ความช่วยเหลือจากระบบ

"อย่าเพิ่งขยับ!" หลินหว่านกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของนางแผ่วเบาจนแทบเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิดในบ้านไม้ มือหนึ่งโอบกอดเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่สะดุ้งตื่นด้วยความหวาดกลัวไว้แน่น อีกมือหนึ่งคว้ามีดทำครัวขึ้นมามั่น หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกตีรัวถี่ ทว่าท่ามกลางความตระหนก สติของอดีตเชฟหลวงผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วนกลับแล่นพล่าน นางรู้ดีว่าหากคนพวกนี้พังประตูเข้ามา ความตายไม่ใช่สิ่งเดียวที่รออยู่ แต่คือการสูญเสียทุกอย่างที่นางสร้างมาเพื่อลูกๆ "พี่เหว่ย... เขาไปไหนของเขานะ" นางพึมพำในใจอย่างร้อนรน ด้านนอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนไม่ต่ำกว่าห้าคนหยุดลงหน้าประตูไม้เก่าๆ กลิ่นเหงื่อสาบและกลิ่นคาวของพายุทรายที่แห้งแล้งโชยเข้ามาราวกับลางร้าย "ข้าได้กลิ่น... กลิ่นผักสด" เสียงแหบพร่าของชายคนหนึ่งดังขึ้น "ในยุคที่แห้งแล้งขนาดนี้ ในกระท่อมซอมซ่อนี่จะมีผักสดได้อย่างไรกันวะ? หรือว่านังหลินหว่านมันแอบซ่อนเสบียงหลวงไว้!" "พังประตูเข้าไป! ถ้าเจอของดี ข้าจะแบ่งให้พวกแกเท่ากัน!" สิ้นคำสั่งนั้น แรงกระแทกอันมหาศาลก็ปะทะเข้ากับประตูไม้จนมันสั่นสะท้าน หลินหว่านกัดฟันแน่น นางสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากตัวเด็กแฝดทั้งสอง นางตัดสินใจแล้วว่าชีวิตนี้จะให้ใครมาทำร้ายแก้วตาดวงใจไม่ได้ *‘ระบบ... ข้าต้องการความช่วยเหลือ!’* หลินหว่านตะโกนก้องในจิตสำนึก [แจ้งเตือน: ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต...] [ระบบชลประทานอัจฉริยะจากฟาร์มสวรรค์เปิดใช้งาน...] [ท่านมีแต้มสะสม 500 แต้ม ต้องการแลกเปลี่ยนเป็น 'น้ำทิพย์ฟื้นคืนชีพ' หรือไม่?] "แลก!" ชั่วพริบตา ในมือของหลินหว่านปรากฏขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุของเหลวสีมรกตใสประดุจเพชร นางเทมันลงในถังน้ำเก่าๆ หลังบ้านซึ่งเชื่อมต่อกับระบบน้ำเลี้ยงพืชสวนที่นางวางแผนจะใช้รดพืชผักที่กำลังเหี่ยวเฉา ทันทีที่น้ำทิพย์สัมผัสกับท่อส่งน้ำ ระบบก็เร่งการไหลด้วยแรงดันสูง *โครม!* ประตูไม้ถูกพังออกจนหักกระจาย ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สามคนถือกระบองไม้พรวดพราดเข้ามาด้วยแววตาหิวกระหาย แต่สิ่งที่รอพวกมันอยู่ไม่ใช่ความมืดมิดหรือการยอมจำนน กลับเป็นกระแสน้ำแรงดันสูงที่พุ่งทะลุมาจากท่อที่หลินหว่านหมุนวาล์วปลดปล่อยไว้ใต้พื้นดิน น้ำทิพย์จากฟาร์มไม่ได้แค่มีพลังในการฟื้นฟู แต่มันยังมีความเย็นจัดและแรงปะทะที่เหนือธรรมชาติ! "อ๊าก! นี่มันน้ำอะไรกัน! ตาข้า! ตาข้า!" ชายคนแรกกรีดร้องเมื่อละอองน้ำมรกตกระเด็นเข้าตา มันแสบร้อนดุจโดนกรด แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมสดชื่นของมวลไม้ก็ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนพวกมันชะงักงัน หลินหว่านไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ นางคว้าตะเกียงน้ำมันขึ้นมาแล้วเหวี่ยงไปที่กองฟางหน้าบ้านทันที เปลวเพลิงลุกพรึบขึ้นเป็นแนวกั้นขวางพวกมันไว้ "ถ้าพวกเจ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะแจ้งทางการว่าพวกเจ้าเป็นโจรปล้นเสบียงหลวง!" น้ำเสียงของหลินหว่านเด็ดขาด เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ชายฉกรรจ์เหล่านั้นต้องถอยกรูด ในจังหวะที่ความโกลาหลพุ่งถึงขีดสุด เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาของหลินหว่านก็พุ่งวาบผ่านหน้าต่างออกมา เฉินเหว่ยในชุดทหารเก่ากรังที่เปื้อนฝุ่นดิน เขากลับมาพร้อมกับแววตาที่ดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย มือของเขาถือท่อนไม้แน่น แต่เมื่อเห็นหลินหว่านและลูกๆ ปลอดภัย แววตาของเขาก็อ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับพวกโจรด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนพวกมันหายใจไม่ออก "ใครกล้าแตะต้องครอบครัวข้า... จงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่" เฉินเหว่ยคำราม ท่ามกลางความตึงเครียด หลินหว่านสังเกตเห็นบางอย่าง... น้ำทิพย์ที่นางฉีดพ่นออกมาเพื่อป้องกันตัว ได้ไหลซึมลงสู่ผืนดินรอบบ้านไม้ผุพัง พืชผักที่เคยเหี่ยวเฉาเพราะภัยแล้งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวสดในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ดอกไม้ป่าที่เคยแห้งตายค่อยๆ ผลิบานออกมาราวกับปาฏิหาริย์ พวกโจรที่ยังพอมีสติเห็นภาพนั้นต่างหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว "ผี... นังนี่มันแม่มด! มันใช้เวทมนตร์!" ทว่าในจังหวะที่เฉินเหว่ยกำลังจะพุ่งเข้าจัดการชายร่างใหญ่ที่สุด กลิ่นควันไฟจากที่อื่นไกลๆ กลับพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า มันไม่ใช่ไฟจากการปะทะ แต่เป็นแสงเพลิงที่ลุกโชนมาจากทาง 'เขตเสบียงกลางของหมู่บ้าน' เฉินเหว่ยชะงัก ดวงตาคมกริบของเขาสั่นไหว "หว่าน... ทางทิศตะวันตกนั่นไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ พวกมันไม่ได้มาที่นี่เพื่อปล้นเสบียงเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น" เสียงฝีเท้าของคนอีกกลุ่มดังขึ้น แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของโจรป่า ทว่าเป็นเสียงรองเท้าคอมแบทหนักๆ ที่มีระเบียบวินัยยิ่งกว่า และในมือของคนพวกนั้น... ไม่ใช่กระบองไม้ แต่เป็นอาวุธที่อันตรายกว่ามาก "เก็บของให้หมด หลินหว่าน... เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินหว่านมาถึงตอนนี้ด้วยใจจริงนะคะ