย "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะพี่เฉิน" หลินหว่านพยายามฝืนยิ้ม แต่มือที่จับแขนเสื้อของสามีกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพในหัวยังคงฉายชัดถึงเอกสารลับบางฉบับที่เจ้าของร่างเดิมเคยถือครอง มันคือสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยต่อของพื้นไม้กระดาน และตอนนี้... นางจำได้แล้วว่ามันอยู่ที่ไหน ในมิติฟาร์มสวรรค์ ระบบอัปเกรดที่เงียบงันมานานนับสัปดาห์จู่ๆ ก็ส่งเสียงเตือนเบาๆ ในโสตประสาท *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานความทรงจำระดับวิกฤต กำลังปลดล็อกห้องลับขั้นที่สอง...]* หลินหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปกระดูกหมูที่นางเคี่ยวไว้ตั้งแต่เช้าช่วยดึงสติให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว นางหันไปลูบหัวลูกแฝดด้วยความรักใคร่ "เสี่ยวเป่า เสี่ยวซี ไปหยิบตะกร้าผักหลังบ้านมาให้แม่หน่อยค่ะ เดี๋ยวแม่จะทำซูโจวหว่าน (เกี๊ยวซุป) อร่อยๆ ให้กินเป็นมื้อเที่ยงนะคะ" เมื่อเด็กๆ วิ่งออกไปอย่างไร้เดียงสา หลินหว่านก็หันมาสบตากับเฉินเหว่ย แววตาของสามีผู้สุขุมคัมภีรภาพแฝงไปด้วยความจริงจังและเด็ดเดี่ยว "มีคนมาวนเวียนอยู่แถวชายป่าหลังบ้านตั้งแต่เมื่อคืนแล้วใช่ไหมคะ?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เฉินเหว่ยพยักหน้ารับช้าๆ แววตาดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ขึ้นวับหนึ่ง "รอยเท้าไม่ใช่คนในหมู่บ้าน เป็นรองเท้าหนังทหารรุ่นเก่า... และมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้" บรรยากาศในห้องครัวพลันเงียบงันลงทันที เสียงเดือดพล่านของน้ำซุปในหม้อดินเผายิ่งขับเน้นความตึงเครียดให้เด่นชัดขึ้น หลินหว่านตัดสินใจก้มลงใช้ปลายมีดงัดแผ่นไม้กระดานมุมห้องออก ท่ามกลางสายตาของเฉินเหว่ยที่คอยระวังภัยให้รอบด้าน นิ้วเรียวควานหาจนเจอห่อผ้าเก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ เมื่อคลี่ออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือจดหมายตราประทับราชการลับและป้ายหยกประจำตระกูลที่มีรอยบิ่น—หลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงได้ในชั่วข้ามคืน ทว่า... ในวินาทีที่หลินหว่านกำลังจะหยิบป้ายหยกนั้นขึ้นมา เสียงเคาะประตูหน้าบ้านสามครั้งก็ดังขึ้นอย่างเยือกเย็นและทรงพลัง ทรวดทรงของเงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนบานประตูไม้เก่าๆ ผ่านแสงแดดสาดส่อง เงาร่างนั้นสูงโปร่งและสวมหมวกปีกกว้างที่บังใบหน้ามิดชิด แต่กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่โชยมากับสายลมทำให้หลินหว่านแทบหยุดหายใจ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "คุณหนูรอง... นายท่านส่งผมมารับตัวกลับบ้านแล้วครับ" เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับชื่อเก่าที่หลินหว่านคิดว่าได้ฝังกลบไปพร้อมกับความตายของร่างเดิมแล้ว—ชื่อที่ถูกลบเลือนไปจากหน้าประวัติศาสตร์นานนับปี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ครอบครัวของหลินหว่านและไป๋เป่าเปาของแม่เสมอมานะคะ!