ความรักที่ก่อตัวใหม่

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นกับสมุนไพรจีนยังคงลอยอวลอยู่รอบตัว แต่ในเวลานี้ หลินหว่านกลับรู้สึกคล้ายกับว่าอากาศในห้องครัวแคบๆ นี้ถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น นิ้วเรียวที่กำลังถือทัพพีไม้สั่นเทาเล็กน้อย นางไม่ได้ขยับเขยื้อi ร่างกายไปไหน ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเงาอดีตที่ซ้อนทับกับภาพตรงหน้า รอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หลังมือซ้ายของเฉินเหว่ย... มันไม่ใช่รอยแผลเป็นจากการฝึกทหารหรืออุบัติเหตุในยุคเจ็ดศูนย์อันแห้งแล้งนี้อย่างแน่นอน นางจำมันได้แม่นยำ มันคือรอยแผลที่เกิดจากดาบอาบยาพิษในคืนวันที่ตำหนักของนางถูกเพลิงเผาผลาญเมื่อภพชาติก่อน "คุณ... คุณเป็นใครกันแน่" หลินหว่านเอ่ยถามออกไป เสียงของนางแห้งผากและเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัน เฉินเหว่ยไม่หลบสายตา ชายหนุ่มวางชามกระเบื้องในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างมั่นคง ความอบอุ่นที่เคยฉายชัดในแววตาคู่นั้น บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความล้ำลึกและจริงจังจนน่าใจหาย เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ร่างบางอีกก้าวหนึ่ง ระยะห่างที่ลดลงทำให้หลินหว่านได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นไอดินและกลิ่นสะอาดของสบู่ก้อนถูกๆ แต่กลับทำให้หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก "ข้า..." เฉินเหว่ยเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ราวกับต้องการมองทะลุผ่านม่านหมอกแห่งกาลเวลา "เป็นคนที่ตามหาเจ้ามาตลอดสามภพชาติ... หลินหว่าน" สิ้นคำพูดนั้น โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน หลินหว่านสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด สมองของนางขาวโพลน นางไม่ใช่คนงมงาย นางคือนักเดินทางข้ามมิติ นางรู้ดีว่าปาฏิหาริย์มีจริง แต่การได้ยินคำว่า 'สามภพชาติ' จากปากของชายหนุ่มในชุดเสื้อผ้าสีเขียวขี้ม้าของทหารจีนยุคเจ็ดศูนย์ มันเป็นความรู้สึกที่ surreal เกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบเปรย "ท่านพูดเรื่องอะไร... นี่มันยุคเจ็ดศูนย์ สหายเฉิน สมองของท่านกระทบกระเทือนตอนไปปฏิบัติภารกิจมาหรือคะ" หลินหว่านพยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุด พร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวจนสะโพกชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัว แต่มือข้างซ้ายของเฉินเหว่ยกลับยื่นมาคว้าขอบโต๊ะไว้เสียก่อน กักตัวนางไว้ในวงแขนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ข้าไม่ได้พูดเล่น และสติของข้าก็สมบูรณ์ดีกว่าครั้งไหนๆ" เสียงของเฉินเหว่ยทุ้มนุ่ม ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ เขายกมือซ้ายที่มีรอยแผลเป็นขึ้นมาให้เห็นชัดเจน "รอยแผลนี่... เจ้าเป็นคนทาผงโอสถสมานแผลให้ข้าเองด้วยมือคู่นี้ ในคืนก่อนที่เราจะถูกลอบสังหารที่เรือนรับรองริมทะเลสาบซี후... เจ้าจำไม่ได้จริงๆ หรือ หว่านเอ๋อร์" คำว่า 'หว่านเอ๋อร์' หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ มันไม่ใช่ชื่อที่คนในยุคนี้ใช้เรียกขานกัน แต่มันคือชื่อที่ฮองเฮาหรือสตรีในราชสำนักชั้นสูงใช้เรียกกันในอดีตชาติ! หลินหว่านเบิกตากว้าง ความทรงจำอันเจ็บปวดและหอมหวานจากภพชาติก่อนไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับทำนบแตก ภาพความวุ่นวาย เปลวเพลิง กลิ่นควัน และอ้อมกอดสุดท้ายที่นางผลักเขากدให้ออกจากกองเพลิง... ทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง นางจำได้แล้ว! ชายหนุ่มผู้นี้คือองครักษ์เงาผู้ภักดีที่สุดคนนั้น คนที่ยอมแลกแม้กระทั่งดวงวิญญาณเพื่อปกป้องนาง "เจ้า... เจ้าตามมาได้อย่างไร..." น้ำตาของหลินหว่านรื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างที่นางแบกรับไว้ตั้งแต่ทะลุมิติมายังโลกที่แห้งแล้งและยากลำบากนี้ พลันพังทลายลงในพริบตา "ข้าบอกแล้วว่าข้าจะตามหาเจ้าให้พบ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน หรือในห้วงเวลาใดก็ตาม" เฉินเหว่ยขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากของเขาสัมผัสกับหน้าผากของนางเบาๆ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัส หัวใจสองดวงที่เคยแตกสลายในอดีตชาติ บัดนี้กำลังเต้นจังหวะเดียวกันอย่างโหยหา "แล้วเด็กๆ... เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซี..." หลินหว่านเสียงสั่นเครือ นางกลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง "พวกเขาก็คือลูกของเราในชาตินี้ด้วยเช่นกัน... ดวงจิตที่ผูกพันกัน ย่อมดึงดูดให้กลับมาพบกันเสมอ" เฉินเหว่ยกระซิบชิดริมฝีปากของนาง ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าตาของหญิงสาวออกอย่างทะนุถนอม "หว่านเอ๋อร์... ให้โอกาสข้าได้ดูแลปกป้องเจ้าและลูกในฐานะสามีและพ่อจริงๆ สักครั้งเถอะนะ ข้าไม่ได้มาเพื่อเป็นแค่เพื่อนบ้านหรือคนแปลกหน้า... ข้ามาเพื่อทวงคืนสัญญาที่เราเคยให้ไว้ต่อกันใต้ต้นเหมยพันปี" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่เล็กๆ ในห้องครัวอีกครั้ง มีเพียงเสียงเตาไฟถ่านที่ยังคงปะทุเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก หลินหว่านแหงนมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยกร้านโลกของชายหนุ่ม ดวงตาของเขาลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความรักความภักดีที่ผ่านกาลเวลามานานนับร้อยปี ไม่มีข้อกังขาใดๆ อีกต่อไป นางพยักหน้าช้าๆ พร้อมกับปล่อยให้น้ำตาแห่งความปีติไหลรินอาบแก้ม เฉินเหว่ยแย้มรอยยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่หลินหว่านเคยเห็นในยุคเจ็ดศูนย์นี้ เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงมาเพื่อประทับจุมพิตแห่งคำสัญญาบนเรียวปากของนาง ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังอบอวลไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง ครืนนน! เสียงทุบประตูหน้าบ้านอย่างรุนแรงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในลานบ้าน "สหายเฉิน! สหายหลิน!แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่แปลงนาขั้นบันได..." เฉินเหว่ยชะงักก้าว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปราบในเสี้ยววินาที ขณะที่หลินหว่านสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปมองทางหน้าต่าง แล้วต้องหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งขึ้นมาจากทิศทางของฟาร์มสวรรค์ในมิติของนาง! ไป๋เป่าเปาของแม่ซาบซึ้งใจกับความรักของทั้งคู่มากๆ เลยค่ะ แล้วตอนหน้าเรามาลุ้นกันนะคะว่าเกิดอะไรขึ้นกับฟาร์มสวรรค์!