เริ่มปลูกพืชเศรษฐกิจ

"ขุดลึกลงไปอีกสามนิ้ว ตรงมุมนั้นดินเริ่มเปลี่ยนสีแล้วค่ะ ถ้าเราเร่งมืออีกหน่อย ก่อนตะวันจะลับยอดเขาหลังหมู่บ้าน พื้นที่ตรงนี้จะพร้อมสำหรับลงกล้าถั่วเหลืองทันที" เสียงของหลินหว่านราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยความเฉียบขาด เธอเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ ก่อนจะวางจอบในมือลงแล้วหันไปมองเฉินเหว่ยที่กำลังใช้แรงกายขับเคลื่อนจอบเหล็กกล้าขุดพลิกหน้าดินด้วยความชำนาญ กล้ามเนื้อแขนของเขาตึงเปรี๊ยะตามจังหวะการออกแรง แต่ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องเพียงใบหน้าของภรรยาด้วยความชื่นชมระคนเอ็นดู "หว่านหว่าน พักดื่มน้ำก่อนเถอะครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมตัวไปหน่อย" เฉินเหว่ยชะงักคำลงเมื่อเห็นสายตาที่หลินหว่านส่งมาเตือนเบาๆ ว่าอย่าให้ลูกแฝดได้ยินคำพูดที่ไม่เหมาะสมในที่แจ้งเช่นนี้ หลินหว่านคลี่ยิ้มบาง เธอหยิบกระติกน้ำที่บรรจุชาสมุนไพรเย็นๆ มาจากตะกร้าสาน เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีในชุดมอมแมมจากการเล่นซนกำลังนั่งคัดแยกเมล็ดพันธุ์อยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ใบหน้าเล็กๆ ทั้งสองเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน แต่ดวงตากลมโตกลับเป็นประกายระยับเมื่อเห็นแม่เดินเข้ามา "ท่านแม่คะ ดูนี่สิคะ เมล็ดพวกนี้อ้วนกลมเชียว! มันจะโตเป็นต้นไม้ใหญ่เหมือนในนิทานที่ท่านพ่อเล่าให้ฟังไหมคะ?" เสี่ยวซีชูเมล็ดถั่วในมือขึ้นถามด้วยความตื่นเต้น หลินหว่านย่อตัวลง ลูบศีรษะลูกสาวแผ่วเบา "ถ้าลูกดูแลมันด้วยความรัก รดน้ำให้พอดี และคอยไล่แมลงร้ายไม่ให้มากัดกิน มันก็จะตอบแทนเราด้วยผลผลิตที่อิ่มท้องค่ะ ชีวิตคนเราก็เหมือนพืชพันธุ์นะลูก ต้องมีรากฐานที่แข็งแรงก่อน ถึงจะเติบโตได้สูงใหญ่" ในห้วงความคิดของหลินหว่าน ระบบฟาร์มอัปเกรดส่งเสียงเตือนเบาๆ ในมิติส่วนตัวของเธอ [ภารกิจปลูกพืชเศรษฐกิจ: พื้นที่ 2 หมู่พร้อมแล้ว ระบบตรวจพบแร่ธาตุในดินระดับ B+ จะดำเนินการเร่งการเติบโตหรือไม่?] เธอหลับตาลงสัมผัสถึงพลังงานจางๆ ที่ไหลเวียนอยู่ใต้ฝ่าเท้า ดินที่เธอกำลังบุกเบิกในโลกยุค 70 แห่งนี้ กำลังถูกผสานเข้ากับพลังงานจากมิติฟาร์มที่เธอเฝ้าเพาะบ่มมานานนับเดือน เฉินเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ เขาวางมือลงบนไหล่ของเธอ สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้อบอุ่นไปถึงหัวใจ "หว่านหว่าน ผมสำรวจรอบบริเวณป่าละเมาะทางทิศเหนือแล้ว ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ... ร่องรอยของพุ่มไม้ถูกตัดแต่งอย่างตั้งใจ เหมือนมีคนมาแอบดูพวกเราอยู่พักใหญ่แล้ว" หลินหว่านชะงัก ดวงตาคมกริบของอดีตเชฟหลวงผู้เคยผ่านเล่ห์เหลี่ยมในวังหลวงมานับไม่ถ้วนหรี่ลงทันที เธอสั่งให้เด็กๆ ไปนั่งเล่นในจุดที่มองเห็นได้ชัดเจน ก่อนจะหันมาสบตาคนรัก "คนในหมู่บ้านหรือคะ? หรือจะเป็นพวกนักเลงหัวไม้ที่จ้องจะฮุบผลผลิตของเรา?" "ไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไปแน่นอนครับ รอยเท้าหนักแน่นและเป็นระเบียบเกินไป" เฉินเหว่ยกระซิบเสียงต่ำพลางหยิบจอบขึ้นมาถือไว้ในท่าเตรียมพร้อม "ตั้งแต่เราเริ่มขยายพื้นที่เพาะปลูก ความมั่งคั่งที่เริ่มก่อตัวขึ้นอาจจะดึงดูดแมลงร้ายที่หิวโหยเข้าหา" ทันใดนั้น เสียงกรอบแกรบจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลังดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่พยายามจะเบาที่สุดแต่กลับหนักแน่นจนน่าใจหาย สุนัขของเพื่อนบ้านที่เคยเห่าหอนเป็นจังหวะกลับเงียบสนิทลงอย่างผิดปกติ ราวกับมันรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา หลินหว่านคว้ามือลูกแฝดมาไว้ข้างกายแน่น สัญชาตญาณบอกเธอว่านี่ไม่ใช่แค่การแอบดู แต่มันคือการ "จ้องจับผิด" ที่อาจหมายถึงจุดจบของความสงบสุขที่เธอกำลังสร้างมากับมือ "พี่เหว่ย..." เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ทว่ามั่นคง เฉินเหว่ยขยับตัวไปบังหน้าภรรยาและลูกๆ ไว้ ทันใดนั้น ร่างหนึ่งในชุดเสื้อแจ็คเก็ทสีเขียวขี้ม้าซีดจางก็ก้าวพ้นออกมาจากเงาไม้ ใบหน้าของคนผู้นั้นถูกปกคลุมด้วยหมวกปีกกว้าง ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากนั้นกลับดูคุ้นตาอย่างประหลาดจนหลินหว่านถึงกับตัวเย็นวาบ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... หลินหว่าน" ชายปริศนาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาลมหายใจของเธอกระตุกไปชั่วขณะ "ดูเหมือนการสร้างฟาร์มสวรรค์ของเธอ จะทำได้ดีเกินกว่าที่ 'ท่านผู้นั้น' คาดไว้มากทีเดียวนะ" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางชีวิตอันเข้มข้นของหลินหว่านและครอบครัวด้วยใจจริงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ