ชัยชนะเล็กๆ

“ถ้าคิดจะมาเอาเปรียบครอบครัวฉันด้วยน้ำลายเพียงไม่กี่หยด ก็เชิญไสหัวออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!” เสียงของหลินหว่านเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยไอเย็นยะเยือกที่ทำให้ผู้ฟังถึงกับชะงัก เธอไม่ได้ตะโกน ไม่ได้กรีดร้อง เพียงแค่ถือตะหลิวไม้ในมือมั่นคง สายตาที่จ้องมองไปยัง ‘ป้าสะใภ้รอง’ ที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่กลางโถงบ้านนั้นคมกริบดุจมีดแล่เนื้อที่เธอเคยใช้ในวังหลวง บรรยากาศในบ้านตระกูลเฉินเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของฝ่ายตรงข้าม เสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่นั่งหลบอยู่หลังตู้ไม้เก่าๆ กอดคอกันแน่น ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองแม่ของตนด้วยความเทิดทูนและหวาดหวั่นในคราวเดียวกัน “หลินหว่าน! นังเด็กปากดี แกกล้าไล่ฉันงั้นรึ? นี่คือบ้านตระกูลเฉิน! ในเมื่อเฉินเหว่ยมันไม่อยู่ แกก็ไม่มีสิทธิ์จะมาหวงก้างของกินที่ควรจะแบ่งปันให้ญาติพี่น้อง!” ป้าสะใภ้รองแผดเสียงกลับ ขยับเข้ามาใกล้หมายจะคว้าตะกร้าไข่ไก่สดที่วางอยู่บนโต๊ะ ทว่า— เพียงก้าวเดียวที่นางขยับ เฉินเหว่ยซึ่งยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ มาตลอด ก็เคลื่อนกายมาดักหน้าไว้ราวกับภูเขาที่ไม่อาจข้ามผ่าน ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่าๆ แม้จะดูซูบผอมไปบ้าง แต่กลิ่นอายความน่าเกรงขามจากการผ่านสมรภูมิยังคงอยู่ครบถ้วน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ก้มมองนางด้วยสายตาดุจหมาป่าที่กำลังจ้องเหยื่อ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนยกขึ้นวางทาบบนไหล่ของภรรยาเบาๆ เพื่อยืนยันว่าเขาอยู่ตรงนี้ “ป้าสะใภ้ครับ...” เสียงของเฉินเหว่ยทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับทำให้คนฟังขนลุกซู่ “ผมจำได้ว่า ครั้งสุดท้ายที่ครอบครัวเราแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ ป้าเป็นคนบอกเองว่า ‘บ้านใครบ้านมัน’ แต่วันนี้เมื่อเห็นผมกลับมาพร้อมกับฟาร์มเล็กๆ ที่ภรรยาผมสร้างขึ้น ป้ากลับจำคำพูดตัวเองไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือครับ?” ป้าสะใภ้รองชะงัก หน้าแดงก่ำสลับเขียว “ฉัน... ฉันก็แค่จะมาดูว่าพวกแกอยู่กันอย่างไร...” “ถ้าอยากดู ก็ดูด้วยตา แต่อย่าได้แตะต้องด้วยมือ” หลินหว่านแทรกขึ้น เธอเดินผ่านเฉินเหว่ยไปวางจานใส่ซาลาเปาไส้ผักนึ่งร้อนๆ ลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมฟุ้งของแป้งนุ่มๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นเครื่องเทศสูตรลับที่เธอปรุงเองลอยอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นนั้นเย้ายวนจนป้าสะใภ้รองเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หลินหว่านยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูสง่างามทว่าเหยียดหยามในที “เสียดายนะคะที่ของพวกนี้มีไว้สำหรับคนในครอบครัวที่ดูแลกันและกันเท่านั้น ไม่ใช่สำหรับคนที่คอยแต่จะมาสูบเลือดสูบเนื้อในยามที่เราลำบาก” “แก! ไอ้คนเนรคุณ!” ป้าสะใภ้รองกรีดร้องด้วยความอับอายเมื่อเห็นสายตาของเพื่อนบ้านที่เริ่มชะโงกหน้ามาดูที่หน้าประตูบ้าน นางรู้ดีว่าหากขืนอยู่ต่อมีแต่จะเสียหน้าเปล่าๆ “คอยดูเถอะ เฉินเหว่ย! แกเลือกเมียแบบนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขในหมู่บ้านนี้อีกเลย!” นางกระทืบเท้าเดินออกไปจากบ้านด้วยท่าทางหัวเสีย ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ค่อยๆ คลายลง หลินหว่านถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปหาลูกแฝดที่เริ่มคลายความตระหนก เธอเดินไปอุ้มทั้งสองขึ้นมาพร้อมกันแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ “แม่ทำได้แล้วนะจ๊ะ ต่อไปนี้ไม่มีใครมารังแกพวกเราได้อีก” เฉินเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ เขามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกผิด “หว่านเอ๋อร์... ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องพวกนี้” หลินหว่านส่ายหน้าเบาๆ เธอตักน้ำซุปเห็ดหอมหอมกรุ่นใส่ชามให้เขา “อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะคุณพี่ ในเมื่อเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ของนอกกายเหล่านั้นถ้ามันจะทำให้คนจ้องแต่จะเอาเปรียบถอยไปได้ ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ‘ฟาร์มสวรรค์’ ของเรา... มันกำลังจะให้ผลผลิตในวันพรุ่งนี้แล้วนะคะ” ระบบฟาร์มในหัวของหลินหว่านส่งเสียงเตือนเบาๆ เป็นสัญญาณว่าค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นจากการจัดการปัญหาความขัดแย้งได้อย่างชาญฉลาด เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างกาย ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำมลายหายไปจนสิ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง *ปัง! ปัง! ปัง!* ไม่ใช่เสียงของป้าสะใภ้รองที่จากไปแล้ว แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของคนหลายคนรวมถึงเสียงของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดูร้อนรน “เฉินเหว่ย! หลินหว่าน! ออกมาเดี๋ยวนี้! มีเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานรัฐเดินทางมาที่หมู่บ้าน... พวกเขาบอกว่าได้รับรายงานว่าบ้านของพวกคุณมีการเพาะปลูกพืชพรรณที่ผิดกฎระเบียบของรัฐ และต้องทำการตรวจสอบฟาร์มของพวกคุณในทันที!” เฉินเหว่ยชะงักไป ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววเคร่งเครียดทันที เขาหันมาสบตากับหลินหว่านที่หน้าถอดสี เพราะสิ่งที่ซ่อนอยู่ในฟาร์มมิตินั้น... หากถูกเปิดเผยขึ้นมา ชีวิตของพวกเขาทั้งครอบครัวอาจจะต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ครอบครัวของหลินหว่านและไป๋เป่าเปาของแม่เสมอมานะคะ!