ปกป้องสมบัติของแม่

“ถ้าแม่มดใจร้ายในนิทานมีตัวตนอยู่จริง ฉันคงเป็นคนแรกที่ส่งพวกมันลงหม้อต้มน้ำแกงไปเสียให้สิ้นซาก!” เสียงตะคอกแหลมสูงของสะใภ้รองตระกูลเฉินดังลั่นโถงบ้านไม้เก่าๆ พร้อมกับมือหยาบกร้านที่กระชากตะกร้าหวายจากมือเล็กๆ ของเสี่ยวซีจนเด็กน้อยเซถลาลงไปกองกับพื้นดิน เสียงร้องไห้จ้าของเด็กแฝดทำให้อากาศที่ร้อนระอุอยู่แล้วดูจะเดือดพล่านขึ้นมาทันที หลินหว่านที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงผักหลังบ้านหยุดชะงักกึก ดวงตาเรียวสวยของอดีตเชฟหลวงหรี่ลงจนแทบเป็นเส้นตรง กลิ่นดินและกลิ่นสาบของความเห็นแก่ตัวที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน ความใจเย็นที่สั่งสมมานานปีเหมือนถูกสวิตช์บางอย่างปิดตายลง ความรักที่เธอมีต่อลูกทั้งสองนั้นเปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ใครที่บังอาจแตะต้อง... ผู้นั้นต้องชดใช้ “ปล่อยมือออกจากลูกของฉัน” เสียงของหลินหว่านเรียบนิ่งทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก สะใภ้รองหัวเราะหึ หันมามองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม “ลูกเธอหรือ? ในบ้านตระกูลเฉินนี้ ไม่มีอะไรเป็นของใครทั้งนั้น ของกินของใช้ก็ต้องแบ่งกันกินแบ่งกันใช้ เด็กนี่ขโมยไข่ไก่ไปตั้งสองฟอง ฉันแค่จะเอาคืนให้ครอบครัวอื่นบ้าง มันผิดตรงไหน!” หลินหว่านไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เธอวางตะกร้าผักลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละก้าว จังหวะฝีเท้าของเธอมั่นคงและหนักแน่น ทรงพลังราวกับนักรบที่กำลังเดินเข้าสู่สนามรบ เธอไม่ได้ตะโกน ไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด “ไข่ไก่พวกนั้นคือสิ่งที่ฉันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อจากพื้นที่ส่วนตัวของฉัน” หลินหว่านหยุดยืนตรงหน้าอีกฝ่าย ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้สะใภ้รองเริ่มรู้สึกหายใจติดขัด “แต่สิ่งที่เธอแตะต้องเมื่อครู่... คือน้ำตาของลูกฉัน” เพล้ง! หลินหว่านคว้าตะกร้าที่ถูกแย่งไปกลับมาด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ จนสะใภ้รองเสียหลักถอยหลังไปชนกับเสาบ้านอย่างแรง เธอไม่รอให้คู่กรณีได้โต้ตอบ รีบย่อตัวลงไปช้อนตัวเสี่ยวซีขึ้นมาโอบกอดไว้แนบอก พลางลูบหลังปลอบประโลมด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความโกรธที่พยายามสะกดไว้ “แม่ขา...” เสี่ยวซีสะอื้นฮัก ซุกหน้าลงกับไหล่ของเธอ “ไม่เป็นไรนะคนดี” หลินหว่านกระซิบเสียงอ่อนโยน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสะใภ้รองที่เริ่มตั้งสติได้และเตรียมจะแผดเสียงด่าทอ “ฟังให้ดีนะ... นับจากวินาทีนี้ หากใครบังอาจทำร้ายลูกของฉันไม่ว่าทางกายหรือวาจา ฉันไม่รับประกันว่ามื้อเย็นของบ้านนี้จะมีอะไรให้กินอีก” “นี่เธอขู่ฉันเหรอ? ยัยคนนอก! อย่าคิดว่ามีเฉินเหว่ยคอยหนุนหลังแล้วจะทำตัวเป็นนายหญิงได้!” สะใภ้รองตวาดกลับ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “ฉันไม่ได้ขู่” หลินหว่านลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นประกายคมปลาบ “ฉันแค่กำลังประกาศกฎใหม่ของครอบครัว... กฎที่คนอย่างเธอควรจำใส่หัวไว้ว่า จะไม่มีเศษเสี้ยวของอาหารแม้แต่นิดเดียวที่ตกถึงท้องคนใจทรามอย่างเธอ ถ้าฉันไม่อนุญาต” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ทุกสายตาของคนในตระกูลเฉินที่แอบดูอยู่ต่างเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่หลินหว่านคนเดิมที่อ่อนแอและยอมคน แต่เป็นแม่เสือที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนที่เข้ามาใกล้สมบัติอันมีค่าที่สุดของเธอ ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน หลินหว่านหันไปมอง เห็นเฉินเหว่ยยืนนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู ใบหน้าของเขาเรียบเฉยทว่าแววตานั้นดูคล้ายมีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ เขาไม่ได้มองสะใภ้รองเลยแม้แต่น้อย แต่จ้องเขม็งมาที่ตะกร้าในมือของหลินหว่าน “หว่านเอ๋อร์...” เสียงของเขาทุ้มต่ำและกังวาน “มีคนส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาถึงเธอ... มันประทับตราจากหน่วยงานพิเศษในเมืองหลวง และดูเหมือนว่าคนที่ส่งมา... จะไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับครอบครัวเราเลย” หัวใจของหลินหว่านเต้นผิดจังหวะ เธอวางตัวเสี่ยวซีลงช้าๆ พลางรับซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดมาจากมือเฉินเหว่ย เมื่อนิ้วเรียวสวยกรีดเปิดซองและดึงกระดาษด้านในออกมาอ่าน ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่เพราะเนื้อหาในจดหมาย แต่เป็นเพราะ ‘สัญลักษณ์’ ที่ประทับอยู่มุมล่างขวาของกระดาษ... มันคือตราประทับเดียวกับที่เคยอยู่ในกล่องสมบัติลับที่เธอพบในระบบฟาร์มเมื่อวานนี้ และมันเป็นตราประจำตัวของบุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน หลินหว่านหันกลับไปมองเฉินเหว่ย ซึ่งบัดนี้รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาทำให้ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปถึงกระดูกสันหลัง เขาขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่เบาจนคนอื่นไม่ได้ยิน “ดูเหมือนว่า ‘สมบัติ’ ที่เธอปกป้องอยู่ ไม่ได้มีแค่ลูกสองคนนี้หรอกนะ... แต่คนพวกนั้นที่ตามหาความลับของฟาร์ม กำลังยืนรอเธออยู่ที่หน้าหมู่บ้านแล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ครอบครัวของหลินหว่านและไป๋เป่าเปาของแม่เสมอมานะคะ!