ของขวัญวันเกิดแฝด

ควันสีขาวนวลที่พวยพุ่งขึ้นจากหม้อดินเผาใบใหญ่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของกระดูกหมูตุ๋นยาจีนและเกาลัดคั่วเคลือบนํ้าตาลทรายแดง ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ ในบ้านพักค่ายทหาร หลินหว่านใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายอยู่บนหน้าผากเนียนอย่างลวก ๆ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววอ่อนล้าแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความสุข ยามเมื่อเธอกวาดสายตามองสำรับอาหารละลานตาบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ วันนี้เป็นวันที่สำคัญที่สุดในรอบปี วันคล้ายวันเกิดอายุครบห้าขวบของเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซี ลูกแฝดตัวน้อยดวงใจของเธอ “คุณแม่คะ... กลิ่นหอมจังเลยค่ะ เหมือนที่อยู่ในความฝันของเสี่ยวซีเลย” เสียงใสแจ๋วราดรดหัวใจคนเป็นแม่ให้ชุ่มฉ่ำ เสี่ยวซีในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีแดงสดที่หลินหว่านตั้งใจตัดเย็บให้เป็นพิเศษ ยืนเกาะขอบประตูห้องครัว ตาแป๋วเชื่อมมองหม้อตุ๋นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข้างกายเธอมียอดดวงใจอีกคนอย่างเสี่ยวเป่า ที่แม้จะพยายามทำท่าทางสุขุมเป็นพี่ใหญ่แค่ไหน แต่แววตากลับเป็นประกายวิบวับและกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อย่างปิดไม่มิด หลินหว่านย่อตัวลง นำผ้าสะอาดเช็ดมือทั้งสองข้างอย่างเบามือ รอยยิ้มอ่อนโยนระบายอยู่บนเรียวปากอิ่ม “เด็กดีของแม่ วันนี้เป็นวันเกิดลูก อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ เดี๋ยวแม่ผู้เป็นเชฟเอกประจำบ้านจะจัดให้ชุดใหญ่เลย” “หนูอยากทานบะหมี่อายุยืนที่คุณแม่เคยเล่าให้ฟังค่ะ! ที่เส้นยาว ๆ เหมือนความสุขที่ไม่มีวันหมด” เสี่ยวซีปรบมือแปะ ๆ ด้วยความตื่นเต้น “พี่เสี่ยวเป่าก็อยากทานซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่คุณพ่อช่วยล้างผักด้วยครับ” เสี่ยวเป่าเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง เรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากหลินหว่านได้ทันที ในขณะนั้นเอง อ้อมแขนแข็งแกร่งคู่หนึ่งก็สวมกอดเข้าที่เอวบางจากด้านหลังอย่างนุ่มนวล พร้อมกับคางคมที่เกยลงบนลาดไหล่ของเธอ เฉินเหว่ยสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากตัวภรรยาเข้าเต็มปอด ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มทอประกายอ่อนโยนยามมองลูกน้อยทั้งสอง “เหนื่อยไหมภรรยา... ให้พี่ช่วยอะไรอีกหรือเปล่า” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู หลินหว่านรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะอยู่กินกันมานานและผ่านอะคารมความยากลำบากมาด้วยกัน แต่ความใส่ใจและสายตาร้อนแรงของสามีก็ยังทำให้หัวใจเธอดวงนี้เต้นผิดจังหวะอยู่เสมอ “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ได้เห็นลูก ๆ ยิ้มแบบนี้ เหนื่อยแค่ไหนก็หายเป็นปลิดทิ้ง” หลินหว่านหันไปส่งยิ้มหวานให้เขา มือเรียวเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้สามีอย่างเป็นธรรมชาติ “คุณพ่อไปเตรียมโต๊ะเถอะค่ะ ได้เวลาฉลองวันเกิดของเด็ก ๆ แล้ว” บรรยากาศในห้องรับแขกคับแคบถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานเลี้ยงสุดอบอุ่น อาหารคาวหวานนับสิบรายการถูกลำเลียงวางบนโต๊ะจนแทบไม่มีที่ว่าง ทั้งไก่ตุ๋นโสมบำรุงกำลังจากระบบฟาร์มสวรรค์ ผัดผักป่ากรอบอร่อย และเค้กไข่นึ่งเนื้อนุ่มฟูที่หลินหว่านใช้ลูกเกดธรรมชาติแต่งหน้าเป็นรูปหน้ายิ้มของเด็กแฝด เสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีต่างตบมือร้องเพลงวันเกิดด้วยความดีใจ เสียงหัวเราะใส ๆ ดังประสานกันจนกำแพงบ้านที่เคยเงียบเหงาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา ทว่า... ในวินาทีที่หลินหว่านกำลังจะตักบะหมี่ใส่ชามให้ลูก ๆ นั้นเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนก้องกังวานที่คุ้นเคยดังขึ้นในห้วงความคิด ระบบฟาร์มสวรรค์ที่เงียบหายไปหลังจากการอัปเกรดครั้งใหญ่เมื่อเดือนก่อน จู่ ๆ ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีทองเรืองแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบพลังงานแปลกปลอมระดับสูงกำลังเชื่อมต่อพิกัดฟาร์ม!] [คำเตือน: เขตแดนิติบุคคลมิติที่เจ็ดกำลังถูกรบกวน เตรียมรับมือการเปิดประตูมิติขั้นที่สามในอีก... สาม... สอง...] หลินหว่านชะงักค้าง ช้อนในมือร่วงหล่นลงกระทบขอบชามเสียงดังเคร้ง สีหน้าเปลี่ยนจากความสุขล้นปรี่เป็นความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว แสงสว่างจ้าสีม่วงอมฟ้าก็ระเบิดวาบขึ้นกลางห้องรับแขก แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนข้าวของบนโต๊ะอาหารสั่นไหว เฉินเหว่ยคว้าตัวลูกแฝดเข้าสู่อ้อมอกทันทีด้วยสัญชาตญาณนักทหาร พร้อมกับชักปืนพกประจำกายออกมาตั้งรับอย่างรวดเร็ว แสงสว่างค่อย ๆ หรี่ลง เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมโบราณปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินบริสุทธิ์ ก้าวพ้นจากม่านพลังงานอากาศธาตุออกมาอย่างสง่างาม ใบหน้านั้น... งดงามราวกับเทพเซียนหลุดออกมาจากภาพวาด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมองมาที่หลินหว่านด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว “ไม่เจอกันนานนะ... แม่เชฟใหญ่แห่งวังหลวง เจ้ากล้าดียังไงถึงหนีมาหลบซ้ำซ้อนอยู่ในยุคสมัยที่ต่ำต้อยเช่นนี้... หลินหว่าน!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและอบอุ่นหัวใจไปด้วยกันเสมอนะคะ