มรสุมชีวิต

"คุณกำลังจะบอกว่า... ผู้หญิงในรูปนี้คือญาติห่างๆ ของฉันงั้นหรือคะ?" หลินหว่านเอ่ยถาม น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อที่ไร้แรงลม ทว่ามือที่ถือตะเกียบไม้สั่นเทาอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะวางลงข้างจานหมูตุ๋นอย่างเชื่องช้า สายตาของนางจดจ้องไปยังภาพถ่ายใบนั้น ภาพที่บันทึกความทรงจำจากภพชาติที่นางพยายามปิดตายเอาไว้ในซอกลึกของจิตใจ ชายวัยกลางคนตรงหน้า—ผู้ที่มีดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บ—เพียงแค่จุดบุหรี่ขึ้นสูบ กลิ่นควันฉุนกึกอบอวลไปทั่วโต๊ะอาหารที่เพิ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้มของเด็กๆ "โลกนี้มีเรื่องบังเอิญที่น่าประหลาดใจเสมอคุณหลิน แต่ภาพถ่ายใบนี้... มันไม่ได้มาจากความบังเอิญ" เฉินเหว่ยที่นั่งอยู่ข้างกายหลินหว่านขยับตัวเล็กน้อย มือหนาวางลงบนหลังมือของภรรยาอย่างแผ่วเบา เป็นการส่งสัญญาณเตือนภัยที่ไร้เสียง เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากคนผู้นี้ ตั้งแต่วินาทีที่เขาเยื้องกรายเข้ามาในบ้านหลังเล็กท่ามกลางความเงียบงันของหมู่บ้านยามพลบค่ำ "พ่อคะ หนูหิวน้ำ" เสี่ยวเป่าขยับตัวกอดเอวผู้เป็นพ่อเบาๆ ใบหน้าเล็กๆ ของแฝดทั้งสองดูตื่นตระหนกกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ "ไปดื่มน้ำกับแม่ที่ห้องครัวก่อนนะลูก" หลินหว่านหันไปลูบหัวลูกๆ ด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำขึ้น แต่นางรู้ดีว่าความใจเย็นของนางกำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง เมื่อเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีเดินลับสายตาไป บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็กลายเป็นสนามรบที่มองไม่เห็น "คุณมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่" หลินหว่านเอ่ยถามอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของนางเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ต่างจากแม่ผู้ใจดีที่เด็กๆ คุ้นเคยโดยสิ้นเชิง ชายวัยกลางคนไม่ได้ตอบ แต่กลับหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ "ปีนี้ฟ้าฝนไม่เป็นใจ พื้นดินในเขตนี้กำลังจะแห้งผาก พืชผลที่พวกคุณเฝ้าทะนุถนอมอาจกลายเป็นเพียงฝุ่นผงในอีกไม่กี่สัปดาห์... ผมเพียงแค่มาเตือนในฐานะคนรู้จักเก่าแก่ของผู้หญิงในรูปนี้เท่านั้น" หลินหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง คำเตือนของเขาไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ในฐานะที่นางมีระบบฟาร์มอัปเกรด นางย่อมทราบดีว่าระดับความชื้นในดินกำลังลดต่ำลงอย่างน่าตกใจในช่วงหลายวันที่ผ่านมา แต่การที่คนแปลกหน้าหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดพร้อมกับภาพถ่ายในอดีต นั่นหมายความว่าเขากำลัง 'บีบ' นางด้วยเงื่อนไขบางอย่าง "ต้องการอะไร" เฉินเหว่ยเอ่ยถามเสียงเข้ม แววตานักรบของเขาจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย "ความลับบางอย่างไม่ควรถูกฝังไว้ใต้ผืนดินที่กำลังรอการแตกระแหง เพราะเมื่อใดที่มันแล้งจัด... สิ่งที่ฝังไว้ก็จะถูกขุดขึ้นมาให้เห็นชัดเจนกว่าเดิม" ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ผมจะกลับมาใหม่ เมื่อฝนหยาดแรกของฤดูแล้งตกลงมา และหวังว่าถึงตอนนั้น... คุณหลินคงมีคำตอบที่ชัดเจนกว่าการปฏิเสธ" เขาก้าวเดินออกไปจากบ้านอย่างมั่นคง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและภาพถ่ายใบนั้นที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะ หลินหว่านมองดูภาพใบนั้นอีกครั้ง หัวใจของนางเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความทรงจำในฐานะฮองเฮาที่ถูกทรยศ ความแค้นที่นางอุตส่าห์ละทิ้งไว้ในอดีตชาติ กำลังถูกกระชากกลับมาด้วยภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง หลายวันผ่านไป ภัยแล้งรุนแรงขึ้นอย่างที่ชายคนนั้นเตือนจริงๆ แม่น้ำที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิตเริ่มเหือดแห้ง ดินแตกระแหงเหมือนผิวหนังที่ขาดน้ำ พืชผลในฟาร์มของหลินหว่านเริ่มเหี่ยวเฉาแม้จะได้รับความช่วยเหลือจากระบบฟาร์ม แต่การรักษาสมดุลของพลังงานในระดับสูงเช่นนี้เริ่มส่งผลกระทบต่อร่างกายของนาง "หว่านหว่าน พักบ้างเถอะ" เฉินเหว่ยเดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยาที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกการจัดการน้ำด้วยความเครียด "ถ้าเราไม่รักษามันไว้ ทุกอย่างที่สร้างมาจะพังพินาศนะพี่เหว่ย... ฉันไม่ยอมให้ลูกต้องกลับไปอดมื้อกินมื้ออีกเด็ดขาด" นางกล่าวเสียงสั่น ในค่ำคืนที่ลมแล้งพัดหวีดหวิวผ่านหน้าต่าง เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นสามครั้งสม่ำเสมอ หลินหว่านสะดุ้งสุดตัว นางเดินไปเปิดประตูด้วยความระมัดระวัง แต่ทว่าหน้าประตูบ้านกลับไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงกล่องไม้ใบเก่าที่วางทิ้งไว้บนพื้น เมื่อนางเปิดกล่องไม้ใบนั้นออก กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมโบราณที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็โชยออกมา ภายในนั้นไม่ใช่สมบัติหรือเงินทอง แต่เป็น 'ตราประทับหยก' ที่หายไปจากราชสำนักเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับเศษกระดาษที่เขียนด้วยลายมือที่นางจำได้ขึ้นใจ *“ฝนแล้งครั้งนี้ มิใช่จากธรรมชาติ... แต่เป็นบทลงโทษของผู้ที่ยังหลงเหลือรอดชีวิตจากการกบฏในวังหลวง... เจ้าเป็นคนสุดท้ายที่กุมความลับของสมบัติมหาศาลนั้นไว้ จงเลือกว่าจะเผาทำลายหลักฐานนี้ทิ้ง หรือจะให้ลูกๆ ของเจ้ากลายเป็นเครื่องสังเวย”* หลินหว่านตัวชาวาบไปทั้งร่าง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายกลุ่มโอบล้อมบ้านไม้หลังเล็กของนางไว้รอบด้าน ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนแห่งภัยแล้งที่ไม่มีวันสิ้นสุด! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นและให้กำลังใจหลินหว่านและครอบครัวมาโดยตลอดนะคะ หากตอนหน้ามีความตื่นเต้นอย่างไร ฝากติดตาม "ไป๋เป่าเปาของแม่" ต่อไปด้วยนะคะ