ศัตรูตัวฉกาจปรากฏตัว

“สิทธิ์ในบ้านหลังนี้... อย่างนั้นหรือคะ?” หลินหว่านวางตะหลิวไม้ในมือลงช้าๆ เสียงกระทบของมันกับขอบกระทะเหล็กดังกังวานก้องไปทั่วครัวที่กำลังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของผัดถั่วลันเตากับเนื้อหมูรมควัน เธอไม่ได้หันกลับไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญทันที แต่เลือกที่จะสูดดมกลิ่นอายความอบอุ่นของบ้านที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับชายร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบเก่าคร่ำคร่าที่ยืนขวางประตูอยู่ ชายผู้นั้นคือ ‘โจวตง’ พี่ชายคนโตของสามีที่หายสาบสูญไปนานหลายปี เขายังคงมีดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความโลภเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน “อย่าลืมสิหว่านเอ๋อร์ บ้านหลังนี้เป็นมรดกตกทอดจากตระกูลโจว พ่อแม่ของอาเหว่ยยกให้เราสองคนดูแลในฐานะพี่ชายคนโต ตอนนี้อาเหว่ยไม่อยู่แล้ว... ในฐานะพี่ชาย ฉันก็มีสิทธิ์เต็มที่ที่จะเข้ามาจัดการทรัพย์สินเพื่อความเป็นธรรม” โจวตงกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องครัวที่เต็มไปด้วยเครื่องปรุงแปลกตาและตะกร้าผักสดกรอบสีสันสดใสที่ดูอุดมสมบูรณ์ผิดปกติจากสภาพแวดล้อมภายนอก “จัดการทรัพย์สิน หรือจัดการตักตวงผลประโยชน์กันแน่คะ?” หลินหว่านเอ่ยเรียบๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นเฉียบคมดุจใบมีด ในมุมหนึ่งของห้อง เสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่กำลังนั่งคัดตัวอักษรอยู่ชะงักมือ เด็กน้อยทั้งสองขยับเข้ามาใกล้กระโปรงของมารดาโดยสัญชาตญาณ หลินหว่านสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ผ่านฝ่ามือที่เธอเอื้อมไปลูบศีรษะลูกๆ อย่างปลอบประโลม เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของบ้าน แต่มันคือการปูทางไปสู่ความลับเรื่องระบบฟาร์มที่เธอเฝ้าปกป้องมาตลอด “หว่านเอ๋อร์... เธอรู้ใช่ไหมว่าการที่เธออยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ มันน่าสงสัยแค่ไหน?” โจวตงก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอับชื้นจากเสื้อผ้าของเขาทำให้หลินหว่านรู้สึกสะอิดสะเอียน “ชาวบ้านเขาลือกันว่าเธอมีของดี หรือไม่ก็... แอบซ่อนเสบียงหลวงไว้ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคณะกรรมการหมู่บ้าน เธอคิดว่าเธอจะเหลืออะไร?” หลินหว่านแค่นยิ้ม เธอไม่ได้แสดงความหวาดหวั่นออกมาแม้แต่น้อย ความเย็นชาในแววตาของอดีตเชฟหลวงผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวในวังมานับสิบปีทำให้โจวตงชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าจะแจ้งความ ก็เชิญเลยค่ะ” หลินหว่านเดินตรงเข้าไปหาเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ “แต่ต้องแจ้งด้วยนะคะว่า พี่ชายที่หายหัวไปนานหลายปี กลับมาเพื่อข่มขู่แม่ม่ายและเด็กกำพร้าในยามวิกาลแบบนี้... คุณคิดว่าคนในหมู่บ้านที่เพิ่งจะได้รับน้ำใจจากฟาร์มเล็กๆ ของฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาจะเลือกเชื่อใคร?” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ โจวตงกัดฟันแน่น เขากำลังจะอ้าปากโต้ตอบ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก ไม่ใช่ลมพัด แต่เป็นแรงมหาศาลที่คุ้นเคย เงาร่างสูงกำยำในชุดทหารสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสลัวของยามเย็น “พี่ใหญ่... ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดไปเยอะนะ” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันทำเอาโจวตงหน้าซีดเผือด เขาหันกลับไปมองเฉินเหว่ยที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาของสามีเธอนิ่งสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร แต่มันกลับแฝงไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บงำไว้ “อาเหว่ย! นาย... นายยังไม่ตาย!” โจวตงถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะไม้จนจานชามสั่นไหว “ผมแค่ไปทำภารกิจที่ไม่มีใครควรรู้” เฉินเหว่ยเดินเข้ามาคั่นกลางระหว่างหลินหว่านกับพี่ชายของเขา ท่าทางปกป้องนั้นชัดเจนจนไม่ต้องพูดอะไรเพิ่ม “และภารกิจต่อไปของผม... คือการปกป้องสิ่งที่ผมรัก” ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะได้ข้อยุติ เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังแทรกเข้ามาจากทางหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นกว่าปกติ—ไม่ใช่การเคาะเพื่อมาเยี่ยมเยียน แต่มันคือการเคาะของเจ้าหน้าที่คณะกรรมการหมู่บ้านที่มาพร้อมกับชายในชุดสูทสีเทาเรียบกริบที่ดูแปลกแยกจากคนในชนบทโดยสิ้นเชิง ชายคนนั้นก้าวเข้ามา ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เขาไม่ได้มองเฉินเหว่ย แต่สายตากลับจับจ้องไปที่สร้อยคอหยกสีมรกตที่หลินหว่านสวมอยู่ภายใต้คอเสื้อ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ทำให้หัวใจของหลินหว่านร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ยินดีที่ได้พบอีกครั้งครับ คุณหญิงหลิน... หรือที่ตอนนี้รู้จักกันในนาม ‘คนทำฟาร์มมือทอง’ ของหมู่บ้านแห่งนี้ ท่านผู้นั้นส่งผมมาเพื่อแจ้งข่าวว่า... เวลาแห่งความสงบสุขของคุณ กำลังจะหมดลงแล้ว” หลินหว่านกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้กำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าสามีที่เพิ่งกลับมา และญาติที่พร้อมจะเหยียบซ้ำ เธอไม่ได้เป็นแค่แม่ในยุค 70 อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นเป้าหมายที่ใครบางคนกำลังหมายปอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับครอบครัวของหลินหว่านและไป๋เป่าเปาของแม่นะคะ!